''Waarschijnlijk kon maar één speler mij verslaan'' - Luke Humphries vergelijkt zich met Luke Littler en uit kritiek op nieuw Grand Slam-format

Luke Humphries kende enkele schitterende momenten in zijn partij tegen Paolo Nebrida, maar moest ook vol aan de bak in een spannende wedstrijd. Uiteindelijk won hij met 5-3 en een gemiddelde van 105,07 op de Grand Slam of Darts.

Hij leek tevreden over zijn optreden. “Eerlijk gezegd was mijn scorend vermogen erg goed. Mijn dubbels waren op sommige momenten wat wisselvallig, maar over het geheel genomen vond ik het behoorlijk degelijk,” zei hij tijdens zijn persconferentie.

“De eerste wedstrijd is natuurlijk zenuwslopend. Met dit nieuwe format lig je er helaas meteen uit als je verliest. Zo voelt het voor mij in ieder geval. Daarom is het belangrijk om die eerste partij te winnen. Wat er morgen ook gebeurt, waarschijnlijk speel ik dinsdag een rechtstreeks duel met Joe. Zo niet, dan zijn er allerlei scenario’s mogelijk, en daar houd ik niet van. Ik weet liever gewoon waar ik aan toe ben. We zullen zien wat er gebeurt.”

Nebrida is, net als veel Aziatische spelers, een methodische darter aan de oche. Het kostte Humphries wat moeite om grip op hem te krijgen, maar dat lukte uiteindelijk en leverde hem de overwinning op. “Volgens mij is hij een van de Aziatische spelers met een wat snellere worp. Ook pakt hij zijn darts wat sneller op,” merkte hij op.

“Dus ja, het was niet al te lastig. Zoals je zegt, zijn de meeste Aziatische spelers vrij langzaam en methodisch. Dat zijn we als spelers niet gewend, dus soms kan het wat moeilijker zijn. Maar je moet ermee omgaan. Ik vond hem daar niet bijzonder langzaam. Hij haalde mijn ritme niet echt uit mijn spel, al moest ik misschien een paar seconden langer wachten dan normaal. Dat soort dingen moet je leren accepteren.”

Hij sprak lovend over zijn Filipijnse tegenstander. “Eerlijk gezegd vond ik dat hij behoorlijk goed speelde. Morgen wordt hij zeker geen makkelijke tegenstander. Hij zit nog in het toernooi en kan zich met een goede overwinning morgen, afhankelijk van de scenario’s, nog steeds plaatsen. Ik denk dat hij trots mag zijn op zijn optreden. Ik ben ook tevreden over dat van mij en kijk uit naar dinsdag.”

Humphries kreeg al snel een vraag over het nieuwe format. De reacties zijn tot dusver gemengd. Door de harde opzet kan één fout meteen fataal zijn. ‘Cool Hand Luke’ had daar een duidelijke mening over.

“Niet echt. Ik ben er geen groot voorstander van. Ik begrijp het vanuit het perspectief van de PDC, maar voor mij was de Grand Slam juist zo bijzonder omdat er vier spelers in een poule zaten. Je kon je eerste wedstrijd verliezen en teleurgesteld zijn, maar toch denken: ‘Weet je wat? Als ik mijn volgende twee partijen win en goed speel, kan ik me nog plaatsen.’”

Humphries lijkt te vinden dat je iets wat goed werkt niet moet veranderen. “Met dit format voelt het bijna weer als een knock-outtoernooi. De Grand Slam was juist zo bijzonder door alle mogelijke scenario’s en alles wat daarbij kwam kijken.

“Dus ja, ik ben er geen groot voorstander van. Ik vond het toernooi met 32 spelers en vier spelers per poule juist zo bijzonder. Volgens mij denken veel profs achter de schermen er net zo over, maar het is nu eenmaal zo. Je moet je aanpassen en proberen aan deze verschillende formats te wennen. Zoals ik al zei, is het in feite een knock-outtoernooi. Verlies je je eerste wedstrijd, dan is het voorbij. Vroeger kon je je eerste partij verliezen en toch nog een kans hebben. Maar goed, zo is het nu.”

Humphries heeft het Europees kampioenschap nog nooit gewonnen en moet door ziekte een jaar langer wachten op een nieuwe kans. Hij was zwaar teleurgesteld, maar nam rust en voelt zich inmiddels weer opgeladen. Dat bleek uit zijn winst op Players Championship 33 en zijn finaleplaats op Players Championship 34.

“Ik had het fysiek natuurlijk niet per se hoeven doen, maar na het missen van het Europees kampioenschap wilde ik zien hoe het met mijn energieniveau stond,” vertelde hij. “Ik had twee of drie weken rustig aan gedaan, zonder veel te doen of te oefenen. Drie of vier dagen voor de Pro Tours heb ik wel even getraind, dus ik ging er met wat oefening in.

“Het ging er vooral om dat ik wilde weten waar ik stond. Als ik bijvoorbeeld één of twee partijen had gespeeld en ineens heel moe was, had ik gedacht: ‘Goed, daar moet ik iets aan doen.’ Maar het ging heel goed. Mijn optredens waren niet uitzonderlijk, maar wel degelijk. Twee finales halen op de Pro Tours was bijzonder zwaar, dus ik heb er enorm veel aan gehad. Toen ik hier aankwam, voelde ik me zelfverzekerd en, zoals je zegt, speelde ik een degelijke partij.”

Hij was uiteraard erg gefrustreerd dat hij het toernooi moest missen, maar gaf toe dat hij er rekening mee hield dat zoiets op een dag kon gebeuren. “Je kunt het aan elke prof vragen: als je een major moet missen, ben je teleurgesteld. Maar iemand zoals ik, die er alles aan doet om elk toernooi te spelen dat fysiek mogelijk is, wil aan alle majors meedoen. Dat is echt heel moeilijk.

“Op de World Grand Prix speelde ik uiteindelijk heel goed en had ik het gevoel dat ik een nieuwe weg was ingeslagen. Mijn vorm begon eindelijk wat constanter te worden en ineens gebeurde dit. Door de voedselvergiftiging moest ik een stap terugdoen. Ik had waarschijnlijk twee of drie weken geen pijlen gegooid. Wie weet? Kom ik terug en ben ik meteen weer op hetzelfde niveau, of moeten we twee of drie maanden werken om daar weer te komen?”

“De Pro Tours waren dus duidelijk heel belangrijk, zoals Phil net zei. Ik moest erheen, behoorlijk presteren en denken: ‘Oké, ik ben het dus niet ineens allemaal kwijt.’ Maar ik was wel erg teleurgesteld, want ik had het gevoel dat ik een nieuwe weg was ingeslagen. Voor dat toernooi dacht ik bijna dat ik in mijn eigen ogen de favoriet was. Ik had het gevoel dat ik het kon winnen, dus het stelde me uiteraard teleur dat ik er niet bij kon zijn. Maar zo gaat dat. Het leven neemt soms onverklaarbare wendingen en daar kun je weinig aan doen.”

Vorig jaar bereikte Humphries de finale, maar moest hij zijn meerdere erkennen in Luke Littler. Dat was ongeveer de periode waarin ‘The Nuke’ hem op de wereldranglijst onder druk zette. “Nee, eerlijk gezegd hield ik me daar vorig jaar niet echt mee bezig. Ik dacht niet veel na over de mogelijkheid om de nummer één van de wereld te worden. Ik wilde dit toernooi natuurlijk gewoon winnen”, zei hij.

“Als Luke de finale had gehaald en ik had gewonnen, had dat niets uitgemaakt: ik was nog steeds de nummer twee van de wereld geweest. Maar ik was vorig jaar liever de nummer twee van de wereld en winnaar van de Grand Slam dan de nummer één zonder die titel.”

Voor de voormalige wereldkampioen draaien de zaken vooral om titels. “Die zijn natuurlijk fantastisch, en ik zou graag op de tweede plaats blijven staan, en misschien ooit weer de nummer één worden. Maar voor mij gaat het om het winnen van grote toernooien, constant presteren, goed darts spelen en alle toppers uitdagen. Daar ben ik hier echt voor gekomen. Ik weet dat ik op elk groot toernooi waaraan ik meedoe gevaarlijk ben. Ik win ze niet allemaal en sta niet voortdurend in finales, maar als ik hier kom, goed presteer en mijn beste spel laat zien, weet ik dat ik altijd gevaarlijk ben.”

Hij dacht dat hij degene zou zijn die Littler kon afstoppen. “Ik had het gevoel dat ik op het EK het niveau zou halen dat iedereen van me verwachtte. Waarschijnlijk was er maar één speler die me op dat niveau had kunnen verslaan: Luke. Maar ik ga dit toernooi niet in met het idee dat ik nu de favoriet ben. Sinds de World Grand Prix is er natuurlijk veel tijd verstreken, dus begin ik eraan met het gevoel dat ik waarschijnlijk de tweede favoriet ben.”