''Ik ga het niet missen'' - John McDonald neemt na WK-finale afscheid van functie als ceremoniemeester

Wanneer zijn stem klinkt, valt het Alexandra Palace vrijwel automatisch stil. Al bijna twee decennia volstaat één zin om de aandacht te vangen en het startsein te geven voor wat voor veel darters het hoogtepunt van hun carrière is. Op 3 januari zal dat voor de laatste keer gebeuren. John McDonald, de vaste stem van de PDC, kondigde aan dat hij na de WK-finale een punt zet achter zijn loopbaan als mastercaller.

Het afscheid komt voor velen onverwacht, maar voor McDonald zelf is het een weloverwogen besluit. “Nee, ik ga het niet missen,” zegt hij openlijk tegen Sport1. Die uitspraak vraagt om nuance, en die geeft hij ook. “Wat ik zal missen, zijn de mensen om me heen. Dat zijn de beste mensen met wie ik ooit heb gewerkt.” De focus ligt, zoals zo vaak bij McDonald, niet op hemzelf, maar op de omgeving die hij jarenlang diende.

McDonald was negentien jaar actief binnen de PDC en groeide uit tot een onlosmakelijk onderdeel van de sport. Toch kwam zijn beslissing niet plotseling. “Ik ben niet op een ochtend wakker geworden met het idee dat ik ermee wilde stoppen,” legt hij uit. “Voor mij was het duidelijk: óf ik ga helemaal, óf ik ga niet.” Een half afscheid paste niet bij hem.

De doorslag gaf uiteindelijk zijn privésituatie. “Ik heb een grote verantwoordelijkheid richting mijn familie,” zegt McDonald. Zijn vrouw nam jarenlang het grootste deel van de zorg thuis op zich terwijl hij onderweg was. Inmiddels is hij grootvader van acht kleinkinderen. “Dan komt er een moment waarop je zegt: dit is een goed moment om te stoppen.”

De WK-finale vormt het sluitstuk van zijn carrière, en die avond krijgt een extra lading. Voor het eerst zullen zijn vrouw en zijn vier zoons live in Alexandra Palace aanwezig zijn. “Ze zijn er nog nooit geweest om me aan het werk te zien,” zegt hij met een veelzeggende glimlach. “Wat denk je zelf?”

Ook sportief is het een bijzondere avond. “Het gaat om één miljoen pond,” benadrukt McDonald. “Dat is een record. Het hoogste prijzengeld ooit dat door een darter kan worden gewonnen. Dat zegt alles over het moment.” Voor McDonald betekent het dat hij zijn laatste aankondiging met uiterste zorg wil brengen. “Het is de laatste keer dat mensen mij professioneel horen. Ik moet daar iets bijzonders van maken.” Hij denkt er serieus over na en sluit niet uit dat hij zelfs steekwoorden noteert.

Terugkijkend passeert bijna twintig jaar PDC-geschiedenis de revue. Niet alleen hoogtepunten, ook momenten die diepe indruk maakten. Een daarvan dateert uit 2007, tijdens een wedstrijd tussen Andy Fordham en Phil Taylor. “Die avond werd een complete nachtmerrie,” herinnert McDonald zich. Fordham werd onwel en meerdere mensen stonden om hem heen.

Als gediplomeerd EHBO’er greep McDonald in. “Ik heb iedereen weggestuurd, hem op de grond gelegd en in de stabiele zijligging gebracht,” vertelt hij. Zijn stressniveau schoot omhoog. Hij belde direct de hulpdiensten. “Ik zei: neem een defibrillator en veel adrenaline mee, anders loopt dit verkeerd af.” Kort daarna moest hij alsnog het podium op om Taylor tot winnaar uit te roepen. “Ik dacht alleen maar: dit nooit meer. Wat een nachtmerrie.”

De dag erna volgde een telefoontje van Barry Hearn, met dank en een idee. Uit die gesprekken ontstond later de Premier League Darts.

Een ander memorabel moment volgde in januari 2018, toen McDonald Phil Taylor voor het laatst aankondigde op het WK-podium. “Dat was adembenemend,” zegt hij. “Ik heb hem aan het huilen gemaakt.” Taylor zou hem later hebben gezegd: ‘John, je hebt me aan het huilen gemaakt.’ McDonalds antwoord was simpel: “Dat is oké, je verdient het.”

Voor McDonald staat één ding vast. “Phil Taylor is de grootste speler die deze sport ooit heeft gehad.” Vergelijkingen met de huidige generatie maakt hij met voorzichtigheid. Luke Littler noemt hij uitzonderlijk, maar nog aan het begin van zijn loopbaan. “Dit zijn de eerste jaren van zijn carrière,” zegt McDonald, al roemt hij Littlers zelfvertrouwen als “bijna ongelooflijk”.

In de loop der jaren ontwikkelde McDonald met veel spelers een persoonlijke band. “Met sommige spelers ga je ’s ochtends wandelen, met anderen lunch je,” vertelt hij. Anderen kwamen bij hem met vragen over geld of privézaken. “We delen zowel de ellende als de roem.”

Ook fysiek eiste het werk zijn tol. “Ik loop elke ochtend van het spelershotel naar Alexandra Palace,” zegt McDonald. Dat is ruim acht kilometer. “Maar dat is mijn keuze.” Tijdens het WK vertrekt hij rond half negen ’s ochtends en keert pas rond middernacht terug. “Dat is zwaar, ook voor mij.”

Na de WK-finale komt er definitief een einde aan zijn werkzaamheden. “Er komen geen tv-dingen meer,” stelt McDonald helder. Enkele verplichtingen staan nog op de planning, daarna verschuift de aandacht naar familie en reizen. “Ik ben sommige mensen tijd verschuldigd.” Met een camper wil hij Europa verkennen, met Kroatië hoog op de lijst.