"Ik kan er zelf ook wat van, maar Nathan Aspinall is de grootste sfeermaker in de opwarmruimte" - Luke Humphries over de amicale sfeer tussen profspelers

Luke Humphries heeft opnieuw laten zien waarom hij tot de absolute wereldtop behoort. Met een gemiddelde van ruim boven de 100 en bijzonder scherp finishen plaatste de Engelsman zich overtuigend voor de volgende ronde. Toch klonk er na afloop geen overdreven euforie. Integendeel: Humphries was kritisch op zichzelf.

De regerend wereldkampioen was in de vierde ronde van de UK Open met 10-3 te sterk voor Luke Woodhouse en beseft dat zijn niveau hoog ligt, maar hij voelt ook dat er nog meer in zit. Dat maakt hem misschien wel extra gevaarlijk voor de concurrentie.

Op papier zag de overwinning er indrukwekkend uit. Een gemiddelde van ruim 105, solide scores en uitstekende dubbels. Voor veel spelers zou dat reden zijn om tevreden achterover te leunen. Voor Humphries ligt dat anders. “Het klinkt misschien vreemd, maar ik had het gevoel dat het nog beter kon,” gaf hij na de wedstrijd toe. “Toen ik backstage kwam, zei Wayne Mardle tegen me dat het een geweldige partij was. Zelf had ik dat gevoel niet helemaal.”

Volgens Humphries lag dat vooral aan enkele momenten in de partij waarin hij vond dat zijn niveau iets hoger had kunnen zijn. Zijn finishing maakte echter het verschil. “De dubbels waren echt goed vanavond. Dat heeft me door de wedstrijd heen geholpen.”

Humphries had bovendien geen eenvoudige loting. Zijn tegenstander geldt binnen het circuit als een gevaarlijke outsider, iemand die op elk moment voor een verrassing kan zorgen. “Ik vind hem een heel sterke speler,” zei Humphries. “Wanneer je de loting ziet en je krijgt hem, dan denk je eerlijk gezegd niet: dat is een ideale loting.”

Juist daarom was hij tevreden met de duidelijke overwinning. “Als je zo’n speler relatief overtuigend verslaat, dan is dat gewoon een heel goed resultaat.

Topdarters hebben hun routines, en Humphries vormt daarop geen uitzondering. Hij keek vooraf zelfs live naar de loting om zijn planning voor de avond te bepalen. “Ik was rond half vijf al aanwezig,” vertelde hij. “Als je weet dat je mogelijk rond acht uur moet spelen, wil je ongeveer drieënhalf uur voorbereiding hebben.”

Door de loting live te volgen, kon hij inschatten wanneer zijn wedstrijd ongeveer zou plaatsvinden. “Toen ik zag dat bepaalde partijen op het programma stonden, dacht ik dat ik waarschijnlijk als tweede zou spelen. Uiteindelijk klopte dat ook.”

Voor Humphries is die voorbereiding essentieel. Als hij pas laat op de avond zou spelen, zou hij tussendoor nog even rust nemen. “Maar als je vroeg op de avond speelt, wil je gewoon klaar zijn en in het ritme blijven.”

Hoewel Humphries regelmatig hoge gemiddelden noteert, heeft hij het gevoel dat die prestaties nog niet altijd worden omgezet in de resultaten die hij verwacht. “Ja en nee, het is soms frustrerend,” gaf hij toe. “Als je goed speelt maar niet wint, dan knaagt dat natuurlijk een beetje.”

Toch blijft hij rustig onder de situatie. “Als je dat niveau blijft halen, dan komen de resultaten uiteindelijk vanzelf.”

Een deel van de verklaring ligt volgens hem in kleine details, zoals het afmaken van dubbels op cruciale momenten. “In de Premier League Darts waren mijn prestaties vaak goed, maar misschien ontbrak net dat beslissende moment.”

In de Premier League Darts staat Humphries na enkele speelweken niet bovenaan. Voor sommige spelers zou dat stress opleveren, maar hij kijkt er nuchter naar. “Ik ga nooit een wedstrijd in met het idee dat ik ‘punten moet pakken’,” zegt hij. “Ik wil gewoon goed spelen en het publiek vermaken.”

Volgens Humphries moet een speler zich niet blindstaren op de stand. “Als ik na zestien weken vijfde, zesde of zevende sta, maar ik heb alles gegeven, dan moet ik dat accepteren.”

Toch blijft het doel duidelijk: de top vier halen en de play-offs bereiken. “Ik geloof dat ik goed genoeg ben om bij de beste vier te eindigen.”

Een van de grootste verhaallijnen binnen het huidige darts is de rivaliteit tussen Humphries en Luke Littler. Beide Engelsen behoren tot de absolute top en worden vaak met elkaar vergeleken. Humphries ziet dat echter niet als een persoonlijke strijd. “Natuurlijk zou het mooi zijn om bepaalde titels te winnen voordat hij dat doet,” gaf hij toe. “Maar uiteindelijk doe ik het voor mezelf.”

Hij erkent wel dat hij nog enkele grote toernooien aan zijn palmares wil toevoegen, zoals de UK Open en het EK Darts. “Als ik die ooit win, zou ik daar enorm trots op zijn. Maar zelfs als dat niet gebeurt, heb ik al veel bereikt.”

Op het PDC-circuit is de sfeer backstage vaak ontspannen. Spelers maken grappen met elkaar en proberen de spanning wat te relativeren. Humphries speelt daar zelf graag een rol in. “Ik hou van die sfeer,” zei hij. “Ik ben meestal degene die het een beetje op gang brengt.”

Hij gaf daarbij een knipoog naar Nathan Aspinall, die volgens hem een van de meest levendige persoonlijkheden op de tour is. “Als hij er niet is, merk je dat meteen. Hij brengt altijd energie in de groep.”

Volgens Humphries helpt die informele sfeer om met de druk van het topniveau om te gaan. “Op het podium is het business. Maar daarbuiten mag er ook gelachen worden.”

Een opvallend aspect van Humphries’ aanpak is zijn voortdurende zoektocht naar kleine verbeteringen in zijn materiaal. Hij staat erom bekend regelmatig kleine aanpassingen te testen. “Ik verander nooit extreem veel,” legt hij uit. “Maar ik probeer altijd dat ene of twee procent te vinden dat het verschil kan maken.”

Dat kan gaan om kleine details zoals flights, punten of balans van de dartpijlen. “Je moet wel oppassen dat je niet te veel verandert, want dan kan het juist slechter worden.”

Zijn huidige setup lijkt sterk op wat hij de afgelopen jaren gebruikte, maar kleine experimenten blijven onderdeel van zijn routine.

Volgens Humphries is het niveau in het professionele darts de afgelopen jaren enorm gestegen. Vooral spelers net buiten de top 16 vormen een serieuze bedreiging. “Er zijn nu zoveel goede spelers,” zegt hij. “Het niveau stijgt elk jaar.”

Hij noemt onder andere Dirk van Duijvenbode en Wessel Nijman als voorbeelden van spelers die volgens hem de potentie hebben om de top 16 te bereiken. “Vroeger keek je misschien anders naar een loting. Nu weet je dat bijna iedereen je kan verslaan.”

Dat maakt het volgens Humphries noodzakelijk om voortdurend te blijven verbeteren. “Als je stil blijft staan, halen anderen je in.”

Ondanks zijn indrukwekkende erelijst blijft Humphries gedreven. Hij ziet zijn huidige vorm als een basis, maar nog niet als zijn absolute plafond. “Mijn prestaties dit jaar zijn eigenlijk beter dan ooit,” zegt hij. “Maar ik geloof dat er nog meer in zit.”