"Ik houd niet van de term 'John McDonald vervangen'. Dat kan niet. Hij is onvervangbaar" - Lewis Jones reageert op online kritiek bij start van een nieuw tijdperk

Het PDC WK Darts is voorbij, en daarmee is ook het doek gevallen over een van de meest ingrijpende veranderingen die de sport in decennia heeft doorgemaakt. John McDonald heeft officieel afscheid genomen na zijn laatste aankondigingen op het podium van Alexandra Palace. Daarmee kwam een einde aan een tijdperk waarin één stem onlosmakelijk verbonden raakte met het moderne darts.

Nu het stof van dat afscheid neerdaalt, verschuift de aandacht onvermijdelijk naar wat volgt. En vooral naar Lewis Jones, de man die tijdens het WK onder een vergrootglas lag terwijl hij het podium van Ally Pally deelde met McDonald.

In gesprek met Online Darts ging Jones in de slotfase van het WK in op de vergelijkingen, de online kritiek en het ongemakkelijke label van 'vervanger' dat hem tijdens het toernooi bleef achtervolgen. Een term die hij resoluut van de hand wijst. "Ik houd niet van de term 'John vervangen'", zei Jones in Alexandra Palace. "Dat kan niet. Hij is onvervangbaar, als MC en als mens."

Wanneer Jones aanschuift bij Online Darts, verraadt het speelschema al hoe intens zijn vuurdoop is geweest. "Dit is dag twaalf", vertelt hij. "Ik heb nu tien middagsessies gedaan. Het ging goed. Het is allemaal snel gegaan, maar ik heb van elke minuut genoten."

De stap van werk achter de schermen naar het centrum van het podium kwam snel. "Van Blackpool tot nu is het een wervelwind geweest", erkent hij. Toch begon de voorbereiding al eerder dan veel mensen beseffen.

"Ik ben ruim een jaar geleden begonnen met kleine dingen. De eerste was Minehead. Het idee was eigenlijk altijd om iemand achter de hand te hebben die eventueel kon inspringen naarmate het seizoen drukker werd. Darts groeit explosief, dus een back-up hebben én tegelijk leren was logisch."

Jones is geen nieuw gezicht binnen de sport. "Ik loop al zo'n zeventien jaar mee in darts. Ik ben begonnen bij MODUS en ben daarna overal ingerold." Die lange aanloop noemt hij essentieel. "Het is spannend geweest en ik heb er echt van genoten. Ik heb het gevoel dat ik elke keer beter word, maar we zullen zien hoe het zich ontwikkelt."

Het moment waarop alles concreet werd, plaatst Jones in Blackpool. "Ik deed daar vooral off-air dingen, zoals fan-cams en publieksopwarmers." De volgende stap kwam van McDonald zelf. "Het was eigenlijk Johns idee. Hij zei: 'Waarom springt Lewis daar niet voor in?'"

Ervaring had Jones al opgedaan. "Ik had geoefend bij demonstraties en dat ging aardig." Daarna volgde een screentest. "Die ging goed, en toen hebben we besloten ervoor te gaan."

Volgens Jones valt live-ervaring door niets te vervangen. "Je kunt zoveel in de spiegel oefenen als je wilt, maar live is het totaal anders." Imitatie is nooit het doel geweest. "Voor mij gaat het erom mijn eigen karakter te ontwikkelen en elke keer te verbeteren."

Hoewel Jones nadrukkelijk zijn eigen pad wil bewandelen, spreekt hij met groot respect over McDonald. Hun band gaat jaren terug. "We hebben al heel lang een goede relatie. We hebben samen demonstraties gedaan door het hele land en zijn meer dan tien jaar geleden zelfs samen naar Australië geweest."

Wat volgde, was mentorship in de puurste vorm. "John is fantastisch voor me geweest. Hij belt me 's ochtends voordat ik op moet, of stuurt me een bericht als hij er niet is." Soms kwamen de lessen onderweg. "We hebben lange autoritten gehad waarin hij me tips gaf. Die tijd en kennis kun je niet kopen."

Het advies was zowel technisch als inhoudelijk. 'Hij hielp me bijvoorbeeld met het lager zetten van mijn stem en het vinden van de juiste toon. Ik zal John altijd dankbaar zijn voor alles wat hij voor me heeft gedaan."

Een zichtbare rol op het grootste dartsplatform ter wereld brengt onvermijdelijk kritiek met zich mee. "Ik kan ermee omgaan", zegt Jones. "En eerlijk is eerlijk: een deel van de kritiek was terecht."

De technische uitdagingen zijn aanzienlijk. "Ik werk nu met een stemcoach, want als je zenuwachtig wordt, gaat je stem automatisch omhoog." Daar komt nog bij: "Je hebt talkback in je oor, en ik heb gehoorverlies aan één kant. Dat allemaal tegelijk managen, moet je leren."

Jones blijft realistisch. "Als iemand zegt dat ik niet ben verbeterd, ga je die persoon nooit tevreden stellen." Tegelijk erkent hij de beginfase. "Het was soms te luid, te gehaast, en de zenuwen waren hoorbaar." Wat bleef, is de kick. "Live televisie is enorm spannend. Elke keer voelde het als een van de grootste momenten in mijn leven."

Weinig podia dragen zoveel geschiedenis als Alexandra Palace, en Jones kent die momenten door en door. "Ik was erbij toen Michael van Gerwen zijn eerste wereldtitel won. En toen Mark Webster Phil Taylor versloeg om de halve finales te halen."

Die herinneringen kwamen keihard binnen toen zijn eigen moment naderde. "Ongeveer tien minuten voor mijn eerste sessie drong het pas echt tot me door. Al die herinneringen zitten in Ally Pally. De spanning, het drama, de emotie."

De zenuwen waren voelbaar. "Mijn hand trilde." Toch ziet Jones dat als iets positiefs. "Als je niet zenuwachtig bent, ben je ook niet enthousiast." Met elke sessie kwam meer rust. "Over die tien middagen zijn de zenuwen sterk afgenomen, en ik merk dat mijn stem beter wordt."