"Toen mijn zoon geplaagd werd met mijn opkomstnummer, wist ik: dit moet veranderen" - Stephen Bunting over zijn opmars naar 'The People's Champion'"

Wie Stephen Bunting in het dagelijks leven ontmoet, ziet geen man die het imago van een dartssuperster nastreeft. Hij oogt eerder als de vriendelijke buurman: zacht van stem, beleefd, en met dat onmiskenbare Liverpool-accent. Toch verandert alles zodra de lichten in de arena doven, de spot de speler vindt en de muziek inzet. Op dat moment maakt de rustige Stephen plaats voor ‘The Bullet’, een cultheld die overal waar hij verschijnt het publiek in extase brengt — of zoals de fans het inmiddels noemen: “Bunting mental”.

Bunting, inmiddels de nummer vier van de wereldranglijst, staat aan de vooravond van het belangrijkste toernooi van het jaar: het WK Darts 2026, dat begint op 11 december en doorloopt tot 3 januari. Een toernooi waarin hij met zijn huidige vorm niet langer gezien wordt als een outsider, maar als een serieuze titelkandidaat. Bunting opent het WK met een wedstrijd tegen de Pool Sebastian Bialecki.

Het afgelopen jaar was voor de 40-jarige Engelsman niets minder dan sensationeel. Hij won zes titels in twaalf maanden, steeg met rasse schreden op de wereldranglijst en wist zich tussen giganten als Luke Littler, Luke Humphries en Michael van Gerwen te nestelen. Maar het meest bijzondere moment kwam in april, tijdens een avond die nog altijd nagalmt in zijn geheugen: zijn eerste Premier League-weektitel, behaald in Berlijn.

In de Uber Arena, voor een uitzinnige menigte, won Bunting die avond niet alleen wedstrijden waarvan hij wekenlang had gedroomd; hij gooide ook nog een magnifieke negendarter. Opmerkelijk, aangezien hij tot dat moment in de Premier League Darts geen enkele partij had gewonnen. Het was de avond waarop de sportwereld hem niet langer alleen als ‘goede darter’ bestempelde, maar als een speler die grote podia kan domineren. En minstens zo belangrijk: het was de avond waarop Bunting zelf geloofde dat de top definitief binnen handbereik lag.

“Het was alsof alles klopte,” vertelt hij. “Ik had wekenlang geen wedstrijd gewonnen en voelde me wat somber. Maar in de oefenruimte ging alles goed, en toen ik het podium op liep werd ik gedragen door het publiek. Toen wist ik: dit wordt mijn avond.”

De fans zongen massaal ‘Titanium’ — zijn nieuwe walk-on-song — en het iconische ‘Let’s Go Bunting Mental’. De energie was zo bijzonder dat hij het moment omschrijft als het mooiste van zijn carrière. Na afloop stonden er buiten de arena zo’n honderd fans te wachten voor een glimp of handtekening. “Dat was het moment dat alles veranderde,” aldus Bunting.

Darts is een sport waarin flamboyante persoonlijkheden vrij spel hebben. Denk aan Peter Wright met zijn kleurrijke hanenkam of Steve Beaton met zijn iconische ‘Bronzed Adonis’-entree. Toch is het Bunting die de afgelopen jaren een ongekende populariteit opbouwde. Niet door extravagantie, maar juist door datgene wat hem onderscheidt: zijn menselijke natuur.

Hij noemt zichzelf graag 'The People’s Champion', niet uit arrogantie, maar omdat hij voelt dat zijn nuchtere houding en zelfspot hem geliefd maken. Zijn openheid op sociale media, zijn grappen over zichzelf en zijn manier van omgaan met fans versterken dat imago. Maar niets zorgde voor zoveel reuring als zijn overstap naar de nieuwe walk-on-muziek.

Jarenlang kwam Bunting op onder ‘Surfin Bird’ van The Trashmen, een nummer dat bij dartsfans meteen associaties opriep met Peter Griffin uit Family Guy. In het begin vond hij dat wel komisch, maar na verloop van tijd begon het te knagen.

“Op straat vroegen mensen me om ‘de bird dance’ te doen,” vertelt hij. “Zelfs mijn zoon Toby werd er op school mee geplaagd. Toen wist ik: dit moet anders.”

Zijn nieuwe walk-on, ‘Titanium’ van Sia, bleek een gouden greep. Niet alleen omdat het publiek massaal meezingt, maar ook omdat de tekst hem raakt. “De woorden ‘bullet-proof’ en ‘nothing to lose’ passen perfect bij de mindset die je nodig hebt voor een groot podium.” Inmiddels is de song uitgegroeid tot een vast onderdeel van zijn identiteit op het circuit.

Naast zijn successen blijft Bunting bovenal familieman. Zijn twee zonen, Toby (11) en Theo (1), vormen een constante bron van motivatie. Vooral Toby, die regelmatig live aanwezig is, speelt een grote rol. “Als hij in de zaal is, hoor ik hem boven alles uit,” zegt hij met een glimlach. “Hij leeft zo intens mee. Dat geeft me een enorme boost.”

Maar het drukke dartsleven heeft ook zijn keerzijde. Lange reizen, toernooien, exhibities — het maakt dat hij soms dagen of weken van huis is. “Elke keer als ik thuiskom, zie ik hoe snel mijn kinderen groeien. Ik wil geen moment missen. Maar ik weet ook dat ik met mijn werk voor mijn gezin zorg. Wie weet kan mijn vrouw binnenkort wel een nieuwe keuken uitzoeken,” grapt hij.

Met een vierde plaats op de lijst met reekshoofden wacht Bunting dit jaar een uitdagend pad op het WK. Het wordt zijn jacht op zijn eerste PDC-wereldtitel, tien jaar na zijn BDO-wereldtitel in 2014. Maar zoals hij nu op het podium staat — vol zelfvertrouwen, geliefd bij de fans en met een nieuw vuur in zijn spel — is het duidelijk dat de Engelsman een man is om rekening mee te houden.

Wanneer op 14 december de eerste klanken van ‘Titanium’ door Alexandra Palace schallen, zal ‘The Bullet’ het podium betreden als een speler die zich opnieuw heeft uitgevonden. De Peter Griffin-grappen zijn verleden tijd. Wat overblijft is een publiekslieveling én een echte titelkandidaat.