Darts floreert ook zonder Luke Littler: Humphries en Price kleuren 'verfrissende' World Grand Prix vol verrassingen

De World Grand Prix heeft opnieuw laten zien dat de dartssport ook prima kan floreren zonder zijn grote blikvanger Luke Littler. De jonge Engelsman werd al vroeg uitgeschakeld door Luke Woodhouse.

Het vroege vertrek van Littler deed echter niets af aan het spektakel in Leicester. Luke Humphries en Gerwyn Price namen het stokje moeiteloos over en bewezen dat de sport momenteel over voldoende grote namen en kwaliteit beschikt om ook zonder Littler te kunnen boeien.

Met het beslissende deel van het seizoen voor de deur is dat alleen maar goed nieuws. Verschillende spelers mengen zich om de grote prijzen, het niveau blijft hoog en de grote toernooien zijn allerminst voorspelbaar. Littler mag dan de absolute publiekstrekker van het moment zijn, de World Grand Prix onderstreepte dat darts bepaald niet van één speler afhankelijk is.

Samuel Gill, Hoofdredacteur van DartsNews.com, genoot ervan dat Luke Humphries in Leicester de scepter zwaaide. "Dat Luke Humphries won was natuurlijk hét verhaal van de week. Een speler wiens opmars de afgelopen tijd regelmatig werd gestuit. Niet door een gebrek aan inzet of kwaliteit, maar vooral door een zekere Luke Littler.

De uitschakeling van Littler maakte tegelijkertijd iets anders duidelijk. Binnen bepaalde delen van de dartspers – waar Luke Woodhouse zelfs Luke Waterhouse werd genoemd – lijkt soms te worden vergeten hoeveel kwaliteit er tegenwoordig in de breedte aanwezig is. Niet iedere nederlaag van Littler hoeft onmiddellijk als de grootste stunt aller tijden te worden bestempeld, zoals na de overwinning van Woodhouse min of meer werd gesuggereerd.

Woodhouse behoort tot de beste spelers op de Pro Tour. Zijn overwinning op Littler mag daarom nooit in dezelfde categorie worden geplaatst als bijvoorbeeld Andy Callaby of Adrian Gray die Phil Taylor versloegen. Dat getuigt, vrees ik, van blinde onwetendheid. Uiteindelijk is Littler daar zelf ook de dupe van, omdat de druk op hem daardoor alleen maar verder wordt opgevoerd.

Zijn uitschakeling gaf anderen bovendien de mogelijkheid om te schitteren, zoals velen terecht zullen benadrukken. Uiteindelijk waren het vooral twee spelers – en daarnaast James Wade – die zonder Littler misschien al meer majors op hun naam hadden gehad, die de meeste indruk maakten: Humphries en Gerwyn Price. Samen zorgden zij voor een heerlijke finale.

Wade is voor mij inmiddels ook een zekerheid voor de Premier League. Hij is geweldig bezig. Hetzelfde geldt voor Nathan Aspinall. Ondanks een flinke tegenslag verliet hij Leicester uiteindelijk met nieuwe autoruiten én de wetenschap dat hij nog altijd bijzonder populair is.

Ook Niels Zonneveld verdient een vermelding. Hij behoort voor mij het hele jaar al tot de betere spelers en liet ook in dit format opnieuw zien wat hij kan. De World Grand Prix is een toernooi dat traditioneel voor verrassingen en stunts zorgt, en dat was dit jaar niet anders."

Nicolas Gayer, redacteur van DartsNews.de, omschreef de World Grand Prix vooral als 'verfrissend'. Na de vroege uitschakeling van Littler voelde de strijd om de titel volgens hem plotseling volledig open.

"Verfrissend. Dat is het woord waarmee ik de World Grand Prix 2026 zou omschrijven. Het was verfrissend om weer eens een echte strijd om een majortitel te beleven. Dat is absoluut niet respectloos bedoeld richting Luke Littler. Sterker nog, het onderstreept juist nogmaals hoe ongelooflijk hoog zijn niveau is. Maar nadat de wereldkampioen maandag al in de openingsronde werd uitgeschakeld, merkte ik de hele week in Leicester dat iedere uitslag plotseling extra gewicht kreeg. Voor één keer voelde het niet alsof de uiteindelijke winnaar vooraf al min of meer vaststond.

En die titelstrijd stelde bepaald niet teleur. In een van de beste PDC-majorfinales van de afgelopen jaren kroonde Luke Humphries zich eindelijk weer tot majorkampioen, voor het eerst in ruim anderhalf jaar. De afgelopen weken werd veel gesproken over de positie van Humphries richting het belangrijkste deel van het dartseizoen. Is hij daadwerkelijk nog de nummer twee van de wereld? Is hij nog steeds de man die Luke Littler kan uitdagen? Een krachtiger antwoord dan het winnen van de eerste major in deze beslissende fase van het seizoen kun je nauwelijks geven.

Aan de andere kant van het podium stond Gerwyn Price, die opnieuw genoegen moest nemen met de tweede plaats. 'The Iceman' wacht inmiddels al meer dan vier jaar op een nieuwe grote PDC-titel. Als je de Welshman deze week in Leicester hebt zien spelen – en zeker tijdens bepaalde fases van de finale – vraag je je af hoe dat mogelijk is. We zeggen het inmiddels al vier jaar als een kapotte plaat, maar wanneer Price dit niveau weet vast te houden, lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat hij weer een grote titel aan zijn palmares toevoegt.

Ik was deze week opnieuw enorm onder de indruk van Nathan Aspinall. Je ziet duidelijk hoeveel moeite 'The Asp' momenteel heeft met darteritus en de constante onderbrekingen in zijn worp. Juist daarom is het zo indrukwekkend hoe hij met die hindernissen omgaat en desondanks absolute wereldklasse weet te produceren, zeker in zo’n lastig format. Er zijn niet veel spelers ter wereld die dat kunnen. Daar kun je alleen maar respect voor hebben.

Los van de grootste namen liet de World Grand Prix opnieuw zien waarom het unieke dubbel-in-dubbel-uit-format vooraf altijd zoveel lof krijgt van spelers, analisten, media en fans. Ryan Joyce bewees opnieuw dat al die voorbeschouwingen over zijn kansen op de Grand Prix niet alleen op zijn reputatie waren gebaseerd. Voor aanvang van het toernooi stond Joyce bij sommige belangrijke scoringsstatistieken niet eens in de top 128 van de wereld. Toch deed 'Relentless' zijn bijnaam opnieuw eer aan in Leicester. Hij schakelde onder anderen Michael van Gerwen en Danny Noppert uit en verloor op weg naar de kwartfinales slechts één set. Zijn plek bij de laatste acht leverde hem 35.000 pond op en bracht hem naar de 24e plaats op de wereldranglijst.

Maar waar winnaars zijn, zijn onvermijdelijk ook verliezers. En opnieuw kun je in die categorie niet om Michael van Gerwen heen. Hoe vreemd – en ergens nog altijd onnatuurlijk – het ook voelt om de drievoudig wereldkampioen als nummer negen van de plaatsingslijst aan een major te zien beginnen, misschien moeten we daar langzamerhand aan wennen. Van Gerwen maakte voor aanvang van het seizoen duidelijk hoe belangrijk de rankingtoernooien voor hem zijn, zeker met de enorme opdracht die hem aan het einde van het jaar in Alexandra Palace wacht wanneer hij het prijzengeld van zijn WK-finale van twee jaar geleden moet verdedigen.

Juist daarom is het extra teleurstellend wat Van Gerwen dit jaar op de rankingtoernooien heeft laten zien. Hij liet zo nu en dan flitsen van zijn klasse zien, vooral eerder in het seizoen op evenementen zonder gevolgen voor de wereldranglijst – waaronder een World Series-titel en een avondzege in de Premier League – maar wanneer er rankinggeld op het spel stond, bleef hij structureel achter. Van Gerwen vloog in de eerste ronde van The Masters uit het toernooi, kwam op de UK Open niet verder dan de laatste zestien en strandde op de World Matchplay al in de tweede ronde. En nu op de World Grand Prix? Opnieuw een teleurstelling en opnieuw een uitschakeling in de eerste ronde. Zijn oefensessies op stream en recente uitspraken wekken zeker de indruk dat Van Gerwen keihard werkt aan zijn comeback, misschien wel harder dan we in lange tijd hebben gezien. Tot dusver ontbreken alleen de resultaten om dat te bevestigen."

Lucas Michael, redacteur van DartsNews.com, keek eveneens met veel enthousiasme terug op een bewogen week in Leicester. "Als de World Grand Prix een voorbode is van wat ons nog te wachten staat, dan mogen dartsfans zich verheugen. We kregen een volledige week met meeslepende en dramatische wedstrijden, bekroond met Luke Humphries die eindelijk weer een major wist te winnen.

Vier finales op rij halen op welk toernooi dan ook is indrukwekkend, maar dat presteren in het dubbel-in-dubbel-uit-format is ronduit krankzinnig. Het voelde als déjà vu met 2023, toen Humphries eveneens Gerwyn Price versloeg en daarmee een geweldige periode in zijn loopbaan inzette. Wie zegt dat zoiets nu niet opnieuw kan gebeuren? Er is een enorme last van zijn schouders gevallen. Bij Humphries zie je vaak dat wanneer hij de openingsfase van een toernooi overleeft, hij vervolgens een versnelling hoger schakelt en bijzonder moeilijk te verslaan wordt. Zijn prestaties op de majors onderstrepen dat. Eindelijk staat hij weer in de winnaarskring. Dat werd tijd.

Voor Price is het een lastiger verhaal. Drie majorfinales op rij bereiken, maar ze alle drie verliezen. Tegen Luke Littler in Blackpool viel er weinig te beginnen, maar de twee meest recente nederlagen zullen hard zijn aangekomen. Het leek een tijdje alsof Littler de enige echte hindernis was voor 'The Iceman', maar dat hoeft dus niet zo te zijn. Afgaande op zijn interview na afloop leek Price er overigens niet volledig kapot van. Zoals hij zelf zei: hij heeft een goed leven en geniet van het darten. Veel meer kun je eigenlijk niet vragen. Toch zou het interessant zijn om te zien wat er gebeurt wanneer Price een deel van die tevredenheid inruilt voor een nog competitievere en meedogenlozere houding. Misschien had hij dan in de afgelopen vier jaar wel een major gewonnen. Hoe dan ook blijft Price een enorme publiekstrekker en heeft de sport hem nodig aan de absolute top.

Eén ding waarin de World Grand Prix altijd uitblinkt, is het produceren van grote verrassingen. Littler en Michael van Gerwen werden op dezelfde avond uitgeschakeld, binnen een tijdsbestek van slechts twee wedstrijden. Dat is precies de charme van het format. Met alle veranderingen die de PDC op de kalender heeft doorgevoerd, verbaast het me dat bij andere toernooien niet meer met afwijkende formats wordt geëxperimenteerd, bijvoorbeeld bij de nieuwe European Open. Daar is naar mijn mening een kans blijven liggen om met een ander format voor extra betrokkenheid en drama te zorgen. Legs zouden bijvoorbeeld vanaf 301, 701 of 1001 punten kunnen beginnen, of er zou gekozen kunnen worden voor langere sets met meer dan de gebruikelijke drie legs. Het zou goed zijn om daarmee te experimenteren. Werkt het niet, dan schaf je het weer af. Maar proberen kan geen kwaad.

De World Grand Prix was ooit onlosmakelijk verbonden met Dublin, maar heeft sinds de coronaperiode een nieuw thuis gevonden in Engeland en de laatste jaren in Leicester. De Mattioli Arena is een prima locatie om het evenement te organiseren, maar spreekt niet enorm tot de verbeelding. Ierland heeft nog altijd geen PDC-rankingtoernooi en dat blijft een bittere pil. Het publiek en de sfeer zouden daar waarschijnlijk een impuls krijgen in een regio die snakt naar structureel topdarts. Met majors in onder meer Londen, Milton Keynes, Minehead, Blackpool en Wolverhampton zou het goed zijn om ook andere delen van het Verenigd Koninkrijk en Ierland weer nadrukkelijker op te zoeken.

De World Grand Prix markeert traditioneel het begin van een geweldige periode op de dartskalender. Het European Championship, de Grand Slam of Darts en de Players Championship Finals vormen de opmaat naar het PDC WK Darts, met tussendoor nog andere toernooien. Deze World Grand Prix heeft opnieuw bewezen dat werkelijk alles kan gebeuren. Niemand is onklopbaar en niets is vanzelfsprekend met zoveel kwaliteit aan de top. De twee Lukes mogen dan de mannen zijn die iedereen wil verslaan, de rest van 2026 belooft bijzonder interessant te worden."

Mats Leering, redacteur van DartsNieuws.com, genoot eveneens van de onvoorspelbaarheid in Leicester, al had hij liever gezien dat Price uiteindelijk met de titel naar huis was gegaan.

"Ik heb enorm genoten van de World Grand Prix dit jaar. De vroege uitschakeling van Luke Littler, Gerwyn Price die helaas opnieuw net naast een grote titel greep en Luke Humphries die eindelijk weer een grote trofee wist te pakken. Dit toernooi had eigenlijk alles.

Dat Littler al in de eerste ronde uitgeschakeld zou worden hadden weinig mensen vooraf denk ik zien aankomen, al kwam het na zijn problemen op de World Series of Darts Finals misschien ook niet helemaal als een verrassing. Hoewel het heerlijk is om naar Littler te kijken, vond ik het eerlijk gezegd eigenlijk wel een keer verfrissend dat je bij de start van het toernooi al wist dat hij zeker niet ging winnen. Op een of andere manier werd het voor mijn gevoel meteen spannender.

Uiteindelijk wisten Gerwyn Price en Luke Humphries dus de finale te bereiken. En eerlijk gezegd baalde ik een beetje van de uitkomst. Ik ben fan van Price en als je over het gehele toernooi terugkijkt was 'The Iceman', op zijn wedstrijd tegen Clayton na, in mijn ogen de beste speler van dit toernooi. Hij hikt al jaren tegen die nieuwe majortitel aan en in mijn ogen had hij die dit weekend zeker verdiend. Helaas voor hem gaf hij een ruime voorsprong in de finale weg. Maar ook Fair Play aan Luke Humphries, die geweldig terugkwam in die finale en bij 3-3 eigenlijk echt de regie overnam van de Welshman.

Wat betreft de Nederlanders was het een vrij kleurloos toernooi. Bij Van Gerwen begin ik me steeds meer zorgen te maken of hij nog wel écht de honger heeft om te winnen. Ik zie overal foto's en filmpjes van festivals, collabs met zangers en weet ik het wat, terwijl misschien wel een van de belangrijkste najaren uit zijn carrière eraan zit te komen. En dan weer een verloren partij in de eerste ronde. Ik vrees een beetje dat hij na het einde van dit jaar niet meer in de top 16 zal staan en hij daardoor ook de Premier League mist. Maar misschien is dat ook wel net de reality check die hij nodig heeft. Net dat zetje om hem weer extra aan het denken te zetten dat hij echt weer alles er aan moet doen om terug te keren in de top.

Ook Gian van Veen lijkt maar niet los te komen dit jaar. Hij begon het toernooi nog als nummer 2 van de wereld, maar zo speelt hij de laatste tijd niet. Nu weet ik natuurlijk dat zijn prijzengeld van de WK-finale zwaar meeweegt, maar zijn wedstrijd tegen Wade in de kwartfinale was echt schrikbarend. Helemaal gezien het feit dat ik achteraf niks heb gelezen dat hij ziek of niet fit was.

Ook Nijman wist wederom geen kwartfinale te bereiken op een major. Hoewel ik echt wel denk dat die er binnenkort aan zit te komen, begint het nu ook wel eens tijd te worden. We hemelen hem allemaal op, en terecht. Maar op een gegeven moment moet je het ook wel laten zien. Hopelijk weet hij die barrière dit najaar eindelijk ergens te doorbreken.

Het enige Nederlandse hoogtepuntje kwam voor mij van Niels Zonneveld, die een geweldig debuut kende en zowel Josh Rock als Gary Anderson versloeg. Zelfs tegen Humphries had hij kansjes, maar helaas wist hij die net niet te pakken. Maar al met al kan Zonneveld, als enige Nederlander, terugkijken op een mooi toernooi.

Pieter Verbeek, redacteur van DartsNieuws.com, zag eveneens dat de vroege uitschakeling van Littler het toernooi volledig openbrak, maar kreeg vanuit Nederlands perspectief vooral een gevoel van teleurstelling over.

"De World Grand Prix liet naar mijn mening zien dat een toernooi er absoluut niet minder interessant op wordt wanneer Luke Littler vroegtijdig wordt uitgeschakeld. Zijn nederlaag in de eerste ronde gooide de loting direct volledig open en gaf veel andere spelers het geloof dat zij ver konden komen. Dat maakte het toernooi alleen maar interessanter.

Vanuit Nederlands oogpunt bleef er toch een licht gevoel van teleurstelling hangen. Nederlandse spelers waren dit seizoen regelmatig terug te vinden in de slotfases van Euro Tour-toernooien en Players Championships, maar dat niveau kwam er in Leicester onvoldoende uit. Gian van Veen en debutant Niels Zonneveld bereikten de kwartfinales, waarbij vooral de run van Zonneveld veel lof verdient. De overige Nederlanders werden eerder uitgeschakeld.

James Wade liet ondertussen opnieuw zien dat hij in uitstekende vorm verkeert. De Engelsman bereikte de halve finales en boekte wederom een sterk resultaat, waarmee hij zijn kansen op de Premier League verder vergrootte.

Gerwyn Price zal met grote teleurstelling terugkijken op de finale. De Welshman leidde met 3-0 tegen Luke Humphries en leek hard op weg naar zijn eerste majortitel sinds 2021. Daarna zakte zijn niveau echter flink weg en kreeg Humphries de mogelijkheid om de wedstrijd volledig om te draaien. Voor Humphries kwam deze titel juist op een uitstekend moment. Het was alweer enige tijd geleden dat hij zijn vorige individuele major won en deze overwinning onderstreepte nog maar eens dat hij nog altijd tot de absolute wereldtop behoort.

Als deze World Grand Prix een voorbode is van wat ons tijdens de resterende majors te wachten staat, dan kunnen we ons opmaken voor een fascinerend slot van het seizoen."