“Geen seconde. Ik heb van het leven genoten, ik heb de wereld gezien, ik heb mijn gezin. Dat is veel belangrijker" - Gary Anderson heeft geen spijt over zijn carrière

Gary Anderson staat opnieuw in de halve finales van het WK Darts. Op 55-jarige leeftijd behoort de Schot nog altijd tot de absolute wereldtop en dat doet hij op zijn eigen, ontspannen manier. Anderson neemt het in de halve finales op tegen Gian van Veen.

Na zijn overtuigende 5-2 overwinning op publiekslieveling Justin Hood straalde Anderson niet alleen klasse op het podium uit, maar ook op het persmoment achteraf. “Je moet ervan genieten,” zei hij met een brede glimlach. “Anders hoef je hier niet te staan.”

Nog vóór hij het over zijn eigen spel had, wilde Anderson vooral één ding kwijt: lof voor zijn tegenstander én het publiek. “Die sfeer vanmiddag… ik heb zelden zoiets meegemaakt,” begon hij. “De steun voor Justin was fantastisch. Hij verdient elke seconde daarvan.”

Volgens Anderson heeft Hood dit WK iets bijzonders neergezet. “Niemand kende hem voor dit toernooi, nu kent iedereen hem. Hij is een geweldige jongen, echt waar. Als hij mij had verslagen, had ik daar eerlijk gezegd geen enkel probleem mee gehad. Zo’n fijne gast is het.”

De tweevoudig wereldkampioen merkte wel dat de massale steun voor Hood ook invloed had op de wedstrijd. “Er was een moment dat hij op 120 stond en even moest wachten omdat hij het bord niet goed kon zien door de drukte. Ik wist meteen: die gaat hij raken. En ja hoor, hij gooide ‘m ook uit.”

Hoewel de uitslag dominant oogde, was Anderson niet meteen tevreden over zijn eigen spel. “De eerste vier sets waren rommelig,” gaf hij toe. “Ik kwam steeds goed in positie, maar in de laatste negen pijlen maakte ik er een zooitje van.”

Pas later vond hij zijn ritme. “Ik schoof iets op bij de oche en begon wat sneller te gooien. Toen kwam het beter. De pijlen gingen eindelijk weer waar ik ze wilde hebben.” Dat was ook het moment waarop Hood wat scores begon te missen. “Toen dacht ik: nu hebben we hem.”

Met opnieuw een halve finaleplaats rijst de vraag hoeveel waarde ervaring heeft op dit niveau. Anderson, die al twee keer wereldkampioen werd, relativeert dat meteen. “Ik denk niet dat ervaring tegenwoordig nog zoveel verschil maakt,” zei hij. “De talenten van nu zijn zó goed.”

Wel had hij duidelijke meningen over de huidige wereldtop. “Luke Littler is fenomenaal, absoluut. Maar voor mij is Luke Humphries (die later op de dag zou verliezen van Gian van Veen) nog steeds ‘de man’. Hij heeft twee jaar lang zijn prijzengeld verdedigd en stond nog steeds bovenin. Hij is zijn nummer één-positie pas net kwijt.”

Volgens Anderson wacht Littler nu de echte test. “Na dit jaar moet hij het allemaal opnieuw gaan doen. Dat wordt interessant.”

Wat vooral opvalt bij Anderson is zijn ontspannen houding. Hij lijkt niets meer te hoeven bewijzen. “Dat is misschien het voordeel van ouder worden,” grapte hij. “Je wordt ook een beetje doof, dus je hoort het publiek minder.”

Toch gaf hij toe dat hij eerder in het toernooi wél last had van spanning. “Tegen Michael van Gerwen was ik aan het panikeren. Dat had ik niet moeten doen. Maar goed, dat gebeurt.”

Dat hij nu weer bij de laatste vier staat, doet hem zichtbaar goed. “Het is gewoon fijn om hier weer te zijn.”

De vraag wanneer hij begint te geloven in een derde wereldtitel, wuifde Anderson resoluut weg. “Niet,” antwoordde hij stellig. “Dat moet je uit je hoofd zetten. Ik speel gewoon wedstrijd voor wedstrijd.”

Hij somde zijn eerdere tegenstanders op – Adam Hunt, Connor Scott, Jermaine Wattimena en nu Justin Hood – en benadrukte dat zijn route allesbehalve makkelijk was. “Het was een zware loting. Maar ik geniet ervan.”

Door zijn prestaties klimt Anderson weer richting de top van de wereldranglijst. Toch hecht hij daar weinig waarde aan. “Gemiddelden zeggen niet alles,” zei hij. “Je kunt 100 gemiddeld gooien en verliezen van iemand met 91. Dat heb ik vaak genoeg meegemaakt.”

Ook over de rankingdiscussie was hij duidelijk. “Het systeem is prima. Je wint iets, je stijgt. Kun je het niet verdedigen, dan zak je. Zo simpel is het.”

Achter de schermen speelt familie een grote rol in dit WK voor Anderson. Voor het eerst in jaren is hij niet alleen in Londen. “Mijn vrouw en dochter zijn hier, en mijn zoon Ty is bij me. Dat is geweldig. Normaal zit ik al tien jaar alleen in een hotelkamer op mijn verjaardag.”

Wel grapte hij dat het hem geld kost. “Ze zijn de hele dag aan het shoppen. Het kost me een fortuin, dus ik moet hier eigenlijk snel weg.”

Anderson sprak ook zijn waardering uit voor zijn sponsor Unicorn. “Ze zijn er al zolang. Er komen en gaan zoveel dartsmerken, maar Unicorn weet wat ze doen. Ik ben ze enorm dankbaar.”

Over een eventueel rustiger schema, zoals Luke Humphries overweegt, was hij begripvol. “Familie is het belangrijkst. Darts is prachtig, maar het is uiteindelijk gewoon een baan.”

Op de vraag of hij ooit spijt heeft gehad dat hij niet alles op darts heeft gezet, was Anderson resoluut. “Geen seconde. Ik heb van het leven genoten. Ik heb de wereld gezien, ik heb mijn gezin. Dat is veel belangrijker.”

Of hij nog jaren doorgaat? “Zolang ik het leuk vind, blijf ik spelen,” besloot hij. “Als ik op mijn 71e nog steeds zo van darts kan genieten als sommige anderen, dan teken ik daarvoor.”