''Cammy gaat honderd kilometer per uur. Ik ben die oude zeurpiet die wat rondloopt'' - Ontspannen Schotten groeien naar elkaar toe tijdens World Cup of Darts

Schotland heeft zich zondagmiddag geplaatst voor de halve finales van de World Cup of Darts. Gary Anderson en Cameron Menzies versloegen de Republiek Ierland met 8-5 en zetten daarmee hun indrukwekkende opmars in Frankfurt voort. Na afloop ging het echter niet alleen over de overwinning, maar vooral over de opvallende chemie tussen beide Schotten.

Waar Anderson jarenlang samen met Peter Wright het Schotse team vormde, lijkt ook de samenwerking met Menzies vanaf het eerste moment natuurlijk aan te voelen. Op het podium straalden beide spelers zichtbaar plezier uit, iets wat ook de aanwezige media opviel.

Anderson moest daar direct om lachen bij Viaplay. “Je kunt twee dingen doen: lachen of huilen,” grapte de tweevoudig wereldkampioen. “Maar luister, ik weet hoe Cammy is. Cammy gaat honderd kilometer per uur. Ik ben die oude zeurpiet die wat rondloopt. Om hem op gang te houden hoef je eigenlijk niet veel te doen. Hij speelt fantastisch.”

De Schot was bijzonder complimenteus over zijn nieuwe partner, die dit jaar voor het eerst namens Schotland op de World Cup in actie komt. “Voor de eerste keer dat hij dit shirt draagt, doet hij het ongelooflijk goed. Hij speelt briljant.”

Voor Menzies is het spelen naast Anderson een compleet nieuwe ervaring. De voormalig Lakeside-deelnemer staat bekend om zijn emotionele en energieke karakter, terwijl Anderson juist de rust zelve lijkt.

Volgens Menzies is dat contrast juist een belangrijke kracht van het duo geworden. “Gary is gewoon Gary,” zei hij. “Hij wint en verliest wedstrijden zonder dat er veel aan hem verandert. Maar wij praten over van alles en nog wat. Eigenlijk praten we juist niet over darts.”

Anderson kon het niet laten om hem direct te onderbreken. “We praten helemaal niet over dat soort dingen.” Menzies lachte en ging verder. “We praten over alles behalve darts. Gary kent mij goed en weet dat ik compleet het tegenovergestelde ben van hem. Maar hij weet precies hoe hij aan mijn kant moet staan en dat heeft gewerkt.”

Zelfs kleine details maakten volgens Menzies een verschil tijdens zijn debuuttoernooi. “Ik wist niet eens of ik handjes moest geven, een vuistje moest doen of wat dan ook. Gary nam die beslissing gewoon. Dat lijken kleine dingen, maar voor mij betekenen ze veel.”

Wanneer hij een slechte beurt gooit, voelt hij direct de steun van zijn ervaren ploeggenoot. “Dan zegt hij meteen: hoofd omhoog, maat. Dat helpt enorm. Ik wil het beste van mezelf laten zien, niet alleen voor mezelf, maar ook omdat ik samen met Gary speel.”

De Schot gaf toe dat hij vooraf veel zenuwachtiger dacht te zijn. “Ik was natuurlijk gespannen, maar Gary heeft het allemaal veel makkelijker gemaakt dan ik had verwacht. Hij heeft echt de leiding genomen.”

Ook Anderson lijkt zichtbaar te genieten van de samenwerking met de altijd energieke Menzies. “Hij praat wel veel, hè?” lachte Anderson. “Begin alleen niet over voetbal, want dan hoor je nooit meer het einde ervan.”

Toch spreekt uit zijn woorden vooral bewondering. “Cammy was precies hetzelfde toen hij veertien jaar oud was. Ik weet dat nog goed, want toen heb ik hem voor het eerst ontmoet. Hij is nooit veranderd. Hij is alleen wat ouder geworden.”

Volgens Anderson is dat precies wat Menzies zo geliefd maakt binnen de dartswereld. “Hij speelt het spel met zijn hart op zijn mouw. Dat is mooi om te zien. En we weten allemaal dat hij ook nog eens een enorme knuffelaar is.”

Dat laatste leidde opnieuw tot hilariteit in de persruimte. Anderson maakte duidelijk dat hij niet bepaald bekendstaat als iemand die graag knuffelt. “Ik heb hem al gezegd: ik wens je alle succes van de wereld, maar ga me niet knuffelen.”

Naast alle humor was er uiteraard ook ruimte voor een analyse van de wedstrijd. Volgens Anderson lag het kantelpunt bij een belangrijke maximale score van zijn partner. “Cammy gooide op een cruciaal moment een 180. Voor mij was dat het moment waarop de wedstrijd draaide.”

Menzies dacht direct te weten over welke leg zijn teamgenoot sprak. “Volgens mij bedoel je de vijfde leg, die waarin ik een kans miste.”

Anderson schudde zijn hoofd. “Ik had daarvoor ook al iets gemist, maar die 180 gaf ons ineens een kans op een leg die we eigenlijk nooit hadden mogen winnen. Voor mij was dat het keerpunt van de wedstrijd.”