"Ik huilde als een baby, hoe zou ik dit ooit nog kunnen overtreffen?" - Stephen Bunting blikt terug op droomavond in Lakeside

Voor Stephen Bunting was de winst van het BDO-WK in 2014 veel meer dan zomaar een wereldtitel. De Engelsman had er sinds zijn jeugd van gedroomd om ooit wereldkampioen te worden en zag die droom in Lakeside eindelijk werkelijkheid worden. Toen de beslissende pijl eenmaal in het bord zat, kon de toen 28-jarige Liverpudlian zijn emoties nauwelijks bedwingen.

Bunting versloeg in de finale Alan Norris met 7-4 en mocht zich daarmee voor het eerst in zijn carrière wereldkampioen noemen. Hoewel hij inmiddels een ervaren speler was, kon niets hem voorbereiden op de emoties die loskwamen nadat hij de laatste leg had gewonnen. In zijn boek Bulletproof beschreef Bunting uitgebreid wat er zich op het podium van Lakeside afspeelde.

"Ik heb het net teruggekeken. Ik zit hier mijn ogen uit mijn hoofd te huilen", schreef Bunting. "Ik had zojuist mijn levenslange droom bereikt. Ik had het BDO-WK in Lakeside gewonnen."

De beelden van die avond staan nog altijd op zijn netvlies. Zelfs de geur van het eten in de legendarische darttempel herinnert Bunting aan het moment waarop alles voor hem veranderde. "Ik kan nog steeds de fish and chips ruiken die achter in de zaal werden geserveerd", vertelde hij.

Aan de andere kant van het podium stond Norris, die ondanks de teleurstelling meteen naar zijn landgenoot en vriend toe kwam. De twee omhelsden elkaar stevig, terwijl de zaal ontplofte van het lawaai. Bunting was echter nauwelijks in staat om te beseffen wat er gebeurde.

"Alan kwam me een knuffel geven. Het was een stevige knuffel en we waren helemaal bezweet. Hij sloeg me op mijn rug en feliciteerde me. Ik probeerde mijn hoofd erbij te houden tussen al die juichende mensen, lichten en het applaus."

Zelfs toen Norris zijn haar door elkaar haalde, kon Bunting geen glimlach op zijn gezicht toveren. Daarvoor was de emotie simpelweg te groot. "Het was alles wat ik ooit wilde sinds ik als jonge jongen voor het eerst een dartpijl gooide. Niet die bezwete knuffel van Alan. Het winnen van Lakeside."

Ook zijn darts lagen na de beslissende leg verspreid over het podium. Eén pijl was zelfs op de grond terechtgekomen. De andere twee zaten nog in het bord, waarvan één in de single 11 en de andere precies in de dubbel 16.

Bunting werd vervolgens naar de voorkant van het podium begeleid, waar hij werd geconfronteerd met honderden uitzinnige fans. Hij gaf het publiek een dubbele duim omhoog en maakte een diepe buiging. "Ik weet nog steeds niet of ik het waard ben. Ik ben gewoon een jongen uit Liverpool die graag een pijl gooit."

Daarna trok hij zijn darts uit het bord en stopte ze in zijn borstzak. Dat had hij al honderden, misschien wel duizenden keren gedaan. Maar deze keer was het anders. "Ik had ze daar nog nooit als wereldkampioen in gestopt."

De emoties werden tijdens de interviews alleen maar groter. Bunting stond aan de zijkant van het podium te wachten op zijn interview met de BBC, terwijl de tranen over zijn gezicht liepen. Zijn bril moest zelfs af omdat hij zijn tranen niet meer kon tegenhouden. Norris hielp hem met een handdoek, terwijl Bunting probeerde zichzelf te herpakken.

Presentator Rob Walker maakte het vervolgens alleen maar moeilijker. Hij wees Bunting erop dat grote kampioenen hem op hetzelfde podium waren voorgegaan en dat zijn droom eindelijk was uitgekomen.

Bunting hield het ongeveer twintig seconden vol voordat hij opnieuw brak. Zijn gedachten gingen op dat moment naar zijn zoontje Toby, die thuis bij zijn grootouders verbleef. "Toby, ik hou van je", zei hij. Daarmee waren de sluizen opnieuw open.

Ook zijn vader, die de hele week in een camper had verbleven om geen enkele wedstrijd te missen, werd door Walker ter sprake gebracht. Bunting wist nog net uit te brengen: "Ik hou ook van jou." Daarna barstte hij opnieuw in tranen uit. "Ik huilde als een baby", blikt Bunting terug. Walker omschreef het treffend als "de tranen van een kampioen".

Uiteindelijk wist Bunting zich voldoende te herstellen om het moment waar hij zijn hele leven naar had uitgekeken daadwerkelijk te beleven. Hij kreeg de trofee in handen, hief hem boven zijn hoofd en werd officieel gekroond tot BDO-wereldkampioen van 2014. "Ik had alles bereikt waar ik ooit van had gedroomd. Ik was nog in de twintig. Ik voelde me nog steeds een kind. Hoe zou ik dit ooit kunnen overtreffen?"