ANALYSE: Spelers die serieus moeten vrezen voor verlies van hun Tour Card - moet Wesley Plaisier in 2027 terug naar Q-School?

In deel één stonden vooral de spelers centraal die zich op de rand van Tour Card-verlies bevinden. In deel twee verschuift de aandacht naar grotere namen: spelers die boven de vijftigste plaats van de wereldranglijst staan, maar waarvan de vorm in 2026 een heel ander beeld laat zien dan hun ranking doet vermoeden.

Met Thibault Tricole als referentiepunt op £115.750 rijst de vraag hoe spelers met bijna £100.000 meer prijzengeld op de ranking toch in dezelfde discussie terecht zijn gekomen. De resultaten van 2026 suggereren namelijk dat hun daadwerkelijke niveau momenteel dichter bij de gevarenzone ligt dan hun positie op de wereldranglijst laat uitschijnen.

Daarnaast komen ook enkele spelers aan bod die gevaarlijk dicht bij de top 64 balanceren. Voor hen dreigt een terugkeer naar Q-School, amper twee jaar nadat ze hun Tour Card veroverden, plots een realistisch scenario te worden.

Een Duitse pionier, een voormalig World Masters-winnaar, een flamboyante publiekslieveling en een oud-wereldkampioen bij de jeugd behoren allemaal tot de namen die op deze lijst verschijnen. Namen die twaalf maanden geleden nog ondenkbaar leken in een overzicht als dit.

Max Hopp blijft een van de meest bijzondere verhalen binnen het Duitse darts. De inmiddels 29-jarige Duitser gold jarenlang als hét gezicht van de sport in Duitsland, beleefde een spectaculaire opmars richting de wereldtop, maar zag zijn carrière daarna volledig ontsporen door blessures, ziekte en mentale uitputting. Nu lijkt ‘The Maximiser’ langzaam terug te keren op niveau, al blijft de vraag of dat nog op tijd komt om zijn Tour Card veilig te stellen. Hopp maakte al in 2013 zijn debuut op het PDC World Championship en schreef toen direct geschiedenis als jongste deelnemer ooit op slechts zestienjarige leeftijd. Twee jaar later veroverde hij zijn Tour Card en groeide hij uit tot een van de grootste namen van het Europese darts.

Zijn absolute hoogtepunt volgde in 2018. In een kolkende Saarlandhalle in Saarbrücken won Hopp de German Darts Open door Michael Smith in een thriller met 8-7 te verslaan. Daarmee werd hij op dat moment de hoogst geklasseerde Duitse speler ooit binnen de PDC. Ook op het European Championship van datzelfde jaar maakte Hopp indruk met een halve finaleplaats in Dortmund, opnieuw gedragen door het thuispubliek. Zijn status bereikte in 2019 een absoluut hoogtepunt toen hij werd geselecteerd als uitdager voor de Premier League-avond in Berlijn. Maar juist die rol als boegbeeld van het Duitse darts begon zwaar te wegen. “Ik weet dat ik geweldige dingen kan laten zien als de druk wegvalt. Maar soms maak ik het mezelf ook te moeilijk”, vertelde Hopp eerder aan DartsNieuws.com.

De terugval van Hopp verliep langzaam maar pijnlijk. Waar hij in 2019 nog de nummer 23 van de wereld was, zakte hij in 2022 weg naar plek 89. Blessures speelden daarin een grote rol. De Duitser kampte langdurig met schouderproblemen, scheurde eind 2021 een enkelband af en kreeg daarnaast te maken met de ziekte van Pfeiffer. De combinatie van fysieke klachten, mentale vermoeidheid en chronische uitputting zorgde ervoor dat Hopp zijn ritme en zelfvertrouwen volledig verloor. In 2023 en 2024 verdween hij zelfs grotendeels van het professionele circuit. “Ik moet mezelf gewoon weer vrij maken. Mijn hoofd… Als ik mijn gedachten en mijn ziel weer vrij krijg, dan kan ik een hele goede speler zijn”, zei Hopp daar destijds zelf over. Toch gaf de Duitser nooit op. In januari 2025 keerde hij terug naar Q-School in Kalkar, waar hij op de laatste dag alsnog zijn Tour Card veiligstelde. Een mentale uitputtingsslag van vier dagen, waarin consistentie uiteindelijk werd beloond.

Hoewel Hopp in 2025 nog geen spectaculaire cijfers liet zien, werd duidelijk dat er weer progressie in zat. Hij won opnieuw wedstrijden op de Pro Tour en plaatste zich voor het WK van 2026. Daar versloeg hij Martin Lukeman met 3-1 in de eerste ronde, exact dertien jaar nadat hij zijn WK-debuut maakte. Voorafgaand aan zijn duel met Luke Woodhouse bleef Hopp realistisch over zijn situatie. “Ik ken mijn problemen. Het is een lang proces. Het heeft me ongeveer vier jaar gekost om terug te keren op dit podium. En waarschijnlijk heb ik nog één of twee jaar nodig om echt mijn topniveau terug te halen, maar ik ben bereid daarvoor te werken.” Hoewel hij daarna met 3-0 verloor van Woodhouse, spreekt vooral de zelfkennis van Hopp tot de verbeelding.

Momenteel staat Hopp op de 67e plaats van de wereldranglijst en heeft hij een achterstand van £18.000 op Thibault Tricole, die momenteel de laatste veilige positie bezet. Toch zijn er genoeg signalen dat Hopp juist de goede kant op beweegt. Zijn gemiddelde in 2026 ligt inmiddels op 92.52, goed voor de 38e plek wereldwijd. Dat is een enorme verbetering ten opzichte van 2025. Ook zijn scorend vermogen blijft van hoog niveau. Zijn first-nine average van 100.38 laat zien dat hij opnieuw op elite-niveau kan openen. Dat bewees hij onder meer tijdens Players Championship 11, waar hij Luke Humphries versloeg in een beslissende leg om de laatste zestien te bereiken. Daarnaast haalde Hopp al een finale op Players Championship 14 en een kwartfinale op Players Championship 12. Daarmee toont hij opnieuw het niveau van een speler die thuis hoort rond de top 40 van de wereld. Vooralsnog lijkt kwalificatie voor het WK en de Players Championship Finals haalbaar, maar voor andere majors moet Hopp waarschijnlijk meerdere diepe runs maken. Toch is er één belangrijk verschil met veel andere spelers in de gevarenzone: waar anderen wegzakken, lijkt Max Hopp juist weer op te krabbelen. De Duitser heeft laten zien dat hij opnieuw wedstrijden op topniveau kan spelen. De vraag is nu vooral hoe ver hij nog omhoog kan klimmen nadat hij jarenlang vooral bezig was met terugvechten.

Scott Williams geldt al jaren als een van de meest opvallende persoonlijkheden op het PDC-circuit. Met zijn flamboyante opkomst, ontspannen houding en uitbundige podiumprésence wist ‘Shaggy’ snel uit te groeien tot een publieksfavoriet. Maar achter die uitstraling schuilt momenteel een speler die worstelt met zijn vorm, zijn vertrouwen én mogelijk zelfs zijn toekomst op de Tour. Hoewel Williams momenteel nog altijd de nummer 48 van de wereld is met £170.000 aan prijzengeld, vertellen zijn prestaties in 2026 een heel ander verhaal. De Engelsman beleeft statistisch gezien zijn zwakste seizoen sinds hij doorbrak op het hoogste niveau.

Daarbij lijkt darteritus langzaam zijn spel binnen te sluipen, iets wat zichtbaar impact heeft op zijn ritme en zelfvertrouwen. Opvallend genoeg haalde Williams dit jaar vooral buiten het bord het nieuws. Hij schreef geschiedenis als eerste darter ooit die een sponsorovereenkomst tekende met een podcast, namelijk de populaire JaackMaate’s Happy Hour Podcast. Sportief leverde 2026 echter nauwelijks hoogtepunten op. Tot dusver verdiende Williams slechts £15.750 aan prijzengeld, een schril contrast met zijn succesperiode van twee jaar geleden. Tijdens het WK van 2024 beleefde hij nog het grootste moment uit zijn carrière door de halve finales te bereiken. Onderweg versloeg hij Michael van Gerwen met 5-3 in de kwartfinales, nog altijd zijn meest indrukwekkende overwinning op een groot podium. Alleen al in dat kalenderjaar verdiende Williams £6.500 meer dan in zijn volledige huidige tweejarige rankingcyclus.

De statistieken van Williams in 2026 zijn ronduit zorgwekkend. Zijn winstpercentage is teruggevallen naar 37 procent, terwijl dat in de voorgaande twee jaar nog 55 procent bedroeg. Ook zijn gemiddelden zijn flink gekelderd. Williams noteert dit seizoen een gemiddelde van slechts 88.27 en produceert nog maar zelden echte uitschieters. De kans dat hij in een wedstrijd een gemiddelde van 95 of hoger gooit, bedraagt dit jaar slechts 9,7 procent. Dat contrast wordt nog duidelijker wanneer gekeken wordt naar zijn maximale scores. Waar Williams in 2024 nog 306 keer een 180’er produceerde, staat de teller in 2026 voorlopig op slechts 82. Het onderstreept dat de Engelsman momenteel nog maar sporadisch zijn topniveau haalt. Juist dat gebrek aan vertrouwen lijkt daarbij een belangrijke rol te spelen. Zijn beste resultaat van het seizoen kwam op Players Championship 10, waar hij de laatste zestien bereikte. Daar verloor hij uiteindelijk van Luke Woodhouse na een relatief gunstige loting, waarin Ricardo Pietreczko de hoogst geplaatste tegenstander was. Opvallend genoeg kampt ook Pietreczko momenteel met problemen met darteritus. Daartegenover staan liefst elf nederlagen in de eerste ronde van twintig gespeelde Players Championship-toernooien. Het verklaart waarom Williams inmiddels serieus moet vrezen voor kwalificatie voor het WK in Alexandra Palace, het podium waarop hij juist doorgaans het beste tot zijn recht komt. Momenteel staat hij £6.750 buiten de kwalificatieplaatsen voor Ally Pally.

Hoewel de situatie nog niet zo nijpend is als bij Dimitri Van den Bergh, bevindt Williams zich in een positie die hij na een degelijk 2025 waarschijnlijk nooit had verwacht. Vorig seizoen haalde hij nog vier halve finales en één finale op de vloer, resultaten die hem voorlopig beschermen tegen direct Tour Card-gevaar. Toch maskeren die prestaties ook een groter probleem: zijn teruglopende niveau tegen spelers uit de top 32. Nog niet zo lang geleden boekte Williams grote zeges op Luke Littler, Michael van Gerwen en Gary Anderson. Dat niveau lijkt momenteel echter ver weg. De grote vraag voor de komende maanden is dan ook of deze dip tijdelijk blijkt of dat de problemen structureel zijn geworden. Als de Williams van 2025 terugkeert, lijkt behoud van zijn Tour Card geen probleem. Maar als de huidige lijn zich voortzet, dreigt voor ‘Shaggy’ begin volgend jaar alsnog een terugkeer naar Q-School in Milton Keynes.

Bradley Brooks veroverde voor de derde keer in zijn carrière een Tour Card en maakte direct indruk. De 26-jarige Engelsman noteerde in 2025 een gemiddelde van 93.18 en een checkoutpercentage van 40.18 procent, cijfers waarmee hij statistisch tot de top 32 van de wereld behoorde. Ook de resultaten ondersteunden die cijfers. Brooks won Players Championship 21 in juli 2025 en bereikte twee toernooien later de halve finales van Players Championship 23. Dat seizoen leverde hem £78.750 aan prijzengeld op, een bedrag waarmee hij normaal gesproken zijn Tour Card veilig zou stellen.

In 2026 ziet het plaatje er echter compleet anders uit. Zijn gemiddelde zakte naar 89.16, terwijl vooral zijn dubbels een groot probleem zijn geworden. Het checkoutpercentage van Brooks daalde naar 35.37 procent, goed voor de 225e plaats van de wereld.

Binnen zes maanden is Brooks statistisch gezien teruggevallen van top 32-niveau naar prestaties onder de standaard van de Tour. Daardoor staat zijn Tour Card opnieuw onder druk. Met £93.750 aan rankinggeld staat Brooks momenteel £22.000 onder de benodigde grens. Brooks weet bovendien als geen ander hoe het is om zijn Tour Card kwijt te raken, aangezien hem dat eerder in zijn carrière al overkwam.

De vraag is inmiddels of 2025 misschien een uitzonderlijk seizoen was. In 2026 heeft Brooks weinig laten zien van de kwaliteiten waarmee hij vorig jaar succesvol was. Zijn beste resultaat kwam op Players Championship 3, waar hij de laatste zestien bereikte en onderweg Nathan Aspinall versloeg. Met zijn 26 jaar heeft Brooks nog altijd tijd aan zijn zijde, maar hij zal snel het niveau moeten terugvinden waarmee hij in 2025 indruk maakte.

Momenteel staat hij bovendien ruim buiten de kwalificatieplaatsen voor zowel het WK in Alexandra Palace als de Players Championship Finals in Minehead. Als de huidige vorm zich doorzet, dreigt Brooks opnieuw zijn plek op het PDC-circuit kwijt te raken. Om in 2027 als PDC-prof actief te blijven, zal hij voor het einde van het jaar nog minimaal één grote uitslag moeten neerzetten.

Wesley Plaisier stond in 2024 dicht bij het winnen van zijn Tour Card, nadat hij indruk maakte op toernooien en zelfs Players Championship 28 van 2024 wist te winnen. Uiteindelijk bleek dat niet voldoende, waarna hij alsnog zijn Tour Card veroverde door als tweede te eindigen op de Challenge Tour.

Na achttien maanden met zijn Tour Card staat Plaisier momenteel op de 70e plaats van de wereldranglijst met £85.250 aan prijzengeld. Daarmee bevindt hij zich £30.500 onder de benodigde grens. Een groot deel van zijn rankinggeld komt van het WK van 2026, waar hij de derde ronde bereikte en £35.000 verdiende. Dat bedrag vertegenwoordigt 41 procent van zijn totale rankinggeld. De Nederlander liet vorig jaar bij vlagen sterk spel zien. Zo bereikte hij de halve finales van Players Championship 30, waarin hij met 7-6 verloor van Damon Heta. Ook versloeg hij Gerwyn Price met 3-0 op het WK, een van de opvallende resultaten van het toernooi.

Het probleem voor Plaisier ligt niet bij zijn hoogste niveau, maar juist bij zijn mindere wedstrijden. In 2026 verloor hij veertien keer in de eerste ronde van een Players Championship-toernooi en wist hij zich voor geen enkel European Tour-toernooi te kwalificeren. Zijn gemiddelde zakte van 92.55 in 2025 naar 89.15 in 2026, wat onder de standaard van de Tour ligt. Ondanks zijn sterke optreden op het WK, laten de cijfers zien dat zijn niveau op de Tour onvoldoende is geweest. Voor een speler die sterk afhankelijk is van scorend vermogen, is ook zijn first-nine average van 96.50 niet hoog genoeg om tegenstanders structureel te overklassen.

De hoogtepunten van zijn seizoen zijn voorlopig twee plaatsen bij de laatste zestien. Tijdens één van die toernooien gooide hij een gemiddelde van 107.36 in een 6-0 overwinning op Rusty-Jake Rodriguez tijdens Players Championship 1. Wanneer Plaisier zijn beste spel haalt, oogt hij gevaarlijk. Alleen gebeurt dat momenteel te weinig. Om het gat van ruim £30.000 te overbruggen, zal hij in de tweede helft van 2026 aanzienlijk beter moeten presteren. Alleen een sterk WK en een goed resultaat in Minehead lijken niet voldoende.