“Je speelt ineens tegen jongens die je normaal alleen op tv ziet” - Tom Sykes maakt droom waar en is PDC Tour Card-houder

Door de ogen van Tom Sykes oogt het soms nog wat onwerkelijk. De afgelopen dagen stond zijn telefoon roodgloeiend, de berichten en felicitaties stroomden binnen en de realiteit drong langzaam maar zeker door: hij is nu officieel PDC Tour Card-houder. Na jaren van hard werken, twijfels, omwegen en net-niet-momenten heeft de Engelsman eindelijk zijn felbegeerde plek op de Pro Tour veroverd. Q-School 2026 werd voor Sykes het definitieve kantelpunt in zijn dartsloopbaan.

“Het is een beetje gekkenhuis geweest,” vertelt Sykes nuchter. “Veel berichten, veel telefoontjes. Het is allemaal nog even landen.” Begrijpelijk, want Q-School is op zichzelf al een slopende beproeving. Voeg daar het succes aan toe en de nasleep is minstens zo intens. Toch kijkt Sykes met een goed gevoel terug op het toernooi dat zijn carrière nieuw leven inblies.

Q-School in Milton Keynes staat bekend als één van de zwaarste kwalificatietoernooien in de dartswereld. Honderden spelers, waaronder talloze (oud-) Tour Card-houders en gevestigde namen, strijden dagenlang voor een handvol PDC Tour Cards. “Iedereen in die zaal wil exact hetzelfde,” zegt Sykes. “En uiteindelijk zijn er maar twaalf of dertien plekken. De kwaliteit, zeker in het Verenigd Koninkrijk, is absurd hoog.”

Voor Sykes verliep de week grillig. De dagen voorafgaand aan zijn kwalificatie waren allesbehalve overtuigend. “Ik speelde eigenlijk niet zo goed,” geeft hij toe. “Maar in de eerste fase draaide het wél lekker en daardoor had ik een paar dagen rust. Dat heeft me uiteindelijk enorm geholpen, want het is een lange week als je elke dag moet spelen.”

Op de dag dat het moest gebeuren, viel alles op zijn plek. Sykes hield het hoofd koel, overleefde de slijtageslag en verzekerde zich van een PDC Tour Card. Extra zoet, omdat het een jaar eerder nog pijnlijk misging.

Q-School 2025 eindigde voor Sykes in mineur. Hij greep naast een PDC Tour Card met een verschil van slechts vier legs. “Dat was lastig te verteren,” erkent hij. “Maar achteraf heeft het me ook veel gebracht.” Dankzij zijn positie op de Challenge Tour mocht hij dat jaar regelmatig invallen op de Pro Tour. Bovendien deed hij veel wedstrijdritme op bij MODUS Super Series. “Die extra uitstraling en wedstrijdritme waren cruciaal,” zegt Sykes. “Ik heb tegen betere spelers gespeeld, vaker onder druk gestaan en geleerd wat er nodig is op dat niveau.” De teleurstelling van vorig jaar werd zo omgezet in motivatie – en uiteindelijk succes.

Hoewel het voor buitenstaanders lijkt alsof Sykes de afgelopen twee jaar ineens is doorgebroken, corrigeert hij dat beeld graag. “Ik speel al zo’n vijftien jaar darts,” legt hij uit. “Het is allesbehalve een snelle opgang geweest.” Op zijn achttiende begon hij met gooien, vooral thuis in de keuken met zijn vader, die actief was in de lokale competitie.

Darts was lange tijd bijzaak, want Sykes bleek ook een verdienstelijk voetballer. Hij speelde bij verschillende academies en had serieuze ambities. “In die periode koos ik vaker voor voetbal dan voor darts,” vertelt hij. “Ik speelde nog wel in lokale competities, maar ik stopte met toernooien in het weekend.”

Er volgde een fase waarin de liefde voor darts op een laag pitje stond. Niet omdat het niveau ontbrak, maar omdat de focus elders lag. Pas enkele jaren geleden vond Sykes het vuur terug. “Ik werd minder fit, voetbalde minder en pakte de darts weer serieuzer op. Sindsdien speel ik eigenlijk elke dag.”

Sykes omschrijft zichzelf altijd als een stabiele speler. “Ik was vaak iemand die 70 tot 75 gemiddeld gooide, soms 80, af en toe uitschieters richting de 90.” De echte groei kwam met regelmaat en volume. “Ik speel nu elke dag. Dan móét je niveau omhooggaan.”

Toch staat hij niet bekend als een trainingsbeest dat urenlang alleen op een bord staat te gooien. “Ik gebruik toernooien eigenlijk als mijn training,” legt hij uit. “Op toernooidagen sta ik continu op het oefenbord. Dat past beter bij mij.” Thuis houdt hij zijn arm soepel met korte, gerichte sessies.

Een van de meest besproken beslissingen in zijn carrière was het opzeggen van zijn baan, afgelopen mei. Voor Sykes voelde het echter als een logische stap. “Ik was nauwelijks nog op werk,” zegt hij eerlijk. “Ik kreeg constant last-minute oproepen voor Pro Tours, moest ineens naar Duitsland of Leicester. Mijn werkgever was fantastisch en gaf me alle ruimte, maar uiteindelijk was ik geen toegevoegde waarde meer.”

Soms stond hij maandagen op kantoor met de waarschuwing dat hij mogelijk elk moment gebeld kon worden. “In één maand was ik geloof ik vier dagen op werk in vier weken,” lacht hij. De keuze om volledig voor darts te gaan, was dan ook snel gemaakt.

Natuurlijk is het een risico. Zonder vast inkomen is het profbestaan onzeker, zeker in mindere maanden. Maar Sykes gelooft in zijn niveau en voelt zich gesteund. “Ik heb goede sponsors achter me. Dat maakt het een stuk makkelijker.”

Waar veel nieuwe PDC Tour Card-houders straks nerveus de Pro Tour-zalen in Leicester binnenlopen, heeft Sykes al een streepje voor. Dankzij zijn invalbeurten kent hij de omgeving, de spelers en de druk. “De eerste keer is heftig,” herinnert hij zich. “Je speelt ineens in dezelfde zaal als gasten die je normaal op tv ziet. En als je tegen ze wordt geloot, staan ze achter je mee te kijken.”

Die fase heeft hij inmiddels achter zich gelaten. “Nu is het gewoon een wedstrijd,” zegt hij. Dat bleek ook toen hij vorig jaar op stream tegenover Michael Smith stond – die hem met een gemiddelde van 102 kansloos liet. “Die vergeet ik niet snel,” grijnst Sykes.

Met de explosief stijgende prijzengelden in de PDC – inclusief één miljoen pond voor de wereldkampioen – liggen de dromen voor het oprapen. “Het is bizar,” zegt Sykes. “Een miljoen verdienen met iets wat je zó graag doet.” Toch blijft hij realistisch. Zijn eerste doel is helder: zich vestigen op de Pro Tour en richting de top 64 van de wereldranglijst groeien.

“Jaar één is altijd lastig,” weet hij. “Maar richting het einde van het jaar wil ik aanvallen en hopelijk mijn eerste majors halen.” Zijn ervaring op het podium – onder meer met Team England tijdens de Six Nations, die hij won en waar hij ook speler van het toernooi werd – kan daarbij doorslaggevend zijn.

Voor nu overheerst vooral enthousiasme. “Ik kan niet wachten om te beginnen,” besluit Sykes. Na vijftien jaar, een omweg via het voetbal en een pijnlijke misser op Q-School, staat Tom Sykes eindelijk waar hij wil zijn. De PDC is gewaarschuwd.