"Ik liep weg van het bord, ging zitten en barstte in tranen uit" - Scott Williams over de harde strijd tegen darteritus

De weg terug naar de top is voor Scott Williams niet zonder obstakels geweest. De Engelse darter kende de afgelopen twaalf maanden een zware periode waarin de druk, verwachtingen en mentale belasting hem zichtbaar raakten. Tijdens een interview bij Operation Bullseye, een militair dartsevenement op Bradmore Farm, vertelt Williams openhartig over zijn moeilijke periode, de zoektocht naar vertrouwen en zijn hernieuwde plezier in de sport.

De ontmoeting vindt plaats op een bijzondere locatie. Bradmore Farm vormt het decor voor Operation Bullseye, een evenement waarbij professionele darters het opnemen tegen militairen. Voor Williams is het de eerste keer op de locatie, maar hij is direct onder de indruk. “Dit is de eerste keer dat ik hier ben. Wat een geweldige plek. Wat Zara en het team hier hebben neergezet, ziet er fantastisch uit. Het is iets anders dan de normale demonstraties die je speelt. Je speelt nu samen met militairen en voor alles wat zij doen. Dat geeft een speciaal gevoel.”

Williams treft tijdens het evenement één van de zestien aanwezige militairen als tegenstander. Toevallig blijkt er direct een regionale band te zijn. “Ik had iedereen kunnen loten, maar ik kreeg degene die toevallig het dichtst bij mij vandaan komt. Hij komt volgens mij uit Grantham en ik kom uit Boston. Dat is maar 25 minuten rijden. We gaan ze daar wel even een lesje leren.”

Volgens Williams is het belangrijk dat darts steeds meer wordt gezien als een echte sport. Dat de militaire organisatie darts officieel heeft opgenomen, ziet hij als een grote stap vooruit. “Binnen het leger wordt darts nu erkend als sport en dat is geweldig. Als de normale mensen die online kritiek geven dat ook zouden erkennen, zou dat ons allemaal helpen. Dan hoeven we ons niet steeds af te vragen: is het een hobby, een sport of entertainment? Het is eigenlijk alles tegelijk. Het belangrijkste is dat het spel blijft groeien.”

Voor Williams is het gesprek bijzonder, omdat het één van de eerste uitgebreide interviews is sinds de periode waarin hij in opspraak kwam en publiekelijk worstelde met zijn vorm. De Engelsman geeft toe dat de afgelopen twaalf maanden zwaar waren. “Het was vooral een vreemd jaar. Ik begon vorig jaar een winkel, maar uiteindelijk moest ik daarmee stoppen omdat het zoveel vrije tijd kostte. Daardoor had ik minder tijd om te trainen. Darts is mijn hobby én mijn werk geworden, en misschien is dat niet altijd de beste combinatie.”

De problemen zaten volgens Williams niet alleen in zijn prestaties, maar vooral in zijn hoofd. “Het was mentaal ontzettend moeilijk. Mensen bleven zeggen dat ik het overdreef of dat ik deed alsof. Maar ik kan verzekeren dat dat niet zo was. Ik heb dit jaar ongeveer 10.000 tot 12.000 pond verdiend op de Tour. Dat is niet goed genoeg voor mijn niveau.”

Volgens Williams had hij vooral moeite om vrijuit te gooien. “Het probleem was dat ik niet kon loslaten. Ik dacht constant na over mijn worp en over wat er misging. Maar de laatste tijd komen mijn scores terug. Ik win weer wedstrijden tegen sterke tegenstanders en ik kijk uit naar de tweede helft van het jaar.”

Een belangrijke rol in zijn herstel speelde collega-darter Nathan Aspinall, die zelf ook open is geweest over mentale problemen. “Eigenlijk hoefde ik niet naar Nathan toe. Hij kwam naar mij toe. We stonden in Leicester, we hadden allebei onze eerste wedstrijd verloren en hij moest naar een voetbalwedstrijd. We stonden samen in de lobby en hebben twintig minuten gepraat. Dat hielp enorm.”

Williams probeerde ook hypnotherapie, maar merkte dat dit niet de oplossing voor hem was. “Ik weet dat het Stephen Bunting heeft geholpen en dat het Nathan helpt. Voor mij werkte het persoonlijk niet. Ik stond er niet volledig voor open en daardoor werkte het niet. Uiteindelijk moest ik er zelf doorheen komen.”

De Engelsman vertelt dat hij op het dieptepunt zelfs dacht aan stoppen. “Het werd zo erg dat ik tijdens een Pro Tour begon te huilen. Ik won met 6-4 van Tyler Thorne en gooide vijf bullseye-checkouts. Eén daarvan was een 114-finish waarbij ik uiteindelijk op de bull uitkwam. Normaal gesproken zou je daar blij mee zijn.”

Maar voor Williams voelde het anders. “Ik liep weg van het bord, ging zitten en mijn vrouw en manager waren erbij. Ik brak gewoon. Ik wist niet waarom ik zo emotioneel werd. Ik hield zoveel van deze sport, bijna net zoveel als van mijn familie en voetbal, maar het veroorzaakte zoveel pijn.”

Ook een dag later ging het mis. “Ik speelde tegen Andrew Gilding. Ik verloor met 6-4, maar ik had die wedstrijd makkelijk met 6-0 kunnen winnen. Weer begon ik te huilen. Het was gewoon ontzettend zwaar.”

Volgens Williams is zijn verhaal geen uitzondering. Hij ziet dat steeds meer darters, zelfs op jonge leeftijd, worstelen met de druk die de moderne dartswereld met zich meebrengt. “De sport is de afgelopen jaren enorm gegroeid. Vroeger speelden we vooral in cafés. Mensen dronken wat, gooiden pijltjes en hadden plezier. Daarna werd het een sport die iedereen met kerst wilde kijken.”

De doorbraak van jonge supersterren heeft volgens hem de verwachtingen veranderd. “Toen kwam iemand als Luke Humphries en ineens denken mensen: we hebben een vijfjarige die misschien miljonair kan worden als hij achttien is. We hebben een tienjarige met goede hand-oogcoördinatie, misschien kan die het ook.”

Die druk raakt volgens Williams niet alleen professionals. “Ik ken jongens van veertien, vijftien en zestien jaar die lokaal al enorm onder druk worden gezet om snel grote dingen te bereiken. Dat beïnvloedt iedereen. Ook mij. Mensen verwachten dat ik win. Dit is mijn inkomen. Als ik niet win, verdien ik geen geld.”

Het omslagpunt kwam volgens Williams tijdens een EuroTour-kwalificatietoernooi. “Ik speelde in Wigan tegen Luke Woodhouse in de laatste zestien. Ik gooide echt goed en won een paar sterke wedstrijden. Toen dacht ik: misschien ben ik er weer.”

Toch volgde daarna opnieuw een terugval. “Een week later was ik weer net zo slecht. Maar het echte verschil kwam toen ik mijn winkel definitief achter me liet. Toen ik alle spullen had verkocht, de ruimte had opgezegd en weer volledig kon trainen, voelde het ineens makkelijker.”

Ook fysiek maakte Williams stappen. Hij verloor gewicht en voelt zich beter dan lange tijd. “Ik ben bijna twintig kilogram afgevallen. Blijkbaar doet iedereen dat tegenwoordig, dus ik dacht: laat ik het ook proberen. Ik voel me geweldig. Ik voel me goed in mijn lichaam en goed in mijn spel.”

Zijn doel blijft duidelijk: terugkeren op de grote podia. “Ik geloof nog steeds dat ik grote wedstrijden kan spelen. Ik wil naar het WK, ik wil Euro Tours spelen. Als ik twee van de vijf kwalificatietoernooien haal, sta ik gewoon op het WK.”

Williams beseft inmiddels dat zelfs de beste spelers kunnen wegzakken. “Je hoeft niet altijd een wereldtopper te zijn. Kijk naar spelers die grote titels hebben gewonnen en daarna minder gingen spelen. Het kan iedereen overkomen. Zelfs grote kampioenen.”

Voor hem draait het nu vooral om plezier. “Ik wil gewoon weer comfortabel zijn, genieten van het spel en terugkomen op een groot podium. Of dat een EuroTour is, een Grand Slam-kwalificatie of iets anders. Ik hou weer van darts en dat is het belangrijkste.”

Zijn boodschap aan andere spelers die met dezelfde problemen kampen, is eenvoudig. “Er is geen één oplossing die voor iedereen werkt. Ik heb met veel spelers gesproken die hetzelfde hebben meegemaakt. Uiteindelijk moet iedereen zijn eigen weg vinden. Je moet gewoon doorgaan totdat het moment komt dat het weer beter wordt.”

Voor Scott Williams lijkt dat moment inmiddels aangebroken. De glimlach is terug, het plezier is terug en vooral: het vertrouwen begint langzaam weer te groeien.