“Ik heb George Noble jarenlang gepest om te stoppen” - Owen Binks is de opvolger van legendarische scheidsrechter

Na het afscheid van de legendarische scheidsrechter George Noble moest de PDC op zoek naar een vervanger. Vorige week kwam het nieuws naar buiten dat de 27-jarige Owen Binks de uitverkorene is om in de voetsporen van Noble te treden.

De woorden komen er aarzelend uit. Alsof hij zichzelf nog moet overtuigen dat het écht zo is. De stap waar hij jarenlang van droomde, is werkelijkheid geworden: Binks is benoemd tot PDC-referee en zal komend seizoen zijn debuut maken op het hoogste podium van de dartswereld.

Maar wie denkt dat daar alleen maar euforie bij komt kijken, vergist zich. Tussen trots en blijdschap sluimert ook twijfel. Gezonde spanning. En een flinke dosis zelfkritiek.

“Ik denk dat het pas echt voelt als ik daar daadwerkelijk sta,” geeft hij eerlijk toe. “Tot dat moment kan er nog van alles gebeuren.”

Het typeert zijn karakter. Ondanks jarenlange ervaring als marker en spotter – onder meer voor Sky Sports – voelt deze promotie als een sprong in het diepe. Niet omdat hij het niveau niet aankan, maar omdat hij zichzelf geen enkele fout toestaat.

Het scenario dat al dagen door zijn hoofd spookt? “Stel je voor dat de eerste drie pijlen het bord raken en ik roep het verkeerd om. Dat ik 60 zie en 100 roep. Of dat ik ineens vergeet hoe ik moet tellen. Dat soort bizarre gedachten gaan door mijn hoofd.”

Het klinkt overdreven, maar voor hem is het bloedserieus. “Er is geen contract dat zegt dat ik hier tien jaar zit. Ik krijg deze kans, maar het is aan mij. Als het misgaat, kan het zomaar klaar zijn.”

De timing van zijn promotie is bijzonder. Hij volgt niemand minder dan George Noble op – voor velen dé stem van het moderne darts. “George is in mijn ogen de GOAT,” zegt hij zonder aarzeling. “Hij was tot het einde toe nog steeds briljant. Hij zou altijd op zijn eigen voorwaarden stoppen.”

Toch grapt hij dat hij Noble jarenlang heeft ‘gepest’ om plaats te maken. “Ik zei altijd: George, misschien is het tijd om je op de MODUS Super Series te richten. Je tijd zit erop,” lacht hij. “Maar hij wist natuurlijk dat er gesprekken liepen.”

De twee hebben een goede band. Noble blijft bovendien betrokken bij de sport. Maar de opvolging van zo’n icoon brengt automatisch extra druk met zich mee. “Misschien is het juist wel lastiger omdat mensen me kennen,” overweegt hij. “Anders was ik gewoon een willekeurige nieuwe scheidsrechter geweest. Nu weten mensen wie ik ben.”

Openhartig als altijd spreekt hij ook over zijn ADHD, iets waar hij nooit een geheim van heeft gemaakt. Het beïnvloedt zijn leven – soms positief, soms negatief. “In sommige delen van mijn leven is het echt irritant,” geeft hij toe. “Ik ben niet de meest georganiseerde persoon. Dat kan mensen soms frustreren.”

Maar tegelijkertijd ziet hij het als een van de redenen waarom hij zo goed is in wat hij doet. “Ik ben hypergefocust als het om darts gaat. Ik weet niet of ik deze baan had gehad zonder ADHD. Echt niet.”

De reacties die hij krijgt, raken hem zichtbaar. “Ik heb berichten gehad van ouders van kinderen met ADHD. Dat hun zoon mij een inspiratie noemt. Dat is echt mooi om te horen.”

Toch plaatst hij het in perspectief. “Ik zie mezelf niet als een rolmodel. Maar als mijn verhaal iemand helpt, dan is dat alleen maar positief.”

Binnen de PDC heerst onder de officials een hechte cultuur. Dat merkt hij nu meer dan ooit. “Ik heb met alle referees gesproken,” vertelt hij. “Kirk (Bevins) feliciteerde me en toen zei ik dat ik echt nerveus werd. Dat ik dacht: kan ik dit wel? Is dit niet te groot voor mij? En hij zei gewoon: hou op, waar heb je het over?”

Het advies dat hij het vaakst krijgt? “Het is gewoon een dartbord. Als je naar het bord kijkt, weet je wat je doet. Het publiek is groter, maar het blijft hetzelfde spel.”

Hij heeft bovendien al ervaring opgedaan op grote evenementen en exhibities. “Ik heb voor volle zalen gestaan. Dat helpt. Al zal ik zeker nog nerveus zijn voor grote zalen.

Een belangrijke inspiratiebron is Russ Bray. De iconische caller nam hem mee naar Australië voor de Premier League Down Under – een maand die hij omschrijft als onvergetelijk. “We zaten in oktober een maand samen in Australië. We werkten eigenlijk maar één dag per week. De rest van de tijd deden we waar we zin in hadden.”

Hij lacht bij de herinnering. “Er staat een video online van mij en Russ in een jacuzzi op een dakterras in Australië. Dat zegt genoeg.”

Maar achter de humor schuilt oprechte bewondering. “Russ is de meest positieve persoon die ik ken. Zo dankbaar om te leven. Hij heeft zo’n enorme levenslust. Dat is echt inspirerend.”

Dat reizen is ook iets waar hij zelf naar uitkijkt. “Veel spelers klagen over het vele reizen, maar ik hou ervan. Hoe drukker mijn week, hoe beter. Een EuroTour-weekend in Duitsland, dan Premier League Darts, tussendoor een exhibitie – dat is voor mij een droomweek.”

Als hij vooruitkijkt, voelt het WK Darts in Alexandra Palace nog het meest surrealistisch. “Dat ik daar als referee zou staan… dat voelt niet echt,” zegt hij. “Dit jaar spotte ik nog voor Sky Sports. Volgend jaar doe ik misschien beide. Maar als caller op het WK? Dat klinkt bizar.”

Toch beseft hij dat hij deze kans heeft verdiend. Van marker tot spotter, van kleinere podia tot de grootste zalen: zijn opmars was geleidelijk, maar constant. “De steun die ik heb gekregen is geweldig,” erkent hij. “Maar dat legt ook druk. Ik maak video’s over cijfers en regels. Dus stel dat ik straks een fout maak, dan denken mensen: zie je wel.”

Hij lacht, maar de gedachte is serieus. “Misschien had het minder druk gegeven als niemand wist wie ik was.”

Met zijn groeiende bekendheid rijst ook de vraag hoe hij omgaat met zijn socialmediaprofiel. Op TikTok en andere kanalen deelt hij regelmatig uitlegvideo’s over finishes en rekenwerk – populair bij beginnende darters. “Ik wil dat eigenlijk blijven doen,” zegt hij. “Ik moet natuurlijk voorzichtig zijn, want ik vertegenwoordig de PDC. Maar zolang ik binnen de regels blijf, zie ik geen reden om te stoppen.”

Hij benadrukt dat hij veel positieve reacties krijgt van mensen die dankzij zijn video’s beter zijn gaan begrijpen hoe het spel werkt. “Dat wil ik niet zomaar opgeven.”

Tussen alle twijfels door blijft één gevoel overheersen: dankbaarheid. “Ik weet eigenlijk nog steeds niet hoe ik deze kans heb gekregen,” zegt hij. “Het voelt gewoon gek.”