TERUG IN DE TIJD MET: Peter Evison was onnavolgbaar op de World Matchplay in 1996

In deze rubriek halen we regelmatig herinneringen op aan een darter uit het verleden. Vandaag is het de beurt aan de Engelsman Peter Evison. Die boekte in 1996 de grootste triomf uit zijn carrière door de World Matchplay te winnen.

Peter Evison werd geboren op 27 mei 1964 in het Engelse Chiswick. Begin jaren 80 maakte hij voor het eerst zijn opwachting op televisie, nog niet in een dartstoernooi, maar wel in een populair Brits programma genaamd Bullseye. Evison en zijn kompaan slaagden er echter niet in om de hoofdprijs mee te graaien.

In 1986 mocht hij voor het eerst zijn opwachting maken op een tv-toernooi. Op het British Professional Championship - destijds een majortoernooi - zorgde hij voor een grote verrassing door in de openingsronde topspeler John Lowe uit te schakelen. Uiteindelijk ging hij een ronde later onderuit tegen Kevin Kenny.

Het grote publiek leerde Evison echter pas goed kennen in 1988, toen hij bij zijn debuut op het BDO WK meteen de kwartfinales haalde. Na zeges tegen achtereenvolgens Dave Whitcombe en Fred McMullan strandde hij uiteindelijk tegen de latere wereldkampioen Bob Anderson. Evison was gelanceerd en boekte een jaar later zijn eerste grote triomf met het winnen van de Winmau World Masters. In de finale, die dat jaar niet op televisie kwam, versloeg hij Eric Bristow met 3-2.

Evison zou van bij zijn debuut in 1988 tot 1992 op elk BDO WK aanwezig zijn maar kon die kwartfinaleplaats van bij zijn debuut nooit meer verbeteren. In 1993 wist hij zich niet te plaatsen. Later dat jaar besliste hij samen met vijftien andere spelers om een nieuwe bond, genaamd PDC, op te richten.

Op dat eerste PDC WK deed Evison het meteen bijzonder goed. In de groepsfase met verder ook nog Jerry Umberger en Kevin Burrows eindigde hij als eerste en zo wist hij door te stoten naar de knockout-fase. Na een zege in de kwartfinales tegen Rod Harrington, was Dennis Priestley in de halve finales uiteindelijk met 5-3 te sterk voor Evison. Diezelfde Priestley zou later overigens ook de eerste wereldkampioen worden bij de PDC. Evison mocht nog een wedstrijd spelen voor de derde plaats, maar verloor die uiteindelijk met 5-1 van de Amerikaan Steve Brown.

Een jaar later bereikte Evison opnieuw de halve finales op het WK. Maar Harrington, die hij een jaar eerder nog had verslagen op het WK, bleek ditmaal met 5-1 te sterk. Opnieuw verloor hij de strijd om de derde plaats, ditmaal met 4-2 van Lowe.

'The Fen Tiger', zoals zijn bijnaam luidde, trok in 1996 naar de World Matchplay als ongeplaatste speler. Evison begon aan het toernooi met een 8-3 overwinning tegen de winnaar van 1994, de Amerikaan Larry Burtler.

In de tweede ronde moest Evison het vervolgens opnemen tegen Phil Taylor. Taylor was op dat moment niet alleen regerend wereldkampioen, hij had het jaar ervoor ook de World Matchplay gewonnen en was torenhoog favoriet om zichzelf op te volgen in Blackpool. In de Winter Gardens zorgde Evison echter voor dé stunt uit zijn carrière. Met een geweldig gemiddelde van 103.77 versloeg hij Taylor met 8-1. Een ongezien zware nederlaag voor 'The Power' die het publiek in Blackpool verbijsterd achter liet.

Evison kon dat hoge gemiddelde de volgende rondes niet meer evenaren, maar versloeg wel achtereenvolgens Sean Downs en Jamie Harvey. In de finale moest hij het opnemen tegen Priestley. Waar hij op het WK twee jaar eerder niet in was geslaagd, lukte nu wel. Evison evenaar ditmaal wel zijn niveau van tegen Taylor en won na een echte nagelbijter met 16-14 van Priestley. Met opnieuw een 100+ gemiddelde veroverde hij zo zijn eerste en, naar later zou blijken, enige grote trofee in de PDC.

In 1997 bereikte hij voor de derde en laatste keer de halve finales op het WK. Ditmaal was Priestley na een échte nagelbijter met 5-4 te sterk voor Evison. De wedstrijd voor de derde plaats - tegen Eric Bristow - wist hij dit keer wel met 4-2 te winnen.

Evison was ook de jaren daarna een man om rekening mee te houden maar finales halen lukte niet meer, het bleef uiteindelijk bij drie halve finaleplaatsen op het WK en eveneens een halve finale op de World Grand Prix in 2002.

Evison kijkt met bijzondere gevoelens terug op zijn overwinning op Phil Taylor, een van de grootste namen uit de dartsport. Waar veel spelers onder de indruk raakten van Taylor, bleef Evison opvallend nuchter. “Ik had een goede staat van dienst tegen Phil. Ik dacht: als ik mijn eigen spel speel, kan ik hem verslaan,” vertelt hij. Volgens Evison draait het in darts uiteindelijk om focus op het bord. “Je speelt het dartbord, niet de persoon. Sommige spelers waren bang om tegen bepaalde tegenstanders te spelen, maar dat had ik niet.”

Die mentale benadering bleek cruciaal in wat hij zelf beschouwt als een van de beste overwinningen uit zijn carrière. Extra bijzonder was dat de zege werd geboekt op een podium waar Taylor zich juist thuis voelde. Opvallend genoeg zocht Evison zijn succes niet alleen in zijn spel, maar ook in zijn voorbereiding buiten de wedstrijden. Waar toernooien in Blackpool vaak gepaard gaan met feest en afleiding, koos hij bewust voor rust en discipline. “Ik deed het die week anders,” legt hij uit. “Ik ging niet stappen of feesten. Ik wist dat ik scherp moest blijven. Ik nam een paar drankjes aan de bar en ging daarna op tijd naar bed.” Met zijn vriendin en zoon aanwezig hield hij de focus volledig op het toernooi. “Normaal gesproken ga je in Blackpool nog weleens de stad in, maar deze keer niet. Ik gedroeg me voorbeeldig.”

Die professionele aanpak wierp zijn vruchten af: Evison voelde zich de hele week goed en speelde met vertrouwen — met als resultaat een memorabele overwinning op een legende van de sport.

Na 2005 zakte hij vrij snel af op de wereldranglijst en wist zich uiteindelijk niet meer te kwalificeren voor de grote toernooien. In 2008 keerde hij terug naar de BDO. Zijn beste resultaat daar was het bereiken van de kwartfinales op het Swiss Open in 2009.

Hij was wel één van de enige spelers destijds die na zijn overstap naar de PDC nog eens terugkeerde naar de BDO. Nadien keerde hij nog eens terug naar de PDC en probeerde via Q-School een Tour Card te veroveren. Die missie faalde en na enkele pogingen op de Challenge Tour gaf hij er in 2018 op 54-jarige leeftijd definitief de brui aan. Evison werd de jaren ervoor ook geplaagd door persoonlijk leed. In 2012 overleed zijn vrouw Angie na een slepende ziekte.

In 2022 kwam Evison nog even terug uit pensioen op zijn opwachting te maken op de World Seniors Darts Tour. In juli van dat jaar nam hij immers deel aan de World Seniors Matchplay. Een succes werd dat echter allerminst. In zijn openingswedstrijd ging Evison met 8-0 onderuit tegen Colin McGarry en bleef hij steken op een gemiddelde van amper 53.90.

Op de toernooien nadien zagen we Evison dan ook niet meer in actie. In 2025 hield de World Seniors Darts Tour overigens op te bestaan, zodat de kans bijzonder klein is dat we Evison in de toekomst nog eens op een groot toernooi te zien krijgen.

Nu zijn carrière er definitief opzit kunnen we ook even nagaan waar we Evison precies kunnen plaatsen in de dartsgeschiedenis. De Engelsman was zeker geen veelwinnaar, maar was toch jarenlang een van de betere spelers van zijn generatie. Zo mag ook zijn titel op de World Masters in 1989 niet licht ingeschat worden. De BDO was toen nog de enige bond in het dartslandschap en alle toppers namen dan ook aan dat toernooi deel.

Later won hij ook bij de PDC een major en met drie halve finales op het WK bewees hij meermaals op een zeer constant niveau te presteren. Evison was bovendien in staat tot 100+ gemiddeldes, wat in die tijd toch minder vaak gebeurde dan nu. Periodes vergelijken is altijd moeilijk, maar met zijn beste niveau zou Evison waarschijnlijk ook nu nog kunnen meedraaien in het hedendaagse darts.

Voor Evison bleef het uiteindelijk bij één BDO-major en één PDC-major. De Engelsman, die bekendstond om zijn ontspannen levensstijl, geeft toe dat zijn keuzes buiten het podium mogelijk invloed hebben gehad op zijn erelijst. Op de vraag of zijn liefde voor het uitgaansleven hem extra grote titels heeft gekost, is Evison opvallend open: “Waarschijnlijk wel, ja. Maar je moet geen spijt hebben.”

Toch kijkt hij met tevredenheid terug op zijn carrière. “Ik heb een geweldige tijd gehad en overal ter wereld toernooien gewonnen terwijl ik leefde zoals ik dat deed,” legt hij uit. Voor Evison draaide alles om vertrouwen in zijn eigen kunnen. “Je moet in jezelf geloven. Ik had altijd het gevoel dat ik van iedereen kon winnen.”

Die combinatie van zelfvertrouwen en levensplezier typeert Evison als speler: iemand die het spel serieus nam, maar ook volop genoot van alles eromheen — zelfs als dat hem misschien nog meer succes heeft gekost.