Adrian Lewis heeft met zijn uitspraken over het niveau van de huidige dartstop een gevoelige snaar geraakt. Volgens de tweevoudig wereldkampioen was de concurrentie vijftien jaar geleden aanzienlijk sterker dan tegenwoordig. Een opmerkelijke bewering in het tijdperk van Luke Littler en Luke Humphries, maar de cijfers maken de discussie interessanter dan je misschien zou verwachten.
Een vergelijking tussen de huidige top tien van de wereldranglijst en die van 2015 levert een opvallend verschil op in het aantal verzamelde majortitels. Toch vertelt dat verschil slechts een deel van het verhaal. Want hoeveel zegt een indrukwekkende prijzenkast werkelijk over het niveau van een generatie? En heeft Lewis, die zelf al ruim drie jaar niet meer actief is op het professionele circuit, eigenlijk recht van spreken?
De generatie van Lewis: uitzonderlijk veel absolute wereldklasse
Om de uitspraken van Lewis te begrijpen, moeten we terug naar de periode tussen ongeveer 2008 en 2016. Dat was een tijdperk waarin de PDC beschikte over een bijzonder sterke groep topspelers.
Bovenaan stond uiteraard Phil Taylor. De Engelse recordwereldkampioen was jarenlang de absolute maatstaf in het darts en won zelfs in 2010 en 2013 nog wereldtitels. Daarnaast was er Michael van Gerwen, die vanaf 2012 definitief doorbrak en vervolgens jarenlang de sport domineerde.
Maar daarachter zaten nog heel wat andere spelers die op hun beste dagen bijzonder moeilijk te verslaan waren. Denk aan Adrian Lewis zelf, Gary Anderson, James Wade, Raymond van Barneveld, Simon Whitlock, Terry Jenkins, Wes Newton, Robert Thornton en later ook Peter Wright.
Wat die generatie zo bijzonder maakte, was niet alleen het aantal topspelers, maar vooral de hoeveelheid spelers die op een groot podium structureel gemiddelden van boven de honderd konden neerzetten.
Adrian Lewis won twee wereldtitels
Een mooi voorbeeld is de legendarische halve finale tussen Phil Taylor en Adrian Lewis op de Grand Slam of Darts in 2013. Beide spelers noteerden een gemiddelde van boven de 109 en gooiden samen maar liefst 32 maximale scores in slechts 25 legs. Taylor won uiteindelijk met 16-9, maar ook Lewis speelde een wedstrijd van uitzonderlijk niveau. Het was een demonstratie van wat twee absolute wereldtoppers op hun beste niveau konden laten zien.
Bovendien was de concurrentie bijzonder breed. Een speler die in die periode tot de top tien behoorde, kon op een goede dag probleemloos een major winnen. Het was niet voldoende om alleen Taylor en Van Gerwen te verslaan. Ook tegen Anderson, Lewis, Wade of Van Barneveld moest je bijzonder sterk voor de dag komen.
Op dat vlak heeft Lewis zeker een argument. De generatie waartoe hij behoorde, beschikte over een indrukwekkende verzameling spelers met ervaring, titels en een bijzonder hoog plafond.
Littler en Humphries: een hoger niveau aan de absolute top?
Toch wordt het verhaal een stuk ingewikkelder wanneer we naar het niveau van de absolute toppers kijken.
Want als er één speler is die de bewering van Lewis enigszins onderuit haalt, is het Luke Littler. De jonge Engelsman heeft in korte tijd een niveau bereikt dat we zelden eerder hebben gezien. Zijn scorend vermogen, zijn constante aanwezigheid op grote toernooien en vooral zijn vermogen om onder druk hoge gemiddelden te blijven produceren, maken hem bijzonder.
Ook Luke Humphries hoort in dat rijtje thuis. 'Cool Hand Luke' bewees de voorbije jaren dat hij niet alleen een speler is die af en toe een uitschieter neerzet, maar iemand die structureel op een bijzonder hoog niveau kan presteren.
Het verschil met vroeger is misschien dat er tegenwoordig minder spelers zijn die op ieder moment het niveau van de absolute wereldtop kunnen evenaren. Maar dat betekent niet dat Littler en Humphries zelf minder goed zijn dan hun voorgangers.
Integendeel, Littler heeft op zijn jonge leeftijd al een indrukwekkende verzameling grote titels bij elkaar gespeeld. Zijn vermogen om wedstrijden met gemiddelden boven de 105 te winnen, is uitzonderlijk. Bovendien lijkt hij nauwelijks onder de indruk van de druk die bij grote finales komt kijken.
Het is dan ook bijzonder moeilijk om te beweren dat de absolute top vandaag minder sterk is dan tien of vijftien jaar geleden. Taylor en Van Gerwen waren fenomenaal, maar Littler heeft het potentieel om in datzelfde rijtje terecht te komen.
Top 10 op dit moment en de top 10 van 2015
Positie
Top 10 van 2026
Top 10 van 2015
1
Luke Littler
Michael van Gerwen
2
Luke Humphries
Gary Anderson
3
Gian van Veen
Phil Taylor
4
Gerwyn Price
Peter Wright
5
Jonny Clayton
Adrian Lewis
6
Ross Smith
Robert Thornton
7
James Wade
James Wade
8
Josh Rock
Michael Smith
9
Stephen Bunting
Ian White
10
Danny Noppert
Simon Whitlock
De breedte van het huidige deelnemersveld
Waar Lewis misschien wel een sterker argument heeft, is wanneer we kijken naar de breedte van de top tien.
De huidige wereldranglijst bevat uiteraard heel wat uitstekende spelers. Humphries, Gian van Veen, Gerwyn Price, Jonny Clayton, Ross Smith, James Wade, Josh Rock, Stephen Bunting en Danny Noppert zijn allemaal spelers die grote toernooien kunnen winnen.
Toch is er een verschil tussen een speler die een major kan winnen en een speler die gedurende meerdere jaren een constante bedreiging vormt voor de absolute wereldtop.
Een opvallend gegeven is bijvoorbeeld dat James Wade (7e) en Gary Anderson (16e), ondanks hun leeftijd, nog altijd bijzonder hoog op de wereldranglijst staan. Dat zegt iets over hun uitzonderlijke kwaliteiten, maar roept tegelijkertijd vragen op over de concurrentie die ze krijgen van de jongere generatie.
Volgens de wereldranglijst van begin november 2026 staat Littler bovendien met ruim drie miljoen pond op de eerste plaats, terwijl Humphries en Van Veen allebei rond één miljoen pond zitten. Het verschil met de rest is aanzienlijk.
Dat hoeft niet automatisch te betekenen dat de huidige top tien minder sterk is. De dominantie van Littler speelt daarin uiteraard een grote rol. Maar het is wel een aanwijzing dat de kloof tussen de absolute nummer één en de rest momenteel bijzonder groot is.
Daarbij moeten we ook rekening houden met het feit dat de PDC tegenwoordig veel groter is dan tien of vijftien jaar geleden. Er zijn meer internationale spelers en meer toernooien. Het niveau in de breedte is daardoor moeilijk rechtstreeks te vergelijken met dat van vroeger.
Phil Taylor & Adrian Lewis wonnen samen vier keer de World Cup of Darts
Groot verschil in majortitels, met enige nuance
Wanneer we kijken naar het aantal majortitels van de huidige top tien van de wereldranglijst tegenover die van 2015, lijkt het verschil op het eerste gezicht enorm. De huidige top tien verzamelde samen 51 majortitels, terwijl de top tien van elf jaar geleden maar liefst 163 majors op zijn palmares had staan. Een bijzonder groot verschil, al is ook hier enige nuance op zijn plaats.
Een belangrijke verklaring voor dat verschil is de aanwezigheid van Phil Taylor in de top tien van 2015. De dartslegende won in zijn carrière maar liefst 79 majortitels. Hoewel hij op dat moment nog steeds tot de absolute wereldtop behoorde, bevond hij zich wel in de nadagen van zijn carrière. Zijn enorme prijzenkast heeft dan ook een grote invloed op het totaal van de top tien uit die periode.
Op het eerste gezicht lijken de cijfers Adrian Lewis gelijk te geven. De huidige top tien van de wereldranglijst heeft volgens de gehanteerde telling samen 51 majortitels gewonnen. De tien beste spelers van 2015 hadden op hetzelfde moment in hun carrière al 108 grote titels verzameld.
Toch is dat verschil minder overtuigend dan het lijkt. Phil Taylor was in zijn eentje verantwoordelijk voor liefst 77 van die 108 titels. Zonder de zestienvoudig wereldkampioen blijven er voor de overige negen spelers uit 2015 slechts 31 over. Dat onderstreept hoe sterk één uitzonderlijk succesvolle speler de vergelijking kan beïnvloeden.
Het aantal majortitels bewijst daarmee niet automatisch dat de concurrentie vijftien jaar geleden sterker was. Bovendien heeft de huidige generatie, met spelers als Luke Littler en Gian van Veen, gemiddeld aanzienlijk minder jaren achter de rug om grote prijzen te verzamelen.
Ook voor andere spelers uit de huidige top tien liggen er ongetwijfeld nog kansen om hun palmares verder uit te breiden. Het huidige aantal majortitels geeft dus niet noodzakelijk een volledig beeld van wat deze generatie uiteindelijk kan bereiken. Zo had Michael van Gerwen midden november 2015 ook nog 'maar' elf majortitels op zijn naam staan.
De huidige top tien heeft een gemiddelde leeftijd van 34,90 jaar, tegenover 39,70 jaar in 2015. Door de aanwezigheid van enkele jonge talenten is de huidige generatie topspelers dus een stuk jonger dan die van elf jaar geleden.
Toch is het belangrijk om onderscheid te maken tussen bewezen succes en daadwerkelijk spelniveau. Het aantal gewonnen majortitels zegt vooral iets over wat spelers gedurende hun carrière hebben bereikt, maar niet noodzakelijk hoe goed zij op een bepaald moment waren. Een speler die jarenlang tot de wereldtop behoorde, heeft bovendien meer tijd gehad om titels te verzamelen dan een jong talent dat pas enkele seizoenen actief is.
Vergelijking majortitels huidige top 10 tegenover die van 2015
Positie
Top 10 van 2026 (leeftijd)
Majors op 18/11/2026
Top 10 van 2015 (leeftijd op dat moment)
Majors (hele carrière)
Majors op 18/11/2015
1
Luke Littler (19)
14
Michael van Gerwen (26)
48
13
2
Luke Humphries (31)
9
Gary Anderson (44)
8
3
3
Gian van Veen (24)
1
Phil Taylor (55)
79
77
4
Gerwyn Price (41)
7
Peter Wright (45)
8
0
5
Jonny Clayton (52)
4
Adrian Lewis (30)
4
4
6
Ross Smith (37)
3
Robert Thornton (48)
2
2
7
James Wade (43)
11
James Wade (32)
11
8
8
Josh Rock (25)
0
Michael Smith (25)
2
0
9
Stephen Bunting (41)
1
Ian White (45)
0
0
10
Danny Noppert (36)
1
Simon Whitlock (47)
1
1
Zijn de gemiddelden dan een goede graadmeter?
Een van de grootste problemen bij deze discussie is dat we verschillende generaties met elkaar proberen te vergelijken aan de hand van wedstrijdgemiddelden.
Het is verleidelijk om te stellen dat spelers vroeger minder vaak boven de honderd gooiden en dat het niveau dus automatisch lager lag. Maar wedstrijdgemiddelden vertellen niet het volledige verhaal.
Ook het materiaal, de omstandigheden, de trainingsmethodes en de professionele omkadering zijn veranderd. Spelers beschikken vandaag over veel meer mogelijkheden om hun spel te analyseren en te verbeteren.
Zoals blijkt uit onderstaande tabel zaten Phil Taylor en Michael van Gerwen in 2015 net wat hoger dan Luke Littler en Luke Humphries dit jaar. Verder zijn de verschillen verwaarloosbaar.
Top 10 hoogste gemiddelden van 2015 tegenover die van 2026
Positie
Top 10 van 2015 (jaargemiddelde)
Top 10 van 2026 (jaargemiddelde)
1
Phil Taylor – 102,20
Luke Littler – 100,93
2
Michael van Gerwen – 101,41
Luke Humphries – 99,73
3
Gary Anderson – 99,73
Gerwyn Price – 98,75
4
Dave Chisnall – 98,37
Gary Anderson – 97,70
5
Raymond van Barneveld – 97,10
Chris Dobey – 97,46
6
James Wade – 96,90
Wessel Nijman – 97,31
7
Adrian Lewis – 96,61
Ross Smith – 96,08
8
Kim Huybrechts – 95,25
Rob Cross – 96,06
9
Stephen Bunting – 93,66
Michael van Gerwen – 96,03
10
Peter Wright – 93,44
Kevin Doets – 96,02
Heeft Lewis zelf nog gelijk als hij zou terugkeren?
Misschien wel het meest opvallende aan de uitspraken van Lewis is dat hij niet alleen de huidige generatie bekritiseert, maar ook gelooft dat hij zelf nog altijd tot de beste spelers ter wereld zou kunnen behoren.
Hij verwees daarbij onder meer naar zijn recente demonstratiewedstrijd tegen Gary Anderson, waarin hij een gemiddelde van meer dan 112 noteerde. Ook zijn resultaten tijdens andere demonstratiewedstrijden geven hem blijkbaar het vertrouwen dat hij nog lang niet is afgeschreven.
Dat Lewis nog steeds over uitzonderlijke kwaliteiten beschikt, staat buiten kijf. Op zijn beste niveau was hij een van de meest complete darters ter wereld. Zijn scorend vermogen, natuurlijke talent en vermogen om hoge finishes uit te gooien, maakten hem jarenlang een bijzonder gevaarlijke tegenstander. Er mag zelfs gesteld worden dat de inmiddels 41-jarige Engelsman met twee wereldtitels, één UK Open-titel en één eindzege op het EK Darts, voorlopig, te weinig uit zijn carrière haalde.
Maar er is een groot verschil tussen een demonstratiewedstrijd en een volledig seizoen op de PDC Tour.
Op de Pro Tour moet je week na week presteren. Je speelt meerdere wedstrijden op één dag, reist voortdurend en moet ook op minder goede dagen resultaten behalen. Dat is een totaal andere uitdaging dan een losse wedstrijd waarin je zonder rankingdruk aan de oche verschijnt.
Lewis is sinds april 2023 niet meer actief op het professionele circuit. Zijn laatste rankingtitel dateert zelfs al van juli 2022. Een terugkeer zou ongetwijfeld interessant zijn, maar dat hij onmiddellijk opnieuw tot de absolute wereldtop zou behoren, is daarmee nog niet bewezen.
🗣️ "I don't think Luke Littler and Luke Humphries are playing against the same kind of caliber that we were playing against. I really don't. I think probably 10 or 15 years ago I think we still had a better top 10 in the world rankings"
🎤 @jackpot180 insists he can still win a THIRD World Championship title, while questioning whether the current top level of darts matches the standard from 10 or 15 years ago!
🎯 How does Adie rate today's generation against the players he faced during his prime?
💬 Do you agree with his assessment?
Listen in full now 🎥👇🏻
https://t.co/8PsVezOy6i
Conclusie: Lewis heeft een punt, maar onderschat misschien de huidige generatie
Heeft Adrian Lewis gelijk? Gedeeltelijk. Wanneer we kijken naar de breedte van de top tien, valt er zeker iets te zeggen voor zijn argument. De generatie waartoe Lewis behoorde, beschikte over een bijzonder sterke groep gevestigde namen. Phil Taylor, Michael van Gerwen, Gary Anderson, Raymond van Barneveld, James Wade en Adrian Lewis konden allemaal op het hoogste niveau presteren. Bovendien waren er heel wat andere spelers die op hun beste dagen bijzonder moeilijk te verslaan waren.
Maar beweren dat de huidige absolute top minder goed is, gaat ons te ver. Luke Littler en Luke Humphries hebben bewezen dat ze op een niveau kunnen spelen dat zich kan meten met de beste generaties uit de geschiedenis van de sport. Vooral Littler heeft het potentieel om uit te groeien tot een van de grootste darters aller tijden.
Waar Lewis wel een belangrijk punt aanhaalt, is de enorme belasting van de huidige profspelers. De overvolle kalender, sponsorverplichtingen en demonstratiewedstrijden vragen veel van de spelers. Dat kan op termijn een invloed hebben op hun prestaties.
Bram Coenen is sinds 2018 redacteur bij Dartsnieuws.com, waar hij zich richt op nieuwsartikelen, wedstrijdverslagen en achtergrondstukken over het professionele darts. Binnen de redactie draagt hij bij aan de dagelijkse berichtgeving rond internationale PDC-toernooien en andere belangrijke ontwikkelingen binnen de sport.
Zijn journalistieke loopbaan begon in 2010, toen hij ging schrijven voor verschillende voetbalsites en algemene nieuwsplatforms. In de jaren daarna ontwikkelde hij brede ervaring in sportjournalistiek, met aandacht voor uiteenlopende disciplines zoals voetbal, basketbal, volleybal, tennis, snooker, golf en atletiek.
Binnen Dartsnieuws.com ligt zijn focus op verslaggeving rond grote dartsevenementen en ontwikkelingen op de professionele tour. Daarbij combineert hij actuele berichtgeving met context over spelers, toernooien en ontwikkelingen binnen de sport.
Zijn interesse in darts gaat terug tot 1995, toen hij voor het eerst het BDO World Darts Championship op de BBC volgde, het jaar waarin Raymond van Barneveld zijn eerste WK-finale speelde. Sindsdien volgt hij het internationale darts intensief en bezocht hij meerdere edities van zowel het PDC World Darts Championship als het BDO-wereldkampioenschap, evenals andere internationale dartsevenementen.
Zijn verslaggeving is gebaseerd op officiële toernooi-informatie, interviews en voortdurende monitoring van ontwikkelingen binnen het professionele darts.