Van Duijvenbode stunt als nummer 72, De Decker schrijft sprookje: de 5 grootste verrassingen ooit op de World Grand Prix

Bij de World Grand Prix kan een wedstrijd sneller kantelen dan bij vrijwel ieder ander groot dartstoernooi. Een spectaculaire finish biedt geen enkele garantie voor het vervolg, want in de volgende leg moet eerst opnieuw een dubbel worden geraakt voordat een speler überhaupt mag beginnen met scoren. Tel daar het spelen in sets bij op en de foutmarge wordt bijzonder klein. Een moeizame start of een paar gemiste dubbels kunnen al voldoende zijn om een favoriet naar huis te sturen.

De geschiedenis van de World Grand Prix staat dan ook bol van onverwachte uitslagen. Zelfs Phil Taylor, jarenlang vrijwel onaantastbaar op dit podium, ging meerdere keren al in de openingsronde onderuit. Dirk van Duijvenbode bereikte als nummer 72 van de wereld de finale, Michael van Gerwen verloor als zesvoudig kampioen een wedstrijd zonder één leg te pakken en in 2024 ging de titel naar een Belg die vooraf door niemand werd genoemd als ook maar een outsider.

Phil Taylor was in de beginjaren van de World Grand Prix nauwelijks te verslaan. 'The Power' won de eerste drie edities van 1998 tot en met 2000 en voegde daar in 2002 en 2003 nog twee titels aan toe. Alleen in 2001 was Kevin Painter hem in de eerste ronde de baas. Taylor begon in 2004 dan ook als de uitgesproken favoriet aan zijn jacht op een zesde titel.

In de openingsronde wachtte Andy Callaby. De Engelsman had zich via de PDPA Qualifier geplaatst en maakte zijn debuut op de World Grand Prix. Tegen de destijds tienvoudig wereldkampioen leek Callaby op papier voor een vrijwel onmogelijke opgave te staan.

Op het podium bleek daar weinig van te kloppen. Callaby won de eerste set en nam vervolgens ook in de tweede set een voorsprong van 2-0 in legs. De debutant had daardoor nog slechts één leg nodig voor een enorme stunt.

Met een score van 140 bracht Callaby zichzelf op 145, terwijl Taylor na een beurt van 81 nog 120 punten over had. Callaby liet zijn illustere tegenstander niet meer terugkomen. Via triple 20, triple 19 en dubbel 14 gooide hij de wedstrijd op spectaculaire wijze in het slot.

Het Citywest Hotel in Dublin ontplofte. 'Taylor is gone, Taylor is out', klonk het bij de commentatoren, die de uitschakeling omschreven als 'the biggest shock in the history of darts'. De titelverdediger was uitgeschakeld voordat zijn toernooi goed en wel begonnen was.

Voor Callaby zou het een van de absolute hoogtepunten uit zijn loopbaan blijven. Hij wist zich nooit voor het PDC WK Darts te plaatsen. Twee jaar later bereikte hij nog wel de kwartfinales van de UK Open.

Taylor herstelde zich uitstekend van zijn verrassende uitschakeling in 2004 en won de World Grand Prix vervolgens in 2005 en 2006. Twee jaar na zijn laatste nederlaag in de eerste ronde wachtte echter opnieuw een debutant.

Adrian Gray stond op dat moment 44e op de wereldranglijst, terwijl Taylor de onbetwiste nummer één was. Aanvankelijk leek de partij dan ook het verwachte verloop te krijgen. Taylor kwam in de eerste set op een 2-0 voorsprong in legs en kreeg de kans om de set binnen te halen.

Gray vocht zich echter terug tot 2-2. In de beslissende leg liet Taylor vervolgens met nog 126 over één kans op de bullseye liggen. Gray profiteerde via dubbel 12 en pakte verrassend de eerste set.

Daarmee was het vertrouwen volledig aan de kant van de underdog. Gray begon de tweede set met een 107-finish op dubbel 16 en raakte diezelfde dubbel even later om op 2-0 te komen. Taylor wist nog een leg terug te pakken, maar kon het tij niet meer keren. Gray opende zijn volgende leg opnieuw via dubbel 16 en produceerde daarna twee 180-scores op rij. Dubbel 7 bezorgde hem vervolgens de overwinning: 2-0 in sets.

Voor Taylor betekende het zijn derde uitschakeling in de eerste ronde van de World Grand Prix en de tweede tegen een debutant. Gray bereikte later de kwartfinales, waarin John Part te sterk bleek. Zijn plaats bij de laatste acht zou het grootste resultaat uit zijn carrière blijven.

Dirk van Duijvenbode had voorafgaand aan het seizoen 2020 zijn Tour Card terugveroverd en liet al snel zien dat hij thuishoorde op het hoogste niveau. Hij bereikte een halve finale op de European Tour en kwam ook bij een Players Championship-toernooi tot de laatste vier. Als nummer 72 van de wereld plaatste hij zich vervolgens voor het eerst voor de World Grand Prix. Dat zijn debuut zou eindigen in de finale, hadden vooraf maar weinig mensen voorspeld.

Zijn eerste partij tegen Mensur Suljović werd direct een flinke beproeving. Van Duijvenbode won met 2-1 in sets, hoewel beide spelers een gemiddelde van slechts iets boven de zeventig noteerden. In de tweede ronde stond vervolgens kersvers World Matchplay-kampioen Dimitri van den Bergh tegenover hem.

Tegen de Belg ging het niveau van Van Duijvenbode flink omhoog. De Nederlander won de eerste twee sets telkens in een beslissende leg en overleefde daarbij ook setdarts. Van den Bergh deed nog iets terug, maar Van Duijvenbode won uiteindelijk met 3-1. Vooral zijn sterke optreden op de dubbels, met een finishpercentage van 55 procent, hielp hem aan zijn eerste kwartfinale op een PDC-major.

Daarin rekende hij met 3-1 af met Gary Anderson. In de halve finale wachtte Simon Whitlock, die eerder Michael van Gerwen met een gemiddelde van boven de honderd had uitgeschakeld. Van Duijvenbode liet zich ook door de Australiër niet afremmen. Met zijn scorend vermogen en een stortvloed aan 180'ers domineerde hij de partij en won hij met 4-1.

Pas in de finale kwam zijn opmars tot stilstand. Gerwyn Price kwam op een 4-1 voorsprong in sets, waarna Van Duijvenbode nog terugkwam tot 4-2. In de zevende set kwam de Nederlander zelfs met 2-0 in legs voor. Price won echter drie legs op rij en besliste de wedstrijd met een 102-finish: 5-2. Van Duijvenbode greep naast de titel, maar zijn verrassende finaleplaats betekende wel zijn definitieve doorbraak op het grote podium.

Daryl Gurney kreeg bij de World Grand Prix van 2024 direct een bijzonder zware loting voorgeschoteld. De Noord-Ier werd gekoppeld aan Michael van Gerwen, na Phil Taylor de succesvolste speler uit de geschiedenis van het toernooi.

Van Gerwen had de World Grand Prix op dat moment zes keer gewonnen. Gurney, zelf kampioen in 2017, was inmiddels afgezakt naar de 25e plaats op de wereldranglijst.

Ook de recente vorm sprak in het voordeel van de Nederlander. Van Gerwen had de finale van de World Matchplay bereikt en stond bij de World Series of Darts Finals in de halve finale. In Leicester hoopte hij opnieuw een gooi naar de titel te doen. In plaats daarvan beleefde hij een van zijn pijnlijkste nederlagen op een major.

Vanaf de eerste set ging het mis. Gurney brak tweemaal de leg van Van Gerwen en stelde met dubbel 8 de eerste set veilig. Terwijl de Noord-Ier zijn kansen uitstekend benutte, kreeg Van Gerwen geen grip op zijn dubbels.

Een reactie van de zesvoudig kampioen bleef vervolgens uit. Ook in de tweede set gingen alle drie de legs naar Gurney. Na slechts zes legs was de wedstrijd voorbij: 2-0 in sets en liefst 6-0 in legs.

Van Gerwen verliet het podium zonder ook maar één leg te hebben gewonnen en had geen van zijn acht pogingen op de dubbels benut. Juist bij het toernooi waarop hij jarenlang excelleerde in het dubbel-in, dubbel-uit-format, kreeg hij geen enkele voet aan de grond.

Gurney zorgde daarmee voor een van de meest opvallende uitslagen uit de geschiedenis van de World Grand Prix. Een lange run volgde echter niet. In de daaropvolgende ronde verloor hij van Joe Cullen.

Tijdens diezelfde editie zorgde Mike De Decker voor een nog veel groter verhaal. De Belg begon als nummer 36 van de wereld aan het toernooi en behoorde bepaald niet tot de favorieten. Bij de bookmakers stond vooraf een quotering van 100 tegen 1 achter zijn naam voor de eindzege.

Zijn toernooi begon met een zenuwslopende partij tegen Damon Heta. De Decker won de eerste set dankzij een 116-finish in de beslissende leg, terwijl de Australiër op 56 stond te wachten. Heta maakte vervolgens gelijk, maar de derde set ging naar De Decker: 2-1.

In de tweede ronde wachtte Gary Anderson. Opnieuw bleek De Decker op de beslissende momenten bijzonder koelbloedig. Een 120-finish hielp hem aan de tweede set, waarna een 74-finish de verrassend duidelijke 3-0-overwinning compleet maakte.

Ook James Wade kon de Belg in de kwartfinales niet stoppen. Alle drie de sets gingen naar een beslissende leg en telkens was het de Belg die toesloeg. Met opnieuw een 3-0-zege bereikte hij voor het eerst in zijn loopbaan de halve finales van een PDC-major.

Daarin stond een Belgische confrontatie met Dimitri van den Bergh op het programma. Na een moeizame start herstelde De Decker zich en liep hij uit naar een 3-1 voorsprong. Van den Bergh kwam nog terug, maar kon zijn landgenoot niet meer achterhalen. Met 5-2 plaatste De Decker zich voor de finale.

Daar wachtte Luke Humphries, op dat moment de nummer één van de wereld, regerend wereldkampioen én titelverdediger van de World Grand Prix.

Humphries pakte de eerste set, maar De Decker liet zich niet imponeren. De Belg maakte gelijk en bouwde vervolgens een spectaculaire voorsprong van 4-1 op. Humphries gaf zich echter niet gewonnen. Met finishes van 149 en 152 zette hij de achtervolging in, waarna een 67-finish hem uiteindelijk terugbracht tot 4-4.

De Decker bleef opmerkelijk rustig. Hij won de negende set en liet in de beslissende leg van de tiende set 55 over. Humphries voerde de druk maximaal op door een 180 te gooien, maar De Decker had slechts twee pijlen nodig om de resterende 55 punten weg te werken. Daarmee was de stunt compleet: 6-4 en de eerste majortitel uit zijn carrière.

De overwinning bracht De Decker van de 36e naar de 25e plaats op de wereldranglijst. Vooral zijn koelbloedigheid op de dubbels bleek gedurende de hele week doorslaggevend. Een speler die vooraf kansloos werd geacht voor de titel verliet Leicester uiteindelijk met de trofee.