"Ik heb een worp en een uitstraling waardoor het lijkt alsof ik het niet serieus neem" - Ricky Evans: tussen showman en zoekende professional

Wie Ricky Evans zegt, zegt snelheid, show en emotie. De Engelsman is al jaren een van de meest herkenbare figuren op het PDC-circuit. Niet per se vanwege een erelijst vol titels, maar vanwege zijn uitgesproken persoonlijkheid, zijn kleurrijke walk-ons en zijn vermogen om een zaal in beweging te krijgen. Toch bleek ook het afgelopen WK Darts weer een samenvatting van zijn carrière tot nu toe: hoogtepunten, teleurstelling, emotie en zelfreflectie.

Allereerst is er goed nieuws buiten het bord. Evans heeft zijn samenwerking met managementbureau MDA, onder leiding van Matt Devenish, verlengd. Een samenwerking die begon tijdens de coronapandemie en sindsdien stand heeft gehouden. “Het is gewoon fijn om dat stuk goed geregeld te hebben,” zegt Evans. “Dat geeft rust en een platform om door te bouwen. Matt doet zijn werk, nu moet ik het mijne doen.”

Die rust is geen overbodige luxe voor een speler bij wie alles vaak onder een vergrootglas ligt. Het afgelopen WK Darts in Alexandra Palace was opnieuw een achtbaan. Evans versloeg in de tweede ronde James Wade in een wedstrijd van hoog niveau en kreeg het publiek massaal achter zich. Maar in de derde ronde ging het mis tegen Charlie Manby. Niet alleen het verlies zelf, maar vooral de manier waarop, leidde tot veel discussie.

“Het is ieder jaar hetzelfde verhaal,” verzucht Evans. “Ik pak een mooie overwinning als underdog en laat zien wat ik kan. En zodra ik dan favoriet ben, lijkt er iets te blokkeren. Die laatste 32 op het WK… daar zit iets mentaals.” Dit jaar kwam daar nog iets bij: emoties die hij niet langer kon onderdrukken. “Ik liet te veel zien. Mijn blessure, mijn lichaam, alles kwam naar buiten. Dat had ik beter achter gesloten deuren kunnen houden.”

De nederlaag kwam hard aan. Evans nam bewust afstand van de darts. Geen pijlen, geen terugkijken, even helemaal niets. “Het zat me persoonlijk enorm dwars,” geeft hij toe. “Pas in Milton Keynes, bij het eerste toernooi van het nieuwe jaar, begin ik weer echt.”

Dat Evans zo zichtbaar geraakt was in 'Ally Pally', had meerdere oorzaken. Het verlies van zijn zus, fysieke klachten, de aanwezigheid van zijn moeder op de tribune – alles kwam samen. “Het was een cocktail,” zegt hij. “De pijlen gingen niet waar ik wilde en toen brak het gewoon.”

Toch wil hij benadrukken dat zijn houding niet voortkwam uit desinteresse. “Het leek alsof ik opgaf, maar dat was niet zo. Ik heb zo ook gegooid tegen Luke Woodhouse op de Grand Slam of Darts en die wedstrijd won ik. Soms werkt dat bij mij. Alleen: als het niet werkt, ziet het er verschrikkelijk uit.”

Dat beeld werd versterkt door opmerkingen van analist Wayne Mardle, die Evans’ gedrag ‘onprofessioneel’ noemde. Evans begrijpt die kritiek. “Ja, dat snap ik. Ik heb een worp en een uitstraling waardoor het lijkt alsof ik het niet serieus neem. Maar geloof me: ik wil altijd winnen. Ik moet gewoon leren om met verlies om te gaan, met meer waardigheid.”

Online kreeg hij bakken kritiek over zich heen. Evans is daar nuchter over. “Misschien was dat deels terecht. Maar we gaan verder. Ik wil weer de lachende Ricky zijn. Als ik lach en geniet, speel ik beter – en blijkbaar vinden mensen me dan ook leuker.”

En dat is misschien wel de kern van het fenomeen Ricky Evans. Hij heeft, naar eigen zeggen, “een van de grootste fanbases ter wereld voor iemand die nog niets gewonnen heeft”. Zijn kerst-walk-ons, zijn humor en zijn flair maken hem tot een publiekslieveling. “Ik hou ervan om mensen te laten lachen,” zegt hij. “Er is genoeg ellende in de wereld. Als ik met een walk-on of een grote finish iemand kan laten glimlachen, dan is dat mijn rol.”

Die populariteit voelt voor hem niet als extra druk. Integendeel. “Ik ben een showman. Hoe meer mensen me aanmoedigen, hoe beter.” Evans weet ook dat zijn populariteit soms groter is dan zijn sportieve status. Hij staat pas 40e op de wereldranglijst, maar gelooft heilig dat hij het niveau heeft voor de top 16. “Ik geloof dat echt. Maar het ontbreekt aan consistentie en misschien ook aan dat laatste beetje zelfvertrouwen.”

Hij speelt veel darts – misschien wel te veel. “Ik speel meer dan 80 procent van de tour,” zegt hij. “Misschien moet ik juist minderen. Als iemand het antwoord heeft, mag hij me bellen. Ik betaal ervoor.”

Opvallend is Evans’ analyse van zijn eigen prestaties. Tegen grote namen speelt hij vaak uitstekend. Zodra hij tegen een ‘mindere’ naam speelt en als favoriet wordt gezien, gaat het mis. “Geef mij maar Rob Cross of Damon Heta,” lacht hij. “Dan weet ik waar ik sta. Als underdog heb ik geen angst.”

Die paradox blijft hem achtervolgen. “Het slaat nergens op, maar het is zo. Misschien moet ik mezelf in elke wedstrijd als underdog zien.”

Evans is realistisch over zijn plek in het huidige dartslandschap. Een uitnodiging voor de Premier League Darts? “Ik ben er niet goed genoeg voor,” zegt hij eerlijk. “Die jongens gooien elke week 100 gemiddeld. Ik kan dat af en toe, zij altijd.”

Toch weet hij ook wat hij zou toevoegen. “Walk-ons. Sfeer. Riverdance in Dublin, lederhosen in Berlijn. Ik zou het circus nog een stukje groter maken.” Met een glimlach voegt hij toe: “Ik zou in elk geval stoelen vullen.”

Buiten de oche is er een nieuwe factor in Evans’ leven: zijn vriendin. “Ik ging door een slechte periode,” vertelt hij. “Ik verloor mijn beste vriend, en nu heb ik er weer een.” Het geeft hem rust en motivatie. “Ik heb nu iets om voor te spelen. Een toekomst, misschien samenwonen. Maar dat kan pas als ik echt ga verdienen.”

Zijn moeder was tijdens elke WK-wedstrijd aanwezig. Een moment op het podium, waarin hij naar haar wees, ging viraal. “Ze vond het prachtig,” zegt Evans. “Al praten mensen er nu nog steeds over. Sponsoren sprongen er zelfs op in; Evans ontving pasteien en merchandise van Fray Bentos. “Het hoort erbij,” lacht hij.