Terug in de Tijd - Justin Pipe: de voormalige kooivechter die met zijn tergend langzame worp vrijwel iedere tegenstander uit zijn spel wist te halen

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag doen we dat met de Engelsman Justin Pipe. Hij was jarenlang een van de meest herkenbare spelers binnen het professionele darts. Niet alleen vanwege zijn prestaties, maar vooral vanwege zijn opvallend trage manier van gooien. De Engelsman groeide uit van een amateur die vanwege de rook in pubs nauwelijks kon darten tot een speler die grote namen versloeg, meerdere Pro Tour-titels won en zich zelfs een tijdje tot de absolute wereldtop mocht rekenen.

Justin Pipe werd geboren op 9 november 1971 in Taunton. De weg naar de top was voor Pipe allesbehalve vanzelfsprekend. In zijn jeugd hield hij zich bezig met boksen, terwijl zijn dartsloopbaan lange tijd werd afgeremd door de omstandigheden waarin de sport destijds werd gespeeld. Als fervent tegenstander van roken weigerde hij namelijk in lokale pubs te darten. De grote hoeveelheden sigarettenrook zorgden ervoor dat zijn ogen begonnen te tranen.

De invoering van het rookverbod in Engeland in 2007 veranderde dat. Pipe kon opnieuw serieus aan de slag met darts en maakte een jaar later zijn eerste grote optreden op het podium. Tijdens de UK Open van 2008 plaatste hij zich als pub qualifier voor het toernooi. Hij versloeg Geoff Wylie en Lionel Sams, voordat zijn avontuur in de derde ronde eindigde tegen James Wade.

Een jaar later maakte Pipe de overstap naar de PDC Pro Tour. Ook daar liet hij zich snel zien. Tijdens de UK Open van 2009 bereikte hij opnieuw de derde ronde, waarin Andy Jenkins uiteindelijk met 9-5 te sterk bleek.

De echte doorbraak van Pipe kwam in 2011. Hij kwalificeerde zich voor het WK en maakte bovendien zijn debuut op de World Matchplay. In Blackpool zorgde hij direct voor een stunt door Mervyn King met 10-6 te verslaan.

Later dat jaar volgde een nog grotere mijlpaal. In Dublin won Pipe zijn eerste PDC Pro Tour-toernooi door niemand minder dan Phil Taylor in de finale met 6-5 te verslaan. Het was een overwinning die duidelijk maakte dat de ongebruikelijke speler uit Engeland niet langer alleen een opvallende verschijning was, maar ook daadwerkelijk tot de gevaarlijke outsiders op de Pro Tour behoorde.

Kort daarna won Pipe opnieuw een Players Championship. Zijn uitstekende reeks zorgde ervoor dat hij bij de Players Championship Finals zelfs als nummer één geplaatst was. Hij had immers zes van zijn laatste tien toernooien tot de finale gehaald.

Ook op het WK van 2012 liet Pipe zien dat hij zich verder had ontwikkeld. Na een overwinning op Sean Reed kwam hij tegen Wes Newton met 2-0 achter, maar hij knokte zich terug en won uiteindelijk met 4-3. Daarmee bereikte hij voor het eerst de laatste zestien van het WK. Daarin was Terry Jenkins met 4-1 te sterk.

Zijn prestaties in 2011 leverden hem bovendien een belangrijke individuele onderscheiding op. Tijdens de jaarlijkse PDC Awards werd Pipe uitgeroepen tot PDPA Players' Player of the Year.

Pipe zette zijn goede vorm in 2012 voort. Tijdens het eerste Players Championship van het jaar won hij de finale overtuigend met 6-0 van Paul Nicholson. Een dag later was hij opnieuw finalist, maar dit keer moest hij Michael Smith met 6-3 voor laten gaan.

In april volgde een van de belangrijkste overwinningen uit zijn loopbaan. Pipe won de Austrian Darts Open door James Wade in de finale met 6-3 te verslaan. In de halve finale had hij Raymond van Barneveld eveneens met 6-3 verslagen, waarbij hij een gemiddelde van 107 noteerde.

Door die overwinning drong Pipe voor het eerst door tot de top zestien van de wereld. Hij stond op de vijftiende plaats en kreeg daardoor automatisch toegang tot verschillende grote televisietoernooien.

Ook op de World Matchplay van 2012 maakte Pipe indruk. Hij versloeg Joe Cullen en Wes Newton en bereikte daarmee de kwartfinales. Daarin bleek Ronnie Baxter met 16-11 te sterk. Het was desondanks Pipe's eerste kwartfinale op een groot televisietoernooi.

Later dat jaar bereikte hij ook de kwartfinales van de World Grand Prix. Daarnaast wist hij zich te plaatsen voor de Winners Group van de Championship League door Phil Taylor met 6-5 te verslaan.

Zijn sterke Pro Tour-seizoen leverde Pipe uiteindelijk een vijfde plaats op de Order of Merit op. Tijdens de Players Championship Finals bereikte hij vervolgens voor het eerst de halve finales van een groot televisietoernooi. Hij versloeg Colin Osborne, Brendan Dolan en Mervyn King, voordat Kim Huybrechts zijn opmars stopte. Pipe verloor met 11-6.

Ook 2013 bracht de nodige hoogtepunten. Tijdens de World Matchplay bereikte Pipe voor het tweede jaar op rij de kwartfinales. Hij versloeg Mark Webster en vervolgens Raymond van Barneveld. Tegen de Nederlander gooide hij bovendien een spectaculaire 170-finish.

In de kwartfinales wachtte Phil Taylor. Pipe kon de partij niet winnen en verloor met 16-10, maar opnieuw had hij bewezen dat hij zich kon meten met de beste spelers ter wereld.

Een van de grootste prestaties uit zijn carrière kwam later dat jaar tijdens de World Grand Prix. Pipe versloeg achtereenvolgens Andy Smith, Adrian Lewis en Andy Hamilton en bereikte daarmee de halve finales. Zelf omschreef hij die wedstrijdreeks als de beste prestatie uit zijn carrière.

In de halve finale begon Pipe uitstekend tegen Dave Chisnall. Hij kwam op een 1-0 en later 2-1 voorsprong, maar Chisnall draaide de wedstrijd om. Uiteindelijk verloor Pipe met 5-2.

Ook bij de Players Championship Finals haalde Pipe voor het tweede jaar op rij de halve finales. Opnieuw was Phil Taylor zijn tegenstander. Pipe bleef aanvankelijk goed in het spoor van de dartlegende, maar een cruciaal moment volgde bij een stand van 5-4. Taylor gooide een 132-finish via de bull terwijl Pipe nog 38 punten over had. Taylor liep vervolgens verder uit en won met 10-4.

Pipe bleef ook in 2014 actief op het hoogste niveau. Tijdens de German Darts Championship bereikte hij de finale en leek hij lange tijd op weg naar de titel tegen Gary Anderson. Pipe stond 5-3 voor, maar miste maar liefst zes matchdarts. Anderson profiteerde en won uiteindelijk met 6-5.

In mei verloor Pipe de finale van een Players Championship van Peter Wright met 6-2. Later dat jaar kwam echter een belangrijke revanche. Tijdens het vijftiende Players Championship van 2014 pakte Pipe zijn eerste titel in ruim twee jaar.

De manier waarop hij dat deed, was veelzeggend. In de halve finale versloeg hij Adrian Lewis in een beslissende leg en in de finale was regerend wereldkampioen Michael van Gerwen zijn tegenstander. Ook tegen de Nederlander hield Pipe zijn zenuwen onder controle in de beslissende leg en pakte hij de titel.

Toch werd zijn overwinning gevolgd door een flinke teleurstelling. Slechts twee dagen later werd hij tijdens de World Grand Prix in de eerste ronde met 2-0 in sets uitgeschakeld door Robert Thornton.

Vanaf 2015 werd het steeds moeilijker voor Pipe om zijn niveau van de voorgaande jaren vast te houden. Tijdens het WK van 2015 leidde hij Laurence Ryder met 2-1, maar verloor vervolgens zes legs op rij en werd verrassend uitgeschakeld.

Een van zijn laatste grote finales kwam dat jaar tijdens de Dutch Darts Masters. Pipe bereikte de eindstrijd zonder onderweg een speler uit de top twintig te verslaan, maar in de finale wachtte Michael van Gerwen. De Nederlander liet niets heel van zijn tegenstander en won met 6-0.

Ook in de daaropvolgende jaren werd het steeds lastiger om diep door te dringen in grote toernooien. In 2016 verloor Pipe tijdens het WK al in de eerste ronde van Christian Kist met 3-0. Zijn gemiddelde bedroeg slechts 75,55 en hij verloor de laatste zeven legs van de wedstrijd.

Toch waren er nog altijd momenten waarop de oude Pipe opdook. Tijdens het laatste Players Championship van 2016 bereikte hij de halve finales. Hij versloeg onder anderen Peter Wright, maar verloor vervolgens met 6-5 van Benito van de Pas.

In 2017 volgde nog een opvallende prestatie tijdens de Players Championship Finals. Als 23e geplaatste speler versloeg Pipe Daryl Gurney in de kwartfinales met 10-9. In de halve finale was Michael van Gerwen vervolgens met 11-3 te sterk.

Pipe's carrière kreeg tijdens het WK van 2018 een zeer controversieel hoofdstuk. In de eerste ronde speelde hij tegen Bernie Smith. Tijdens de beslissende fase van de wedstrijd leek Pipe dichter naar Smith toe te bewegen en hoestte hij op een moment waarop zijn tegenstander voor de wedstrijd gooide.

Smith miste en Pipe won uiteindelijk de wedstrijd met 3-2. Het incident kreeg al snel de bijnaam 'Cough-gate' en zorgde voor veel discussie. De Darts Regulation Authority besloot uiteindelijk in te grijpen. Pipe kreeg op 8 januari 2018 een boete van £3.000 naar aanleiding van het incident.

In de tweede ronde wachtte vervolgens een duel met Phil Taylor. Tegen de legendarische Engelsman kon Pipe weinig uitrichten. Hij won slechts twee legs en verloor met 4-0.

Wat Pipe's carrière zo bijzonder maakt, is dat zijn succes niet vanzelfsprekend was. Hij was niet iemand die als jonge tiener al jarenlang op het hoogste niveau actief was. Hij had eerst een achtergrond in het boksen, werkte later als boomverzorger en zag zijn dartsloopbaan lange tijd gehinderd worden door de rook in pubs.

Daar kwam in 1993 bovendien een zwaar auto-ongeluk bovenop. Daarbij raakte zijn rechterarm gedurende drie maanden verlamd. Zijn ongebruikelijk trage werpstijl wordt deels aan dat ongeluk toegeschreven.

Toch wist Pipe zich uiteindelijk op te werken tot een speler die wedstrijden won van Phil Taylor, Michael van Gerwen, Raymond van Barneveld, Adrian Lewis en andere wereldtoppers. Hij won meerdere Pro Tour-titels, bereikte halve finales van grote televisietoernooien en stond zelfs enige tijd in de mondiale top zestien.

Sinds januari 2015 werd Pipe bovendien door zijn eigen 'Team Pipe' begeleid. Zijn management bestond uit familieleden en vriend Krispy Brown. Eerder had hij een sponsorovereenkomst met Cosmo Darts afgesloten. Pipe verloor zijn PDC Tour Card in 2021 en keerde nadien niet meer terug op het professionele circuit.

Justin Pipe zal uiteindelijk vooral herinnerd worden als een van de meest eigenzinnige spelers uit de geschiedenis van het moderne darts. Zijn extreem trage tempo was voor de één een bron van ergernis, voor de ander een tactisch wapen. Maar achter die opvallende speelstijl schuilde vooral een opmerkelijk verhaal: dat van een man die pas later zijn kans greep, talloze obstakels overwon en zich uiteindelijk wist te nestelen tussen de beste darters van zijn generatie.