Terug in de Tijd - Ronnie Baxter: twee WK-finales, maar nooit wereldkampioen na pijnlijke nederlagen tegen Raymond van Barneveld en Ted Hankey

In deze rubriek halen we regelmatig herinneringen op aan een 'vergeten darter' uit het verleden. Vandaag is het de beurt aan de Ronnie Baxter. De Engelsman groeide in de jaren negentig en het begin van de jaren 2000 uit tot een van de bekendste gezichten in het professionele darts. De Engelsman uit Blackpool beschikte over een opvallend snelle, bijna robotachtige werpbeweging en kreeg daardoor de bijnaam ‘The Rocket’. Baxter speelde jarenlang op het hoogste niveau, bereikte finales op de grootste podia en versloeg onderweg spelers als Phil Taylor, maar één belangrijke prijs bleef buiten zijn bereik: een grote televisietitel.

Ronnie Baxter werd geboren op 5 februari 1961 in Blackpool. Voordat Baxter zich volledig op de PDC richtte, maakte hij naam binnen de BDO. In de jaren tachtig speelde hij al op het Noord-Amerikaanse circuit en toen hij vervolgens actief werd binnen de BDO, bleek al snel dat hij een speler was die regelmatig tot de eindfase van grote open toernooien wist door te dringen.

Zijn palmares in die periode bevat onder meer drie overwinningen op de Isle of Man Open en twee titels op de Welsh Open. Daarnaast won Baxter de Syracuse Open, German Open, Denmark Open, Swiss Open, Finnish Open en Welsh Classic.

Op het wereldkampioenschap moest hij aanvankelijk echter geduld hebben. Baxter maakte zijn WK-debuut in 1991 en won daarin zijn eerste wedstrijd tegen de Belg Bruno Raes. In de tweede ronde bleek de Schotse legende Jocky Wilson te sterk.

Een jaar later liet Baxter al zien dat hij over het scorend vermogen beschikte om zich met de wereldtop te meten. Op het BDO-WK van 1992 noteerde hij het op één na hoogste gemiddelde van de eerste ronde. Toch leverde dat geen plaats in de volgende ronde op, want Bob Anderson versloeg hem met 3-1.

Na het missen van het WK van 1993 keerde Baxter in 1994 terug als tweede geplaatste speler. De vorm van de nummer twee van de plaatsingslijst kwam er echter niet uit. In de eerste ronde werd hij uitgeschakeld door John Part, die later dat toernooi wereldkampioen zou worden.

Ook in 1995 ontbrak Baxter op het WK, maar in 1996 kwam hij opnieuw sterk voor de dag. Voor de eerste keer bereikte hij de kwartfinales van het wereldkampioenschap. Daarin werd hij uitgeschakeld door Richie Burnett.

In 1997 stond Baxter als zevende geplaatst op het wereldkampioenschap. Hij kwam echter niet verder dan de tweede ronde, waarin Mervyn King zijn tegenstander te sterk af was. Later dat jaar volgde wel een belangrijke mijlpaal. Baxter bereikte de finale van de Winmau World Masters, zijn eerste grote finale. Graham Hunt bleek daarin echter te sterk.

In 1998 werd Baxter opnieuw als tweede geplaatst voor het BDO-WK. Net als vier jaar eerder kon hij die hoge plaatsing niet verzilveren. Ditmaal was Peter Johnstone in de eerste ronde verantwoordelijk voor zijn uitschakeling.

Het jaar 1999 zou uiteindelijk een van de belangrijkste jaren uit Baxter's carrière worden. Opnieuw stond hij hoog aangeschreven en ditmaal maakte hij die status volledig waar. Baxter bereikte de finale van het BDO-WK na zeges op Richie Burnett, Kevin Painter, Roland Scholten en Andy Fordham.

In de finale wachtte Raymond van Barneveld. Baxter leek lange tijd op weg naar de wereldtitel. Hij kwam op een 3-1 voorsprong en stond later met 5-4 voor. Toch wist Van Barneveld de wedstrijd volledig om te draaien. De Nederlander won de beslissende legs en pakte de wereldtitel met 6-5.

Voor Baxter was het een van de pijnlijkste nederlagen uit zijn loopbaan. Hij had de wereldtitel binnen handbereik, maar zag de prijs uiteindelijk aan zijn neus voorbijgaan.

Een jaar later kreeg Baxter een nieuwe kans. Opnieuw stond hij in de finale van het BDO-WK. Ditmaal liep het veel sneller fout. Ted Hankey domineerde de eindstrijd en won met liefst 6-0. De finale duurde slechts 46 minuten en werd daarmee de kortste WK-finale uit de geschiedenis van het toernooi.

Baxter kreeg in 2001 zijn laatste kans op Lakeside. Hij bereikte opnieuw de kwartfinales, maar Wayne Mardle maakte een einde aan zijn toernooi.

Naast zijn individuele prestaties kende Baxter ook grote successen als international. Als vertegenwoordiger van Engeland won hij vijf WDF World Cups en vijf WDF Europe Cups. Daarnaast speelde hij tien keer op de British Internationals en won hij al die tien edities.

In 2001 maakte Baxter de overstap naar de PDC. Het was een periode waarin het professionele darts sterk veranderde en steeds meer spelers de stap richting de nieuwe dartsorganisatie maakten.

Baxter liet vrijwel onmiddellijk zien dat hij ook in de PDC op het hoogste niveau kon meedraaien. Bij zijn debuut op het PDC-WK in 2002 bereikte hij de kwartfinales. Tot op vandaag geldt die prestatie als zijn beste resultaat op het PDC-wereldkampioenschap.

Zijn bekendste PDC-prestatie kwam echter al eerder, toen hij nog BDO-speler was. Tijdens de World Matchplay van 1998 maakte Baxter een enorme indruk. In de kwartfinales stond hij tegenover titelverdediger Phil Taylor. Baxter keek tegen een 5-9 achterstand aan, maar vocht zich op indrukwekkende wijze terug en versloeg Taylor met 13-10. Daarmee was de naam Ronnie Baxter definitief gevestigd op het grote televisietoneel.

Baxter stoomde door naar de finale, waarin Rod Harrington wachtte. Wat volgde was een klassieker. Baxter stond lange tijd aan de goede kant van de score, maar Harrington bleef aanklampen. Uiteindelijk won de Engelsman met 19-17. Baxter kreeg zelfs een matchdart op dubbel twintig, maar wist die niet te benutten.

Het was opnieuw een grote finale waarin Baxter heel dicht bij een belangrijke titel kwam, maar waarin de hoofdprijs hem ontglipte.

Ook in de PDC bleef Baxter jarenlang een speler die bij grote toernooien rekening hield met de wereldtop. In 2002 bereikte hij de finale van de Las Vegas Desert Classic. Opnieuw was Phil Taylor de tegenstander en opnieuw bleef Baxter zonder grote televisietitel.

Zijn hoge positie op de wereldranglijst leverde hem in 2006 bovendien een plaats op in de Premier League Darts. Baxter eindigde daar als vijfde.

Zijn loopbaan kende echter ook periodes waarin hij moeite had om zijn beste niveau constant te halen. In 2006 en 2007 werd hij bijvoorbeeld verrassend vroeg uitgeschakeld op het PDC-WK. Toch bleef zijn reputatie overeind. Baxter beschikte over het scorende vermogen, de ervaring en de snelheid om iedere tegenstander problemen te bezorgen.

Ook bijzonder: Baxter gooide in zijn carrière vier competitieve negendarters in kwalificatierondes of toernooien. De laatste kwam in 2008 tijdens de Desert Classic. Geen van die negendarters werd echter op televisie gegooid.

Een van de meest memorabele wedstrijden uit Baxter's PDC-carrière vond plaats tijdens het WK van 2009. Na overwinningen op Marko Kantele en Denis Ovens bereikte hij de derde ronde, waarin Raymond van Barneveld zijn tegenstander was.

De wedstrijd groeide uit tot een ware thriller. De beslissing moest uiteindelijk vallen in een sudden-death leg van de zevende set.

Baxter wist de bull te raken en mocht daardoor beginnen aan de beslissende leg. De Engelsman kreeg vervolgens twee matchdarts op dubbel acht, maar wist die niet te benutten. Van Barneveld profiteerde en maakte daarmee een einde aan Baxter's WK.

Een paar maanden later kende Baxter opnieuw een hoogtepunt in zijn carrière, en ditmaal op eigen bodem. Tijdens de World Matchplay van 2009 in de Winter Gardens van Blackpool werd hij luid aangemoedigd door het thuispubliek.

Baxter versloeg eerst Jelle Klaasen en daarna Alan Tabern. In de kwartfinales wachtte James Wade. De Engelsman speelde een ijzersterke wedstrijd en versloeg Wade met 16-10.

In de halve finales stond Terry Jenkins tegenover hem. Baxter kon zijn stunt niet herhalen en verloor met 17-12. Toch betekende de halve finale een van de mooiste prestaties uit zijn loopbaan.

Tijdens het WK van 2010 beleefde Baxter opnieuw een sterke campagne. Hij versloeg Haruki Muramatsu, waarna Gary Anderson met 4-0 aan de kant werd gezet. In de derde ronde was Colin Lloyd kansloos: Baxter won met 4-1.

In de kwartfinales wachtte opnieuw Raymond van Barneveld. Ditmaal was de Nederlander duidelijk te sterk en won hij met 5-0.

Toch had Baxter met zijn prestaties voldoende gedaan om op te klimmen naar de zesde plaats op de wereldranglijst. Daardoor kwalificeerde hij zich automatisch voor de Premier League van 2010.

Ook daar verraste hij. Baxter stond gedurende een groot deel van het seizoen in de top vier en maakte serieus kans op een plaats in de play-offs. Uiteindelijk liep hij die net mis. Een 8-2 nederlaag tegen Van Barneveld zorgde ervoor dat Baxter als vijfde eindigde, op hetzelfde puntenaantal als nummer vier Mervyn King.

In 2012 leek Baxter opnieuw aan een sterke periode bezig. In juni won hij het zevende Players Championship van het seizoen. In de finale versloeg hij wereldkampioen en toenmalig nummer twee van de wereld Adrian Lewis met 6-3. Het was voor Baxter zijn eerste rankingtitel in tien maanden.

Niet veel later bereikte hij opnieuw de finale van een Players Championship. Ditmaal was Dave Chisnall te sterk. Zijn goede prestaties leverden Baxter een plaats op in de World Matchplay. Ondanks het feit dat hij inmiddels uit de top zestien van de wereld was gezakt, wist hij via de ProTour alsnog kwalificatie af te dwingen.

In Blackpool volgde vervolgens opnieuw een bijzonder hoofdstuk. Baxter versloeg Chisnall, Dean Winstanley en Justin Pipe en bereikte daarmee de halve finales van het toernooi. Daar stond hij opnieuw tegenover Phil Taylor. Baxter begon dramatisch en keek tegen een 0-6 achterstand aan. Toch gaf hij zich niet gewonnen. Hij vocht zich terug tot 6-8 en bracht de spanning opnieuw volledig terug in de wedstrijd. Uiteindelijk bleek Taylor echter te sterk en won hij met 17-10. Baxter klom dankzij zijn sterke toernooi opnieuw naar de veertiende plaats op de wereldranglijst.

Aan het einde van 2012 plaatste hij zich ook voor de Players Championship Finals. In de eerste ronde versloeg hij Paul Nicholson met 6-5. In de volgende ronde was Simon Whitlock echter meedogenloos. De Australiër won met 10-1 en noteerde daarbij een gemiddelde van liefst 110.

In 2013 bleef Baxter competitief. Op het WK kwam hij in de tweede ronde tegenover Kevin Painter te staan. Baxter knokte zich terug van een 1-3 achterstand naar 3-3, maar toen hij in de beslissende set op het punt stond de wedstrijd te winnen, sloeg Painter terug.

Baxter was dat jaar ook sterk in de UK Open Qualifiers. Hij verloor drie keer in de kwartfinales en eenmaal in de halve finales en eindigde als negende op de UK Open Order of Merit.

Tijdens het hoofdtoernooi versloeg hij achtereenvolgens Ken MacNeil, Lee Palfreyman en Jelle Klaasen. In de kwartfinales stond Van Barneveld opnieuw tegenover hem.

Baxter kwam zelfs van 0-3 terug om met 7-4 voor te komen. Toch draaide de Nederlander de wedstrijd opnieuw om. Van Barneveld kwam op 9-8, waarna Baxter een beslissende leg afdwong. De Engelsman kreeg een matchdart, maar miste. Van Barneveld gooide vervolgens dubbel acht en overleefde opnieuw.

Daarna begon de neerwaartse lijn voorzichtig zichtbaar te worden. In 2014 haalde Baxter nog de halve finales van de German Darts Championship, waarin Gary Anderson met 6-4 te sterk was. Hij haalde dat jaar ook vijf keer de kwartfinales van Players Championship-toernooien, maar verder dan die fase kwam hij niet.

In 2015 won Baxter op het WK nog van Daryl Gurney, maar tegen Robert Thornton kwam hij niet meer tot zijn beste niveau. Zijn uitcheckpercentage bedroeg slechts 17 procent en Thornton won met 4-0.

Dat jaar miste Baxter voor het eerst sinds lange tijd de World Matchplay. Daarmee kwam een einde aan een reeks van zeventien opeenvolgende deelnames aan het prestigieuze toernooi. Nog pijnlijker was het feit dat Baxter zich niet wist te plaatsen voor het WK van 2016. Voor het eerst sinds 1995 ontbrak zijn naam op een wereldkampioenschap, zowel bij de BDO als de PDC.

Baxter bleef echter proberen om terug te keren naar het hoogste niveau. In 2016 bereikte hij de halve finales van het achtste Players Championship van het seizoen. Onderweg versloeg hij onder anderen Kim Huybrechts en Simon Whitlock. Gerwyn Price maakte in de halve finales een einde aan zijn run.

Dankzij dat resultaat plaatste Baxter zich nog voor de Players Championship Finals, maar daar verloor hij in de eerste ronde van Daryl Gurney.

Na het WK van 2017 stond Baxter op de 73e plaats van de Order of Merit. Hij moest daardoor naar Q-School om zijn PDC Tour Card terug te winnen. Op de laatste dag verloor hij in de finaleronde met 5-0 van Kirk Shepherd, maar zijn prestaties over de volledige Q School waren voldoende om als derde op de Order of Merit te eindigen. Daarmee verdiende hij alsnog een tweejarige Tour Card.

Het daaropvolgende seizoen verliep moeizaam. In 2017 waren een vierde ronde op de UK Open en kwalificatie voor de German Darts Masters enkele van de weinige hoogtepunten. In 2018 beperkte Baxter zijn programma bovendien. Hij speelde slechts twaalf van de tweeëntwintig Players Championship-toernooien.

Aan het einde van 2018 stond hij buiten de top 64 en verloor hij zijn PDC Tour Card.

In 2022 kwam Baxter terug uit zijn dartspensioen om in actie te komen op de World Seniors Darts Matchplay. In zijn openingswedstrijd ging hij echter meteen onderuit tegen Terry Jenkins. Een jaar later deel aan het WK voor senioren, ook daar liep het echter al in de openingsronde mis na een 3-0 nederlaag tegen Kevin Painter.

Baxter bleef in beide wedstrijden steken op een gemiddelde van rond de 75 en vond het nadien wel goed geweest. Het waren zijn laatste toernooien in competitief verband.

Ronnie Baxter zal uiteindelijk niet herinnerd worden als wereldkampioen of als winnaar van een van de grootste televisietoernooien. Daarvoor kwam hij simpelweg te vaak net tekort op de beslissende momenten.

Toch vertelt dat slechts een deel van het verhaal. Baxter was jarenlang een vaste waarde aan de absolute top van het internationale darts. Hij stond in twee BDO-WK-finales, bereikte de finale van de World Matchplay, stond in de finale van de Las Vegas Desert Classic en haalde meerdere keren de laatste vier van grote PDC-toernooien.

Hij versloeg Phil Taylor op het grote podium, vocht legendarische duels uit met Raymond van Barneveld en maakte indruk tegen spelers die later zelf grote titels zouden winnen. Hij gooide bovendien meerdere negendarters en verzamelde een lange reeks internationale titels.

Zijn snelle werpbeweging maakte hem herkenbaar, zijn bijnaam ‘The Rocket’ paste perfect bij zijn speelstijl en zijn thuisbasis Blackpool zorgde voor enkele van de meest bijzondere momenten uit zijn carrière.

Misschien is het meest treffende aan Baxter wel dat hij ondanks het ontbreken van die ene grote televisietitel jarenlang bleef terugkeren. Na de overstap van de BDO naar de PDC, na gemiste kansen, pijnlijke nederlagen en een dalende ranking wist hij meermaals opnieuw aansluiting te vinden bij de wereldtop.

Zijn carrière is daarmee niet het verhaal van een speler die alles won. Het is het verhaal van een speler die jarenlang dicht bij de allergrootste prijzen kwam, meerdere generaties topspelers tegenover zich kreeg en steeds opnieuw probeerde terug te keren.

Voor een speler die door velen wordt beschouwd als een van de beste darters die nooit een grote televisietitel won, is dat misschien wel precies de reden waarom Ronnie Baxter zo'n bijzondere plaats inneemt in de geschiedenis van het darts.