"Er zijn honderd dingen die ik liever doe dan darten" - Joe Cullen twijfelt openlijk over zijn toekomst binnen de sport

Joe Cullen heeft in de podcast Tops & Tales van PDC-caller Huw Ware een opvallend eerlijke inkijk gegeven in zijn leven, zowel binnen als buiten de dartswereld. De voormalig World Masters-kampioen sprak openhartig over de financiële problemen waarmee hij aan het begin van zijn carrière kampte, de offers die zijn gezin bracht om zijn droom na te jagen en zijn huidige twijfels over het leven als profdarter.

De inmiddels 37-jarige Engelsman, momenteel de nummer 31 van de wereld, behoort al bijna twintig jaar tot de gevestigde namen op het PDC-circuit. Toch geeft hij toe dat hij, als hij ergens anders hetzelfde salaris zou kunnen verdienen, zijn pijlen direct zou inruilen voor een andere baan.

"Ik doe dit natuurlijk al ontzettend lang", vertelt Cullen. "Ik begon op jonge leeftijd en daardoor voelt het alsof ik er al een eeuwigheid bij ben. Als ik een andere baan zou kunnen vinden die net zo goed betaalt, dan zou ik dat zonder twijfel doen."

Daarmee wil 'The Rockstar' niet zeggen dat hij ondankbaar is. Integendeel. "Ik ben niet zo dom om te denken dat ik geen geluk heb gehad. Ik weet hoe bevoorrecht ik ben dat ik mijn geld met darten kan verdienen. Maar als ik eerlijk ben, kan ik zo honderd dingen noemen die ik liever zou doen dan darten. Alleen betaalt darten nu eenmaal de rekeningen."

Die uitspraak staat in schril contrast met de moeilijke weg die Cullen moest afleggen om überhaupt een bestaan als profdarter op te bouwen. Op zijn achttiende werd hij vader van zijn zoon Travis, waardoor hij al op jonge leeftijd voor ingrijpende keuzes kwam te staan.

"Ik was achttien en we hadden net een kindje gekregen. Dan veranderen je prioriteiten compleet. Mijn vrouw en ik moesten ontzettend moeilijke beslissingen nemen."

Zijn werkgever wilde hem nauwelijks de vrijheid geven om toernooien te spelen. "We moesten kiezen tussen mijn werk en darten, omdat ik simpelweg geen vrij kreeg. We hebben toen besloten volledig op mezelf te gokken. Ik dacht dat ik goed genoeg kon worden om het te maken als darter."

Die beslissing had grote financiële gevolgen. "We hadden helemaal niets. We moesten geld lenen van onze ouders om überhaupt rond te kunnen komen."

Cullen werkte twaalf tot achttien maanden als postbode, maar besloot uiteindelijk volledig voor het darten te gaan. Dat was echter allesbehalve eenvoudig.

"Ik had tijd nodig om toernooien te spelen. Dan zeiden ze: 'Je mag vrij nemen, maar onbetaald.' Maar ik had dat geld juist nodig. Op een gegeven moment maakten ze het me alleen maar moeilijker. Om eerlijk te zijn kon ik mijn manager destijds niet uitstaan."

Zijn vrouw hield ondertussen het gezin draaiende. "Zij werkte zich een slag in de rondte, terwijl ik thuis stond te trainen. Daardoor voelde ieder weekend waarop ik een toernooi speelde als een alles-of-niets-situatie."

Waar hij tegenwoordig vooral speelt voor de wereldranglijst en sportieve successen, draaide het destijds om pure noodzaak. "Ik móést wedstrijden winnen, omdat we het prijzengeld nodig hadden om de rekeningen te betalen. Dat zorgde voor een totaal andere druk dan nu."

Zelfs deelnemen aan toernooien was in die jaren niet vanzelfsprekend. Cullen moest voortdurend afwegen welke evenementen hij zich überhaupt kon veroorloven. "Nu kiezen de topspelers soms welke toernooien ze overslaan omdat ze wat rust willen. Ik koos juist welke toernooien ik wél kon betalen."

Toen zijn financiële situatie steeds nijpender werd, kreeg hij hulp vanuit zijn familie. "Mijn oom gaf me geld en zei alleen: 'Kijk maar wat je ermee kunt doen.'"

Niet veel later volgde een telefoontje dat zijn carrière een beslissende wending gaf. "Tommy Cox, destijds toernooidirecteur bij de PDC, belde me. Hij en zijn zoon wilden me begeleiden en sponsoren. Vanaf dat moment hoefde ik me veel minder zorgen te maken over inschrijfgelden en andere kosten."

De moeilijke beginjaren hebben volgens Cullen een blijvende invloed gehad op zijn karakter én dat van zijn gezin. "Ik weet nog dat we met vier mensen uit eten gingen. Dan kostte het ongeveer £200 en wist ik dat iedereen £50 moest betalen. Ik had misschien maar £40 op zak."

Juist die ervaringen zorgen ervoor dat hij vandaag de dag weinig vanzelfsprekend vindt. "Dat heeft me gevormd tot de persoon die ik nu ben. Ook mijn familie is daardoor veranderd. We nemen eigenlijk niets meer voor lief, omdat we weten hoe het is om echt van hand tot mond te leven."

Ondanks zijn succesvolle carrière heeft Cullen meer dan eens overwogen om afscheid te nemen van de sport. Dat onderwerp kwam ook regelmatig ter sprake met zijn vrouw. "Mijn vrouw heeft weleens gezegd: 'Stop er dan gewoon mee.' Maar zo eenvoudig is het natuurlijk niet."

Volgens Cullen spelen er veel meer factoren mee dan alleen zijn eigen motivatie. "Wat als ik over een paar jaar toch weer terug wil komen? Dan wordt dat ontzettend lastig. Daarnaast heb je sponsors en allerlei verplichtingen. Bovendien is het inkomen natuurlijk goed als je op dit niveau speelt. Dan zou het dom zijn om alles zomaar op te geven."

Hoewel Cullen toegeeft dat hij lang niet zijn beste jaren beleeft, weigert hij zich neer te leggen bij een geruisloos einde van zijn carrière. Sinds zijn finaleplaats in de Premier League en zijn overwinning op de World Masters in 2022 wist hij geen nieuwe grote titel meer te veroveren en bereikte hij sinds de World Grand Prix van 2024 geen kwartfinale meer op een major.

Toch ziet hij nog altijd voldoende perspectief. "Ik wil niet iemand zijn die langzaam uit beeld verdwijnt en waar niemand ooit nog iets van hoort. Alleen ikzelf kan daar verandering in brengen."

Hij stoort zich bovendien aan de manier waarop sommige analisten spelers beoordelen. "Soms hoor ik analisten bepaalde spelers ophemelen, terwijl ze eigenlijk alleen het WK en de UK Open halen en nooit op de World Matchplay staan."

Zelf kijkt hij juist naar het grotere plaatje. "Ik heb waarschijnlijk de afgelopen vier jaar slecht gespeeld en toch sta ik nog steeds op alle televisietoernooien. Dan moet ik blijkbaar toch iets goed doen."

De Engelsman sluit dan ook af met een veelzeggende boodschap. "Stel je voor dat ik er echt weer volledig voor ga, in plaats van alleen op de televisietoernooien op te komen dagen. Dan kan ik nog steeds schade aanrichten en misschien zelfs weer een grote titel winnen."