Terug in de Tijd - Roland Scholten: de Nederlandse pionier die in 2004 geschiedenis schreef met PDC-major

In deze rubriek keren we telkens terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag doen we dat met de Nederlander Roland Scholten. Hij behoort tot de Nederlandse darters die een belangrijke rol speelden in de overgang van het traditionele BDO-circuit naar de moderne PDC. De Hagenaar kende al in de jaren negentig successen bij de BDO, groeide vervolgens uit tot een vaste waarde bij de PDC en schreef in 2004 geschiedenis door de UK Open te winnen. Daarnaast stond Scholten in nog twee majorfinales en bereikte hij meerdere keren de eindfase van de grootste dartstoernooien.

Roland Scholten werd geboren op 11 januari 1965 in Den Haag. 'The Tripod' liet al vroeg zien dat hij over het talent beschikte om op internationaal niveau mee te doen. In 1992 bereikte hij de finale van de Austrian Open, waarin hij verloor van Rod Harrington. Een jaar later volgde een belangrijk succes. Scholten won de WDF World Cup van 1993 door in de finale de Deen Troels Rusel te verslaan.

In 1994 maakte de Nederlander zijn debuut op het BDO-WK. Hij won in de eerste ronde van Sean Palfrey, maar verloor vervolgens van Ronnie Sharp. Opvallend was dat Scholten bij dat toernooi de enige geplaatste speler was die de tweede ronde wist te bereiken. Later dat jaar haalde hij bovendien de kwartfinales van de Winmau World Masters. Daarin versloeg hij Stefan Eeckelaert en Derek Hampton, voordat Steve Beaton een einde maakte aan zijn toernooi.

De volgende jaren bleef Scholten zich verder ontwikkelen. Op het WK van 1995 verloor hij in de eerste ronde van Colin Monk en op de World Masters kwam hij tot de tweede ronde. Daar versloeg hij opnieuw Palfrey, maar vervolgens bleek Raymond van Barneveld te sterk.

In 1996 brak Scholten verder door. Op het BDO-WK versloeg hij Mark Salmon met 3-0, waarna hij in de tweede ronde verloor van titelverdediger Richie Burnett. Buiten het WK kende hij dat jaar echter een bijzonder succesvol seizoen. Scholten won drie grote Open-toernooien: het North Holland Open, het Swedish Open en het prestigieuze British Open.

Ook op de World Masters liet hij zich zien met een plaats in de halve finales. Een jaar later kwam Scholten opnieuw ver op het wereldkampioenschap. Hij versloeg Mike Gregory en Bobby George en bereikte daarmee de kwartfinales. Daarin was Mervyn King te sterk.

In 1997 speelde Scholten bovendien samen met Raymond van Barneveld een belangrijke rol in het dubbelspel. Het Nederlandse duo won het PDC World Pairs Championship in Bognor Regis door Richie Burnett en Rod Harrington in de finale te verslaan.

Scholten bleef ook in 1998 en 1999 tot de betere spelers van het BDO-circuit behoren. Tijdens het wereldkampioenschap van 1998 bereikte hij de halve finales. Hij versloeg achtereenvolgens landgenoot Co Stompé, de Amerikaan Roger Carter en Sean Palfrey. In de halve finale kwam opnieuw Richie Burnett op zijn pad en ditmaal trok de Welshman aan het langste eind.

Een jaar later bereikte Scholten opnieuw de kwartfinales van het wereldkampioenschap. Ronnie Baxter maakte toen een einde aan zijn toernooi.

Kort daarna besloot Scholten de overstap van de BDO naar de PDC te maken. Die overgang verliep echter niet zonder problemen. Na het WK van 1999 probeerde hij de BDO te verlaten, maar omdat hij daarvoor geen toestemming kreeg, moest hij het wereldkampioenschap van 2000 overslaan.

Toch ging Scholten verder met zijn nieuwe carrière. In 2000 bereikte hij de finale van de Antwerp Open, waarin Jamie Harvey hem versloeg. Vervolgens maakte hij zijn debuut op de PDC-majors. Tijdens de World Matchplay verloor hij in de eerste ronde van Rod Harrington en op de World Grand Prix was Richie Burnett te sterk.

De echte doorbraak volgde in 2001. Scholten maakte zijn debuut op het WK Darts van de PDC en bereikte meteen de kwartfinales. Hij versloeg Shayne Burgess en Cliff Lazarenko allebei met 3-0, voordat Harrington in de kwartfinales met 4-2 te sterk bleek.

Later dat jaar volgde een nog groter succes. Scholten haalde de finale van de World Grand Prix. Onderweg versloeg hij onder meer Harrington, Mick Manning, John Part en John Lowe. In de finale bleek Alan Warriner-Little echter een maatje te groot.

Scholten groeide daarmee steeds meer uit tot een speler die structureel meedeed om de prijzen. In 2002 won hij zijn eerste PDC-evenement, de Open Holland. Daarnaast haalde hij de halve finales van de Las Vegas Desert Classic en de kwartfinales van de World Grand Prix.

Ook 2003 werd een succesvol jaar. Scholten bereikte de kwartfinales van het wereldkampioenschap, de halve finales van de UK Open en de kwartfinales van de Desert Classic. Op de World Grand Prix kwam hij opnieuw tot de halve finales. Daarnaast won hij de Eastbourne Pro en de Primus Masters.

Het grootste succes uit de carrière van Scholten kwam in 2004. Nadat hij tijdens het wereldkampioenschap de derde ronde had bereikt, zette hij zijn sterke vorm voort. Hij verdedigde zijn titel tijdens de Eastbourne Open en wist vervolgens ook zijn eerste grote PDC-major te winnen.

Tijdens de UK Open rekende Scholten af met Mark Dudbridge, Henry O'Neill, Denis Ovens, Alan Warriner en Steve Beaton. In de finale wachtte John Part. Scholten bleef overeind en veroverde daarmee zijn eerste grote PDC-titel.

De overwinning vormde een bekroning op de ontwikkeling die Scholten in de jaren daarvoor had doorgemaakt. De Nederlander was niet langer alleen een voormalig BDO-topper die de overstap naar de PDC had gemaakt, maar inmiddels zelf een speler met een belangrijke major op zijn palmares.

Ook in de Premier League Darts speelde Scholten een prominente rol. In 2005 bereikte hij de halve finales en trof hij Phil Taylor. Scholten begon die wedstrijd uitstekend en bouwde een voorsprong op van 4-1, 5-2, 6-3, 7-4 en uiteindelijk zelfs 11-7.

Taylor liet zich echter niet uit het veld slaan. De Engelsman won zes legs op rij en draaide de wedstrijd volledig om. Taylor won uiteindelijk met 13-11, waardoor Scholten op pijnlijke wijze naast de finale greep.

Een jaar later kreeg Scholten een nieuwe kans. In de halve finale van de Premier League van 2006 stond hij tegenover Raymond van Barneveld. Opnieuw was Scholten de underdog, maar ditmaal maakte hij de verrassing wel af. Hij versloeg Van Barneveld overtuigend met 11-3 en plaatste zich voor de finale.

Daarin wachtte opnieuw Taylor. De Engelsman bleek ditmaal veel te sterk en won de finale met 16-6. Toch had Scholten zich met zijn tweede opeenvolgende halvefinaleplaats en eerste Premier League-finale definitief gevestigd als een van de prominente spelers van zijn generatie.

Ook tijdens de World Matchplay van 2006 kwam Scholten dicht bij een nieuwe grote finale. Hij bereikte de halve finales en verloor uiteindelijk in een beslissende fase van James Wade. Scholten had zelfs een pijl op tops om de wedstrijd te winnen, maar wist die kans niet te benutten.

In 2007 bleef Scholten actief op het hoogste niveau. Als nummer vier van de plaatsingslijst bereikte hij de derde ronde van het wereldkampioenschap, waarin Colin Osborne hem met 4-2 uitschakelde. In de Premier League eindigde Scholten als laatste, al wist hij Phil Taylor gedurende het seizoen twee keer op 7-7 te houden.

Tijdens de World Matchplay van dat jaar trof Scholten Taylor opnieuw. Ditmaal was het verschil enorm: Taylor won de kwartfinale met 16-1.

Vanaf oktober 2008 kreeg Scholten te maken met ernstige problemen aan zijn nek en schouder. Die fysieke klachten hadden grote gevolgen voor zijn prestaties. Tijdens het EK Darts van 2008 verloor hij van Mensur Suljovic met een gemiddelde van slechts 51,52.

De problemen bleven aanhouden. Op het WK Darts van 2009 verloor Scholten in de eerste ronde van Carlos Rodriguez, waardoor hij buiten de mondiale top zestien zakte. In datzelfde jaar werd hij aan zijn schouder geopereerd en nam hij een pauze van het darten.

Bij zijn terugkeer op het wereldkampioenschap van 2010 verloor Scholten in de eerste ronde met 3-2 van Steve Hine.

Hoewel zijn prestaties later niet meer het niveau van zijn beste jaren bereikten, bleef Scholten betrokken bij de dartswereld. Vanaf de World Matchplay van 2010 werkte hij enige tijd als expert voor de Duitse televisiezender Sport1.

Toch bleef de voormalig majorwinnaar zelf ook nog actief. Op het WK van 2012 versloeg hij in de openingsronde Jamie Caven met 3-1, maar in de tweede ronde werd hij met 4-0 uitgeschakeld door Wayne Jones. Later dat jaar haalde hij de kwartfinales van een UK Open Qualifier, waarbij hij onder meer Ted Hankey en Brendan Dolan versloeg. Dave Chisnall bleek uiteindelijk te sterk.

Tijdens de UK Open van 2012 liet Scholten bovendien zien dat zijn ervaring nog altijd van waarde was. Tegen vijftienvoudig wereldkampioen Phil Taylor kwam hij in de laatste 64 dicht bij een stunt. Scholten verloor uiteindelijk met 9-7.

Zijn laatste jaren als prof verliepen moeizaam. In de kwalificatie voor het WK van 2013 kwam hij tot de kwartfinales, waarin Terry Temple hem versloeg. Op dat moment stond Scholten als nummer 47 van de wereld genoteerd. Tijdens de UK Open van 2013 verloor hij met 5-4 van Conan Whitehead.

Het jaar 2013 werd vervolgens een van de teleurstellendste seizoenen uit zijn carrière. Ondanks het feit dat Scholten het volledige PDC-programma speelde, wist hij op geen enkel evenement verder te komen dan de laatste 32.

In 2022 trok Scholten het spelersplunje opnieuw aan. Hij werd uitgenodigd voor het WK voor senioren. In de iconische Circus Tavern in Purfleet ging de Nederlander echter meteen in de eerste ronde onderuit tegen Terry Jenkins. Scholten bleef steken op een gemiddelde van 76.19.

Later dat jaar nam hij ook deel aan de World Seniors Darts Masters. Ook daar liep het echter meteen fout in de openingsronde na een 4-1 nederlaag tegen de Engelsman Wayne Jones. opnieuw bleef Scholten steken op een gemiddelde van 76.99.

Het was meteen het laatste optreden op een groot podium voor de Scholten. Bij Viaplay bleef hij wel nog als analist werken tot eind 2023, toen zijn contract niet meer werd verlengd.

De carrière van Roland Scholten laat zich moeilijk in één periode vangen. Hij was eerst een succesvolle BDO-speler, maakte vervolgens de overstap naar de PDC en groeide daar uit tot een speler die grote namen kon verslaan en op de grootste podia om de prijzen streed.

Zijn overwinning op de UK Open van 2004 vormt het absolute hoogtepunt, maar ook zijn andere twee majorfinales en zijn halve finale op de World Matchplay van 2006 onderstrepen zijn betekenis.

Tegelijkertijd laat zijn loopbaan zien hoe grillig een topsportcarrière kan verlopen. Nadat Scholten jarenlang tot de wereldtop behoorde, werden fysieke problemen een steeds grotere factor. Zijn nek- en schouderproblemen hadden een directe invloed op zijn prestaties en dwongen hem uiteindelijk een andere rol binnen de dartswereld te zoeken.

Als analist bleef Scholten echter betrokken bij de sport waarin hij jarenlang zelf een hoofdrol had gespeeld. Daarmee kreeg zijn carrière een tweede hoofdstuk. De Nederlander die ooit vanuit de BDO doorbrak, de PDC veroverde en in 2004 een major won, bleef zo een herkenbaar gezicht binnen de internationale dartswereld.