Van elf titels voor Phil Taylor tot historische negendarters: de opvallendste records op de World Grand Prix

De World Grand Prix neemt al sinds 1998 een bijzondere plaats in op de PDC-kalender. Het toernooi onderscheidt zich door het unieke double-in, double-out-format, waarbij iedere leg niet alleen met een dubbel moet worden afgesloten, maar ook op een dubbel moet worden begonnen.

In ruim een kwart eeuw zijn daardoor verschillende bijzondere records gevestigd. Phil Taylor domineert een groot deel van de recordboeken, maar ook namen als Michael van Gerwen, James Wade, Gian van Veen en Brendan Dolan hebben een plaats in de geschiedenis van de World Grand Prix veroverd.

Wie naar de erelijst van de World Grand Prix kijkt, kan onmogelijk om Taylor heen. 'The Power' won het toernooi liefst elf keer en is daarmee met afstand de succesvolste speler uit de historie.

Taylor deed negentien keer mee en bereikte elf keer de finale. Opvallend genoeg verloor hij geen enkele keer wanneer hij eenmaal tot de eindstrijd was doorgedrongen.

Zijn eerste titel kwam meteen tijdens de allereerste editie in 1998. Destijds werd nog in een legformat gespeeld en versloeg Taylor Rod Harrington met 13-8 in de finale. Ook in 1999 en 2000 pakte hij de titel. Pas in 2001 kwam er een einde aan zijn ongeslagen reeks op het toernooi.

Zijn elfde en laatste World Grand Prix-titel volgde in 2013. Taylor liet toen nog één keer zien hoe dominant hij op dit toernooi kon zijn. Dave Chisnall kreeg in de finale geen enkele set en werd met liefst 7-0 verslagen.

Michael van Gerwen komt met zes eindzeges het dichtst in de buurt van Taylor. James Wade is met twee titels de enige andere speler die de World Grand Prix meer dan één keer wist te winnen.

Een perfecte leg is op ieder PDC-toernooi bijzonder, maar op de World Grand Prix is een negendarter nog zeldzamer. In de volledige geschiedenis van het evenement zijn er slechts drie gegooid.

Dat heeft alles te maken met het format. Omdat een speler zijn leg op een dubbel moet openen, zijn er minder routes richting een perfecte leg. Een negendarter kan alleen worden gegooid wanneer de eerste pijl op dubbel 20, dubbel 17 of de bullseye terechtkomt. Wie bijvoorbeeld standaard via dubbel 16 aan een leg begint, kan in dat geval niet meer binnen negen pijlen uit zijn.

Brendan Dolan schreef in 2011 geschiedenis door als eerste speler ooit een negendarter te produceren in het double-in, double-out-format. De Noord-Ier deed dat tijdens zijn halve finale tegen Wade.

Dolan begon de perfecte leg met een score van 160, gooide daar vervolgens de maximale score van 180 achteraan en kreeg daardoor 161 over. Die finish ging eveneens uit. De historische prestatie leverde hem uiteindelijk ook zijn bekende bijnaam 'The History Maker' op.

Drie jaar later volgde een wedstrijd die nog altijd uniek is in de dartsgeschiedenis. Op 8 oktober 2014 stonden Wade en Robert Thornton tegenover elkaar en beide spelers slaagden erin een negendarter te gooien. Nog nooit eerder en ook nooit daarna werd tijdens één wedstrijd op de World Grand Prix door beide spelers een perfecte leg geproduceerd.

Een van de meest recente records staat op naam van Gian van Veen. Sinds 2025 heeft de Nederlander het hoogste wedstrijdgemiddelde ooit op de World Grand Prix achter zijn naam staan.

Daarvoor stond het record liefst 24 jaar op naam van Alan Warriner. De Engelsman kwam in 2001 tot een gemiddelde van 106.45. Van Veen ging daar in 2025 met een klein verschil overheen. Tijdens zijn wedstrijd in de eerste ronde tegen Luke Littler noteerde hij een gemiddelde van 106.47.

Het opmerkelijke aan die prestatie was dat Van Veen ondanks zijn recordgemiddelde niet eens een set wist te winnen. Littler versloeg hem met 2-0 en speelde zelf eveneens een bijzonder hoog niveau. 'The Nuke' noteerde een gemiddelde van 105.58, waarmee hij de derde plaats op de eeuwige ranglijst bezet. Van Veen en Littler hebben daardoor gezamenlijk ook het hoogste gecombineerde wedstrijdgemiddelde ooit op de World Grand Prix in handen.

De meeste gemiddelden boven de honderd worden vanwege de kortere wedstrijdlengte in de eerste ronde gegooid. Toch zijn er enkele opvallende uitzonderingen. Van Gerwen kwam tijdens de World Grand Prix van 2016 in zijn kwartfinale over vier sets tot een gemiddelde van 103.09. Taylor presteerde iets vergelijkbaars in een halve finale tegen Richie Burnett. 'The Power' noteerde 103.02 en won die wedstrijd met 5-2.

Hoewel verschillende spelers afzonderlijke wedstrijden boven de honderd gemiddeld hebben gespeeld, is het nog nooit iemand gelukt om de World Grand Prix te winnen met een toernooigemiddelde van minimaal honderd.

Van Gerwen kwam daar in 2016 bijzonder dicht bij. De Nederlander noteerde tijdens zijn vijf wedstrijden achtereenvolgens gemiddelden van 97.39, 97.17, 103.09, 99.37 en 100.29. Over het gehele toernooi leverde dat een gemiddelde van 99.97 op.

Waar Taylor de meeste titels heeft gewonnen, staat een ander indrukwekkend duurterecord op naam van Wade. Geen enkele speler verscheen vaker aan de start van de World Grand Prix dan 'The Machine'.

Wade ontbrak bij de edities van 1998 tot en met 2004, maar is sinds zijn eerste deelname onafgebroken van de partij geweest. In 2026 verschijnt de linkshandige Engelsman daardoor voor de 22ste keer aan de start.

Juist de World Grand Prix lijkt op papier uitstekend bij Wade te passen. De Engelsman staat al zijn gehele loopbaan bekend om zijn efficiëntie op de dubbels, een kwaliteit die bij het double-in, double-out-format nog belangrijker wordt.

Vooral in het eerste gedeelte van zijn carrière wist Wade daarvan te profiteren. Hij won de World Grand Prix in 2007 en 2010. In 2014 bereikte hij opnieuw de finale, maar een derde titel kwam er toen niet.

Ook wat betreft de 180-scores duikt de naam Taylor opnieuw bovenaan de recordboeken op. 'The Power' bezit zowel het record voor de meeste maximale scores in één wedstrijd als voor de meeste 180'ers gedurende één editie van de World Grand Prix.

Beide records dateren opmerkelijk genoeg al uit 1998. Dat was de enige editie van de World Grand Prix waarin nog een legformat werd gehanteerd. Vanaf een jaar later stapte het toernooi over op het kenmerkende setformat.

In de finale tegen Harrington produceerde Taylor een ongekend aantal maximale scores. Tijdens de 21 gespeelde legs gooide hij liefst twintig keer een 180-score.

Over het volledige toernooi kwam Taylor dat jaar tot 42 maximale scores. Ook dat aantal is sindsdien nooit meer verbeterd.