James Wade heeft zich op overtuigende wijze geplaatst voor de kwartfinales van de
World Grand Prix. De ervaren Engelsman versloeg Stephen Bunting bij de laatste zestien met 3-1 in sets en was na afloop bijzonder tevreden over zijn optreden. Toch maakte Wade opnieuw duidelijk hoeveel spanning het bijzondere dubbel-in, dubbel-uit-toernooi hem bezorgt.
Wade begon ijzersterk aan zijn partij tegen Bunting en pakte de eerste twee sets. Hoewel zijn tegenstander daarna iets terugdeed, schakelde 'The Machine' in de vierde set opnieuw een versnelling hoger. Daarmee verzekerde hij zich van een plek bij de laatste acht.
"Ik ben echt heel blij", vertelde Wade na afloop. "Ik heb een speler van wereldklasse verslagen en ik heb hem overtuigend verslagen. Het is altijd lekker wanneer je dat voor elkaar krijgt."
Opvallend genoeg hielp een wedstrijd die Wade eerder op de avond had bekeken hem om te ontspannen. Gary Anderson kwam voor zijn partij in actie en liet volgens Wade zien dat zelfs de allergrootsten een mindere dag kunnen hebben. "Dat bewees voor mij dat iedere geweldige darter een slechte dag kan hebben. Daardoor ging ik eigenlijk wat meer ontspannen mijn eigen wedstrijd in."
James Wade plaatste zich ten koste van Stephen Bunting voor de laatste acht op de World Grand Prix
Grote bewondering voor Anderson
Wade stak zijn bewondering voor Anderson vervolgens niet onder stoelen of banken. De Engelsman vindt dat zijn generatiegenoot soms meer waardering verdient voor hetgeen hij gedurende zijn carrière heeft laten zien.
"Gary Anderson is een superster. Ik denk dat mensen hun pet wat vaker voor hem moeten afnemen en respect moeten hebben voor wat die man heeft gepresteerd. Het was voor mij eigenlijk best prettig om die wedstrijd te bekijken. Ik dacht: mijn God, hij is ook maar een mens. Dat heeft me waarschijnlijk geholpen om wat meer ontspannen aan mijn eigen wedstrijd te beginnen."
Wade speelde gedurende zijn lange carrière tegen vrijwel alle grote namen van verschillende generaties. Voor hem behoort Anderson op zijn absolute top tot het beste wat hij ooit tegenover zich heeft gehad.
"Ik heb tegen iedere darter ter wereld gespeeld en hij is de beste scorer ter wereld wanneer hij op zijn allerbest is. Ik denk wel dat die tijd voorbij is. Ik denk niet dat we dat scorende vermogen van Gary Anderson ooit nog gaan zien. Maar mijn God, toen hij goed was, was hij de allerbeste scorer die ik ooit heb gezien."
Volgens Wade was er slechts één onderdeel waardoor Anderson zich niet helemaal kon meten met de absolute standaard die Phil Taylor neerzette. "Het enige wat hem onderscheidde van de allerbesten was het finishen. Phil Taylor was daarin net iets beter."
Zelf weigert Wade zich ondanks zijn eigen indrukwekkende loopbaan in dezelfde categorie supersterren te plaatsen. Toen hem werd gevraagd of spelers en supporters hem ook op die manier bekijken, reageerde hij resoluut.
"Nee, mijn God, absoluut niet. Nee, nee, nee, nee. Maar de feiten en cijfers spreken voor zich. Ik word niet op zo'n voetstuk geplaatst en dat is nu eenmaal zo. Ik ben gewoon blij dat ik er nog steeds bij ben en die jonge gasten nog altijd een pak slaag kan geven."
‘Het is verschrikkelijk zenuwslopend’
Dat Wade zich opnieuw bij de laatste acht van een groot toernooi heeft geschaard, betekent niet dat hij ontspannen op het podium staat. Integendeel. De voormalig winnaar van de
World Grand Prix vertelde openhartig hoeveel spanning hij tijdens wedstrijden ervaart.
"Ik word verschrikkelijk zenuwachtig. Ik maak mezelf er gewoon ziek door, ik wil er eigenlijk helemaal niet bij betrokken zijn en wil gewoon dat het zo snel mogelijk voorbij is."
Of zijn jarenlange ervaring hem beter geschikt maakt voor het dubbel-in-format dan veel van zijn concurrenten, weet Wade dan ook niet. "Ben ik er beter voor uitgerust of kan ik gewoon beter omgaan met het vervelende deel ervan dan anderen? Ik weet het niet. Het is zo zenuwslopend. Het is verschrikkelijk."
Die spanning verdwijnt ook na afloop niet onmiddellijk. Wade merkt de fysieke gevolgen nog wanneer de partij al achter de rug is. "Ik weet niet precies hoe ik ermee omga. Vaak zijn het mijn handen en dat is dan nog een gevolg van de wedstrijd. Ik word echt heel erg zenuwachtig. Ik kan alleen maar eerlijk zijn en herhalen wat ik eerder zei: het is echt keihard werken."
Ontspannen is volgens Wade bovendien niet per definitie iets om na te streven wanneer er zoveel op het spel staat. "Waarom zou je willen ontspannen als je iets zó graag wilt winnen?"
Wade voelt weinig steun vanuit publiek
Over zijn eigen spel tegen Bunting was Wade een stuk stelliger. Hij vond dat hij de partij duidelijk domineerde en had het gevoel dat de steun vanuit de zaal desondanks vooral naar zijn tegenstander ging.
"Ik voelde de liefde daar niet, als ik eerlijk ben. Ik had het gevoel dat ik Stephen volledig de baas was en hem met afstand beter bespeelde. Maar het publiek houdt van liedjes en niet van spelers. Ik zal er nog zijn lang nadat die liedjes verdwenen zijn."
Ook over zijn starts was Wade bijzonder tevreden. Meerdere keren wist hij met een maximale start van 160 punten aan een leg te beginnen. "Ik deed het verdomd goed, hè? Ik had er vier of vijf, misschien wel zes. Het waren er behoorlijk wat. Daar ben ik echt heel erg blij mee."
Veel respect voor Bunting
Ondanks zijn duidelijke woorden over het krachtsverschil sprak Wade met veel waardering over Bunting. Na afloop wisselden de twee warme woorden uit. "Hij is een geweldige darter. Ik vind dat ik Stephen meestal zou moeten verslaan. Maar hij is magisch. Hij is zo constant en zo moeilijk te verslaan."
Vervolgens kwam Wade met een karakteristieke vergelijking tussen zichzelf en Bunting. "Zal ik je het verschil tussen mij en Stephen vertellen? Stephen is een harde werker en ik ben lui, en toch vind ik dat ik Stephen zou moeten verslaan. Maar als we eerlijk zijn, zou Stephen mij waarschijnlijk moeten verslaan, omdat hij harder werkt en ik niet."
De overwinning leverde Wade ook gemengde gevoelens op toen hij zag dat de zoon en een vriend van Bunting aanwezig waren. "Het voelt een beetje klote wanneer je iemand verslaat terwijl zijn familie erbij is. Zijn zoon is hier en zijn vriend is hier. Daardoor voel je je toch een beetje rot. Als ik eerlijk ben, denken veel mensen daar niet zo over."
Wade staat inmiddels al twee decennia op het hoogste niveau. Toen hij werd herinnerd aan zijn eerdere World Grand Prix-duel met Dennis Priestley, kon hij de wedstrijd zelf niet meer voor de geest halen. Eén ding deed hem echter wel wat. "Ik kan me die wedstrijd niet herinneren. Maar ik doe het nog steeds aardig en zij zijn allemaal gestopt, dus dat betekent veel voor me."
Dat hij zoveel jaren later nog altijd meespeelt om de grote prijzen, beschouwt Wade niet als vanzelfsprekend. "Ik heb enorm veel geluk dat ik nog steeds onderdeel ben van deze sport. Maar om eerlijk te zijn: we krijgen tegenwoordig zoveel mogelijkheden en er valt financieel zoveel te verdienen. Waarom zou je dan niet bij deze sport betrokken willen blijven?"