"Ik maakte mezelf helemaal gek" - Mentale ommekeer leidde tot het succes van Dirk van Duijvenbode op de World Matchplay

Dirk van Duijvenbode beleefde op de World Matchplay zijn beste televisietoernooi van het jaar. De Nederlander reikte in Blackpool tot de halve finales en boekte daarmee een belangrijke sprong op de PDC Order of Merit. Toch kijkt 'Aubergenius' met gemengde gevoelens terug. Over zijn spel is hij kritisch, over zijn materiaal inmiddels een stuk realistischer en over zijn toekomst vooral optimistisch.

In de podcast Darts Draait Door vertelde Van Duijvenbode openhartig hoe hij na maanden van twijfel weer vertrouwen heeft gevonden. Hoewel een plek bij de laatste vier op papier een uitstekend resultaat is, vindt Van Duijvenbode zelf niet dat hij tijdens het toernooi zijn beste niveau heeft bereikt.

"Een goed resultaat, zeker gezien mijn ranking", blikte hij terug. "De eerste twee partijen heb ik niet fantastisch gespeeld. De laatste ook niet. Maar uiteindelijk heb ik wel een heel goed resultaat neergezet. Daar ben ik gewoon heel blij mee."

De halvefinaleplaats kwam op een belangrijk moment. Van Duijvenbode was bezig aan een moeizaam seizoen en zag zijn doel om terug te keren richting de top-24 steeds verder uit zicht raken. Dankzij zijn sterke prestatie in Blackpool is die achterstand echter in één klap weggewerkt.

"Mijn doel voor dit jaar was om zeker in de top 24 te staan. In plaats van dat ik dichterbij kwam, werd ik eigenlijk steeds verder weg geduwd. Nu heb ik met deze stap die plek weer te pakken. Nu is het een kwestie van vasthouden en het liefst nog een beetje doorknallen."

Volgens Vincent van der Voort paste het toernooi precies in het beeld van de eerste seizoenshelft van zijn goede vriend: een speler die zoekende was naar de juiste oplossing.

Van der Voort wees daarbij op de voortdurende zoektocht naar het juiste materiaal en de problemen die Van Duijvenbode ondervond met de nieuwe wedstrijdborden. Zelf nuanceert Van Duijvenbode dat onderwerp inmiddels nadrukkelijk.

Tijdens eerdere interviews liet Van Duijvenbode zich regelmatig kritisch uit over de nieuwe wedstrijdborden, maar in de podcast maakt hij duidelijk dat hij die frustratie inmiddels grotendeels heeft losgelaten.

"Ik vind die borden helemaal niet slecht", benadrukte hij. "Alleen als het bord nieuw is, is het voor hoe ik speel gewoon te hard. Daardoor gaan mijn pijlen hangen. Na een kwartier is dat meestal niet meer zo, maar wij spelen op de Euro Tour bijvoorbeeld wedstrijden die maar ruim een kwartier duren."

Volgens Van Duijvenbode was het probleem nooit uitsluitend het bord zelf. Hij ging vooral op zoek naar een setup die bij de nieuwe omstandigheden paste. "Ik was op zoek naar wat voor mij werkt met dit systeem. Als het eenmaal anders is, hoor je mij echt niet. Dan is alles prima."

Toch erkent hij dat hij zichzelf in de loop van het seizoen soms gek maakte door alles aan dat ene probleem op te hangen. "Op een gegeven moment leg je ook alles bij dat punt neer. Dat slaat eigenlijk nergens op. Aan het begin van het jaar speelde ik gewoon goed, terwijl ik er toen ook al een beetje last van had. Op een gegeven moment ga je alles de schuld geven aan dat ene punt. Dat is ook niet hoe het moet en daar word je zeker niet beter van."

De echte ommekeer kwam vlak voor de World Matchplay. Niet omdat hij ineens de perfecte pijlen of setup had gevonden, maar juist doordat hij besloot te stoppen met zoeken. "De week voor de Matchplay heb ik eigenlijk de knop omgezet. Het is wat het is. We gaan gewoon knallen. Niet meer zeuren."

Die mentaliteitsverandering betaalde zich vrijwel direct uit. Van Duijvenbode won drie wedstrijden en bereikte voor het eerst in zijn carrière de halve finales van de World Matchplay.

Ook kijkt hij inmiddels anders naar zijn materiaal. "Misschien probeer ik nog iets met de lengte van de punten, omdat ik denk dat daar misschien nog iets in zit. Maar uiteindelijk maakt het ook allemaal niet zoveel meer uit. Ik heb nagenoeg alles geprobeerd. Het perfecte heb ik niet gevonden. Dan moet je ook maar roeien met de riemen die je hebt."

Toch geeft Van Duijvenbode toe dat het materiaalprobleem zich vooral tussen zijn oren begon af te spelen. Een enkele pijl die iets anders in het bord stond was soms al genoeg om de twijfel direct terug te brengen.

"Als je eerste pijl in de triple zit en hij hangt een beetje, dan denk je gelijk: daar gaan we weer. Terwijl hij gewoon nog steeds in de triple zit. Dan ga je alweer een andere punt proberen en ben je meteen pessimistisch. Dat was gewoon mijn eigen beoordeling. Achteraf dacht ik ook: dit slaat eigenlijk nergens op."

Van Duijvenbode stond in Blackpool zoals wel vaker opnieuw garant voor spektakel. Al zijn wedstrijden waren spannend, iets waar hij zelf met gevoel voor humor op terugkijkt. "Ik heb lekker veel tv-tijd gepakt", lachte hij. "Alleen werd die me in de halve finale weer afgenomen."

Daar kreeg hij namelijk te maken met een ontketende Luke Littler, die vanaf de eerste leg op een ongekend niveau speelde. "Ik begin nog lekker met een 174. Dan kijk je na tien legs op het scherm en staat hij gewoon 118 gemiddeld te gooien. Dan denk je wel: dit is echt veel te goed."

Opvallend genoeg voelde Van Duijvenbode tijdens die halve finale niet zozeer de druk van Littlers scorend vermogen, maar vooral een andere vorm van spanning. "Op een gegeven moment dacht ik vooral: ik wil hier toch niet maar één of twee legs winnen. Dat is natuurlijk geen goede mindset. Daar baalde ik achteraf ook van."

Hij beseft dat dergelijke gedachten juist ontstaan wanneer een tegenstander zo uitzonderlijk speelt. "Je ontkomt er bijna niet aan als iemand zo goed gooit. Maar ik neem het mezelf wel kwalijk. Hoe goed iemand ook is, je moet gewoon je eigen ding blijven doen."

Tegelijkertijd blijft hij realistisch over het niveau dat Littler haalde. "Van dat niveau ga je gewoon niet winnen. Punt. Natuurlijk, als ik zelf meteen een geweldige wedstrijd speel, kan er misschien iets gebeuren, maar over het algemeen win je zo'n wedstrijd niet. Wel had ik een betere partij kunnen neerzetten dan ik uiteindelijk heb gedaan. Daar baal ik wel van."

Van de drie overwinningen in Blackpool haalt Van Duijvenbode vooral veel vertrouwen uit zijn partij tegen Gary Anderson. "Sowieso die tegen Anderson. Toen stonden mijn pijlen ook goed in het bord."

Wel merkte hij dat de onzekerheid van de afgelopen maanden nog niet volledig verdwenen was. "Je merkt toch dat je wat zenuwachtiger wordt als je weinig presteert en een wedstrijd moet binnenhalen. Dat had ik eigenlijk in alle drie de gewonnen wedstrijden. Gelukkig heb ik ze wel alle drie over de streep getrokken."

Hij hoopt dat die ervaring hem richting de rest van het seizoen helpt. "Nu hoop je gewoon dat je daardoor meer vertrouwen hebt en dat het de volgende toernooien alleen maar beter gaat."

Van Duijvenbode rekende tijdens het toernooi ook af met Michael van Gerwen, maar van een psychologisch voordeel wil hij niets weten. "Nee, dat gevoel heb ik niet. De wedstrijd daarvoor verloor ik nog gewoon een finale van hem."

Wel bewondert hij het onwrikbare zelfvertrouwen van de voormalig wereldkampioen. "Ik denk dat Michael zichzelf nog steeds de beste speler van de wereld vindt. Van dat zelfvertrouwen kan ik heel veel leren."