"Al is een major win, zal zij de beslissende dubbel voor me raken" - Door verdriet getekende Ricky Evans speelt met de herinneringen aan zijn zus in gedachten

In de dartswereld staat Ricky Evans al jaren bekend als een van de meest unieke verschijningen op het circuit. Niet alleen vanwege zijn bliksemsnelle worp, maar vooral door zijn uitgesproken persoonlijkheid, gevoel voor humor en onmiskenbare drang om het publiek te vermaken.

In een openhartig en soms ronduit absurd gesprek met TalkSport neemt 'Rapid Ricky' ons mee in zijn wereld – van currygerechten tot familiedrama’s, en van bizarre bijgeloofjes tot grote sportieve ambities.

Wie denkt dat topsporters strak leven, kent Evans nog niet. Na een overwinning grijpt hij niet naar een eiwitshake, maar naar een curry. “Ik ben echt een curryman,” zegt hij zonder aarzeling. Pittig eten, knoflook-naan en af en toe een bhaji – al heeft die laatste ooit voor een pijnlijke ervaring gezorgd. Lachend vertelt hij hoe hij ooit moest overgeven in een Indiaas restaurant door een “slechte bhaji”. Typisch Evans: niets wordt gefilterd, alles komt eruit.

Zijn eetgewoonten zeggen veel over zijn karakter. Evans is geen man van ingewikkelde keuzes. Geef hem een een goede curry en hij is tevreden. Diezelfde eenvoud zie je ook terug op het podium, waar hij zich niets aantrekt van conventies.

Binnen het circuit onderhoudt Evans warme banden met verschillende spelers. Zijn beste vriend? David Pallett, met wie hij opgroeide. Daarnaast noemt hij onder anderen Stephen Bunting, Dave Chisnall en Jamie Hughes als goede bekenden.

Opvallend is zijn bewondering voor Scott Williams. “Ik wil zijn arrogantie hebben,” zegt Evans met een knipoog. “Als ik dat had, stond ik misschien één plek hoger op de wereldranglijst.” Het typeert zijn zelfspot: hij neemt zichzelf nooit té serieus, maar weet tegelijk precies waar zijn tekortkomingen liggen.

Evans is een speler die verdeelt. Zijn opkomsten, outfits en uitbundige vieringen worden door sommigen als overdreven gezien. Maar kritiek lijkt hem nauwelijks te raken. “Ik ben wie ik ben,” zegt hij resoluut. “Als iemand het niet leuk vindt, jammer dan.”

Toch staat hij open voor advies – mits het van de juiste mensen komt. Namen als Gary Anderson en Phil Taylor maken indruk. Maar in de basis blijft Evans trouw aan zichzelf. En dat heeft een reden. “Ik krijg een kick van mensen laten lachen,” legt hij uit. “Als iemand naar huis gaat en zegt: ‘Ik heb een geweldige avond gehad door Ricky Evans’, dan is mijn missie geslaagd.”

In een sport waarin prestaties centraal staan, benadrukt Evans het entertainmentaspect. “Darts is ook showbusiness,” stelt hij. “Als iedereen hetzelfde zou zijn, werd het saai.”

Achter de grappenmaker schuilt echter een ambitieuze sportman. Evans gelooft heilig dat hij ooit een major zal winnen. “Anders zou ik niet spelen,” zegt hij. Hij droomt zelfs in detail: van het moment waarop hij de trofee laat vallen en die in stukken breekt. “Zo raar ben ik,” lacht hij.

Volgens Evans ligt de sleutel tot succes in het winnen van een vloertoernooi. Dat zou hem het vertrouwen geven om ook op televisie te excelleren. Want daar ligt zijn kracht: op het podium, met publiek, in de spotlights. “Ik ben een showman, een beetje een pauw,” geeft hij toe.

Evans’ handelsmerk blijft zijn snelheid. Waar anderen rustig mikken, gooit hij zijn pijlen in een razend tempo. Die stijl ontstond al in zijn jeugd. Zijn vader gaf hem darts en hij stond urenlang voor het bord, spelenderwijs steeds sneller. “Toch kan ik ook langzaam spelen,” zegt hij. Maar dat voelt niet natuurlijk. “Ricky the Tortoise klinkt niet echt aantrekkelijk,” grapt hij.

Buiten het darts is Evans een man van eenvoudige passies. Hij is fan van Manchester United en groeide op in de gloriedagen met iconen als David Beckham. Daarnaast is hij een fervent muziekliefhebber. Zijn playlist is een chaotische mix van Elvis Presley tot obscure popacts. “Er is niemand op de tour die mij verslaat in een muziekquiz,” beweert hij zelfverzekerd.

Karaoke? Ook geen probleem. Zijn favoriete nummer: Mandy van Westlife. Serieus zingen of niet – Evans doet het met volle overtuiging.

Zoals veel darters heeft Evans zijn eigenaardigheden. Voor grote wedstrijden trekt hij bijvoorbeeld eerst zijn sokken aan en daarna pas zijn ondergoed. Hij gebruikt het liefst dezelfde wc en luistert altijd naar dezelfde muziek. “Het werkt eigenlijk nooit,” geeft hij toe. “Misschien moet ik ermee stoppen.” Maar zoals bij veel sporters: bijgeloof is moeilijk los te laten.

Een van zijn grootste obstakels is zijn neiging tot overdenken. “Ik overdenk letterlijk alles,” zegt Evans. Van treinvertragingen tot wedstrijden, van relaties tot zijn gezondheid – niets ontsnapt aan zijn piekergedachten.

Hij beseft dat het hem tegenhoudt. “Als ik dat niet had, stond ik waarschijnlijk hoger op de ranglijst.” Toch heeft hij nog geen oplossing gevonden. “Misschien ooit,” zegt hij twijfelend.

Het meest indrukwekkende deel van het gesprek komt wanneer Evans over zijn familie spreekt. Zijn vader is zijn grote held. “Hij is de grappigste man die ik ken,” vertelt hij. “Alles wat ik doe, komt van hem.”

Zijn jeugd speelde zich af in de pub, waar hij als kind urenlang darts speelde terwijl zijn vader een oogje in het zeil hield. Die herinneringen vormen nog altijd de basis van zijn liefde voor de sport. Maar het afgelopen jaar werd overschaduwd door het verlies van zijn zus, een gebeurtenis die hem diep raakte. Toch koos hij ervoor om door te spelen. “Wat zouden mijn ouders willen? Dat ik thuis zit en niets doe? Nee. Darts is wat ik kan.”

Zijn woorden zijn rauw en eerlijk. “Iedereen maakt verlies mee,” zegt hij. “Maar dit was het grootste dat ik ooit heb meegemaakt.” Toch blijft hij geloven. “Als ik win, is zij daar. Zij raakt de dubbel voor mij.”