Terug in de Tijd - Rod Harrington: van 'Prince of Style' tot tweevoudig World Matchplay-kampioen en boegbeeld van de PDC

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag doen we dat met de Rod Harrington. De Engelsman was een van de meest herkenbare spelers uit de beginjaren van het moderne professionele darts. De Engelsman combineerde klasse op het podium met een opvallende uitstraling en groeide uit tot een speler die zowel binnen de BDO als later in de PDC grote successen boekte. Onder zijn bijnaam ‘The Prince of Style’ verscheen Harrington doorgaans strak gekleed aan de oche, vaak in een kostuum met vest, terwijl hij ondertussen ook sportief zijn mannetje stond tegen de grootste namen van zijn generatie.

Rod Harrington werd op 30 december 1957 geboren in Boreham en begon zijn carrière in een tijd waarin het professionele darts nog volledig werd gedomineerd door de BDO. De grote afscheiding tussen de BDO en de organisatie die later zou uitgroeien tot de PDC moest nog plaatsvinden, waardoor Harrington zijn eerste successen boekte binnen de BDO-structuur.

In de vroege jaren negentig groeide de Engelsman uit tot een van de toonaangevende spelers op het internationale circuit. Hij verzamelde verschillende Open-titels en liet daarmee zien dat hij niet alleen op de grootste podia, maar ook tijdens reguliere toernooien tot de absolute top behoorde.

Zo won Harrington in 1991 en 1992 de Belgian Open en schreef hij eveneens tweemaal de Denmark Open op zijn naam. Daarnaast won hij de French Open in 1991 en 1993 en pakte hij in 1991 ook de Swedish Open. Het was vooral dat jaar waarin Harrington zijn naam definitief vestigde als een speler om rekening mee te houden.

Het absolute hoogtepunt kwam tijdens de Winmau World Masters van 1991. In de finale stond Harrington tegenover Phil Taylor. De jonge Taylor had op dat moment al een wereldtitel achter zijn naam, maar was nog lang niet de onaantastbare kampioen die hij later zou worden. Harrington wist Taylor te verslaan en schreef daarmee een van de meest prestigieuze titels uit het BDO-circuit op zijn naam.

De overwinning is bovendien bijzonder omdat Taylor in zijn latere carrière maar zelden een grote finale verloor. Harrington wist hem dus te kloppen op een moment waarop ‘The Power’ al tot de wereldtop behoorde, maar nog aan het begin stond van zijn historische loopbaan.

Een jaar later maakte Harrington zijn debuut op het BDO-WK. Hij hoefde daar niet lang te wachten op een indrukwekkende prestatie. De Engelsman wist door te dringen tot de kwartfinales, waar hij uiteindelijk werd uitgeschakeld door Mike Gregory.

Gregory zou later de finale van het wereldkampioenschap bereiken, waardoor Harrington in 1992 verloor van een speler die uiteindelijk nog één stap verwijderd zou blijven van de wereldtitel.

Een jaar later werd er nog meer van Harrington verwacht. Hij was als vierde geplaatst voor het BDO-WK van 1993 en behoorde daarmee tot de absolute favorieten. Toch liep het toernooi voor hem uit op een teleurstelling. In de eerste ronde verloor Harrington met 3-2 van Wayne Weening.

Het zou een van zijn laatste optredens op een BDO-WK worden. Niet lang daarna zou de dartswereld namelijk ingrijpend veranderen.

Begin jaren negentig ontstond er een steeds grotere machtsstrijd binnen de dartswereld. Een groot aantal topspelers stapte uit de BDO en sloot zich aan bij de World Darts Council, de organisatie die later bekend zou worden als de Professional Darts Corporation (PDC). Ook Harrington maakte de overstap.

De splitsing zorgde voor een jarenlang conflict binnen de dartswereld en veranderde de sport voorgoed. Vanaf 1994 organiseerde de nieuwe organisatie haar eigen wereldkampioenschap en Harrington was tijdens de eerste tien edities daarvan telkens van de partij.

Hij maakte meteen indruk tijdens het allereerste PDC-WK. Harrington wist de kwartfinales te bereiken, maar het echte hoogtepunt volgde een jaar later.

Tijdens het PDC-WK van 1995 groeide Harrington uit tot een van de hoofdrolspelers van het toernooi. De Engelsman bereikte de finale en kreeg daar opnieuw te maken met zijn oude bekende Phil Taylor.

Het duel was daarmee meer dan alleen een strijd om de wereldtitel. Een paar jaar eerder had Harrington Taylor nog verslagen in de finale van de World Masters. Nu stond Taylor echter aan de vooravond van een periode waarin hij de dartswereld jarenlang zou domineren. Harrington kon daar in de finale niet tegenop. Taylor won met 6-2 en pakte daarmee zijn derde wereldtitel.

Voor Harrington betekende de nederlaag desondanks een enorme bevestiging van zijn status. Hij had zich in korte tijd aangepast aan de nieuwe PDC-omgeving en behoorde tot de eerste generatie spelers die de overstap naar de nieuwe organisatie succesvol maakte.

Zijn prestaties op het WK bleven daarna indrukwekkend. In 1997 bereikte Harrington opnieuw de kwartfinales. Een jaar later haalde hij voor de tweede keer de halve finales, waar hij opnieuw Phil Taylor tegenkwam. Taylor zou uiteindelijk ook dat wereldkampioenschap winnen.

In 2001 stond Harrington voor de derde keer in zijn carrière bij de laatste vier van het WK. Dit keer was John Part zijn tegenstander. Harrington verloor van de Canadees, die later de finale zou bereiken. Opmerkelijk genoeg was het wereldkampioenschap nooit het toernooi waarop Harrington zijn grootste PDC-triomfen vierde. Die eer ging naar de World Matchplay.

In 1998 beleefde Harrington een van de beste jaren uit zijn carrière. Tijdens de World Matchplay in Blackpool groeide hij uit tot de man die de hegemonie van Phil Taylor op het prestigieuze toernooi wist te doorbreken.

In de finale stond hij tegenover Ronnie Baxter. Harrington trok aan het langste eind en kroonde zich tot winnaar. De finale is vooral bekend geworden door een spectaculaire finish van Harrington. Hij gooide een 125-finish, die hij uitgooide via triple 15, double 20 en double 20. Het was een finish die perfect paste bij het karakter van de Engelsman: stijlvol, gedurfd en technisch verzorgd.

De overwinning betekende zijn eerste World Matchplay-titel, maar Harrington bleek nog niet klaar. Een jaar later keerde hij terug naar Blackpool om zijn titel te verdedigen. In de finale trof hij Peter Manley. Waar veel spelers moeite hebben om een groot toernooi opnieuw te winnen, slaagde Harrington erin zijn niveau opnieuw vast te houden. Hij versloeg Manley en werd daarmee voor de tweede keer op rij World Matchplay-kampioen.

Daarmee schreef Harrington geschiedenis. Samen met Phil Taylor was hij lange tijd de enige speler die erin slaagde een PDC-major succesvol te verdedigen. Pas Raymond van Barneveld zou die reeks in 2007 doorbreken door opnieuw de UK Open te winnen.

De twee Matchplay-titels vormden het sportieve hoogtepunt van Harringtons PDC-loopbaan. Het waren bovendien overwinningen die zijn reputatie als een van de beste spelers van zijn generatie definitief bevestigden.

Harrington liet in dezelfde periode zien dat hij ook op andere grote podia tot de absolute top behoorde. Tijdens de allereerste editie van de World Grand Prix in 1998 bereikte hij de finale.

Daar wachtte opnieuw Phil Taylor. Net als tijdens de WK-finale van 1995 trok Taylor aan het langste eind. Harrington moest genoegen nemen met de tweede plaats, maar zijn aanwezigheid in de finale van het allereerste World Grand Prix-toernooi benadrukte nog maar eens hoe belangrijk hij in die periode was voor de PDC.

Ook in het World Pairs Championship liet Harrington zich zien. Samen met Richie Burnett bereikte hij in 1997 de finale. Daarin moesten ze hun meerdere erkennen in het Nederlandse duo Raymond van Barneveld en Roland Scholten.

Harrington stond daarmee aan de basis van een periode waarin de internationale dartswereld steeds meer vorm kreeg zoals we die vandaag kennen.

De carrière van Harrington kende echter ook een duidelijke keerzijde. In de eerste helft van 2001 onderging hij maar liefst drie knieoperaties. Die fysieke problemen hadden een enorme impact op zijn prestaties. Waar Harrington jarenlang tot de absolute wereldtop had behoord, zakte zijn niveau na de operaties steeds verder weg.

Zijn problemen kwamen op een ongelukkig moment. Harrington was in 2001 nog steeds in staat geweest om de halve finales van het WK te bereiken, maar daarna volgde een duidelijke terugval. In 2002 stond hij nog als derde geplaatst aan de start van het WK, maar een jaar later was hij buiten de top zestien van de wereldranglijst gevallen.

De neerwaartse spiraal was daarmee ingezet. Tijdens het wereldkampioenschap van 2003 verloor Harrington in de eerste ronde van Alan Warriner-Little. Achteraf zou dat zijn laatste optreden op het WK blijken te zijn.

Toch besloot Harrington niet onmiddellijk een officiële punt achter zijn carrière te zetten. Hij bleef nog enkele jaren proberen zich te plaatsen voor grote Britse toernooien. Zijn laatste poging om het wereldkampioenschap te halen kwam richting het WK van 2007. Daar verloor hij in de eerste kwalificatieronde. Daarna besloot Harrington zijn professionele carrière definitief achter zich te laten.

Het einde van zijn actieve carrière betekende echter niet het einde van zijn betrokkenheid bij de dartswereld. Harrington werd directeur binnen de PDC en bleef op die manier nauw verbonden met de organisatie die hij als speler mede groot had gemaakt. Bovendien groeide hij uit tot een bekende analist en commentator bij Sky Sports.

Zijn ervaring als speler van de eerste PDC-generatie maakte hem bijzonder geschikt voor die rol. Harrington had immers zelf meegemaakt hoe de professionele dartswereld veranderde van een sport waarin de BDO de belangrijkste organisatie was naar een wereldwijde professionele sport met de PDC als dominante kracht.

Ook als commentator bleef zijn herkenbare stijl behouden. De man die als speler bekendstond als ‘The Prince of Style’ had inmiddels een nieuwe rol gekregen waarin hij zijn kennis en ervaring kon overbrengen op een nieuwe generatie spelers.

Op een bepaald moment was Harrington bovendien manager van Colin Lloyd, die in zijn carrière de nummer één van de wereld werd. Daarmee bleef Harrington ook achter de schermen actief betrokken bij de ontwikkeling van topspelers.

In 2022 kwam uiteindelijk een einde aan zijn periode bij Sky Sports en de PDC. Daarmee sloot Harrington een hoofdstuk af dat ruim drie decennia eerder was begonnen.

In 2015 maakte de familienaam Harrington opnieuw zijn opwachting in de professionele dartswereld. Dit keer was het niet vader Rod die de pijlen ter hand nam, maar zijn zoon Ryan. De jongere Harrington liet zich meteen zien op de UK Open, waar hij in zowel 2015 als 2016 de laatste 64 wist te bereiken.

Zijn ontwikkeling kreeg begin 2018 een belangrijke impuls. In januari van dat jaar slaagde Ryan Harrington erin om tijdens de Q-School een PDC Tour Card te bemachtigen, waarmee hij zich voor de komende twee seizoenen verzekerde van een plek op het PDC Pro Tour-circuit. Enkele maanden later keerde hij terug naar de UK Open, waar hij voor de derde keer in zijn carrière aan het toernooi deelnam. Net als bij zijn twee eerdere deelnames strandde Harrington uiteindelijk bij de laatste 64.

Het verblijf op de PDC Pro Tour bleek echter van beperkte duur. Eind 2019 verloor Ryan Harrington zijn Tour Card, waarmee voorlopig een einde kwam aan zijn periode als PDC-prof. Daarmee bleef zijn carrière in de schaduw staan van die van zijn vader.

Rod Harrington is misschien niet de eerste naam die wordt genoemd wanneer de grootste spelers aller tijden worden opgesomd. Toch is zijn invloed op het professionele darts moeilijk te onderschatten.

Hij behoorde tot de generatie die de overstap maakte van de BDO naar de nieuwe PDC en wist zich vervolgens ook in die nieuwe omgeving aan de absolute top te handhaven. Zijn overwinning op Phil Taylor in de finale van de World Masters van 1991 blijft een van de bijzondere hoofdstukken uit zijn carrière.

Zijn twee opeenvolgende World Matchplay-titels vormen echter misschien wel zijn grootste nalatenschap als speler. Harrington won het prestigieuze toernooi in 1998 en 1999 en was daarmee jarenlang de enige speler naast Taylor die een PDC-major wist te verdedigen.

Ook zijn drie halve finales en een finaleplaats op het PDC-WK tonen aan hoe constant hij in zijn beste jaren was. Alleen een wereldtitel ontbrak uiteindelijk op zijn palmares.

Zijn carrière laat tegelijkertijd zien hoe hard de professionele dartswereld kan zijn. Na jaren aan de top werd hij door zware knieproblemen teruggeworpen en zag hij zijn ranking en prestaties snel achteruitgaan. Toch bleef hij tot 2007 actief proberen om zich opnieuw te kwalificeren voor de grootste toernooien.

Dat doorzettingsvermogen past bij het beeld dat Harrington gedurende zijn hele loopbaan neerzette. Hij was een speler met stijl, maar ook iemand die jarenlang op het hoogste niveau meedeed.

Zijn bijnaam ‘The Prince of Style’ was dan ook meer dan een verwijzing naar zijn opvallende kleding. Harrington had een eigen uitstraling en was een van de spelers die het professionele imago van de PDC in de jaren negentig mede vormgaven.

Zijn opname in de PDC Hall of Fame in 2019 was uiteindelijk de officiële erkenning voor zijn betekenis. Harrington behoorde tot de spelers die de overgang van het oude darts naar het moderne professionele tijdperk zelf meemaakten én er een belangrijke rol in speelden.

Van de BDO-toernooien in België, Denemarken, Frankrijk en Zweden tot de World Masters, van de WK-finale van 1995 tot zijn twee World Matchplay-titels: Rod Harrington bouwde een carrière die misschien niet altijd dezelfde aandacht krijgt als die van Phil Taylor, Raymond van Barneveld of andere iconen, maar die wel degelijk een belangrijke plaats inneemt in de geschiedenis van de sport.

En misschien is juist dat de beste manier om terug te kijken op de carrière van ‘The Prince of Style’: als een speler die in twee verschillende tijdperken aan de top stond, grote kampioenen versloeg, zelf grote finales speelde en uiteindelijk ook buiten de oche zijn stempel drukte op het professionele darts.