"Ik was suïcidaal en vertrouwde mezelf niet alleen achter het stuur" - Steve West doet aangrijpende onthulling over depressie en mentale strijd

Steve West kende jarenlang een vaste plek op het PDC-circuit, maar achter de schermen vocht de Engelsman een veel zwaardere strijd dan de meeste dartsfans ooit zagen. De voormalig Tour Card-houder blikt openhartig terug op de mentale problemen waarmee hij kampte, zijn kritiek op de spelersvakbond PDPA en de periode waarin hij zelfs suïcidale gedachten had. Tegenover Bang On Target vertelt de 51-jarige Engelsman zijn verhaal.

West verloor rond dezelfde periode zijn Tour Card, maar vond tegelijkertijd ook het geluk buiten de dartswereld. "Rond de tijd dat ik mijn Tour Card kwijtraakte, ontmoette ik mijn huidige vrouw Michelle tijdens de Gibraltar Open. Uiteindelijk vond ik in ieder geval geluk in een liefdevolle relatie."

Tegenwoordig woont West met zijn vrouw in Waterlooville in Hampshire en werkt hij buiten de dartsport als chauffeur van rolstoeltoegankelijke voertuigen. "Dat doe ik nu iets meer dan een jaar. Ongeveer tegelijkertijd zijn we naar Waterlooville verhuisd."

Hoewel West nooit een PDC-rankingtitel wist te winnen, kijkt hij met trots terug op zijn loopbaan. Hij verscheen op vrijwel alle grote televisietoernooien en bereikte meerdere halve finales. "Over het geheel genomen heb ik een mooie carrière gehad, maar ik had graag een PDC-titel gewonnen. Mijn mooiste moment was tijdens de World Grand Prix van 2016, toen ik Phil Taylor versloeg. Helaas verloor ik vervolgens van Daryl Gurney."

Juist na die succesvolle jaren begon echter een periode die hem nog altijd dwarszit. Volgens West had de coronapandemie een enorme impact op zijn loopbaan. Doordat veel toernooien werden geschrapt, kon hij het prijzengeld dat hij twee jaar eerder had verdiend niet verdedigen. Daardoor kelderde hij op de wereldranglijst.

"Ik zakte van de achttiende plaats naar ergens in de veertig. Dat heeft me eigenlijk kapotgemaakt. Niet alleen vanwege die ranking, maar vooral mentaal werd ik er ontzettend ziek van."

Volgens West had de PDC in die periode de Order of Merit tijdelijk moeten bevriezen. "Tijdens die periode hadden de rankings bevroren moeten worden. Ik zakte zo ver weg doordat ik het prijzengeld dat ik eerder had verdiend simpelweg niet kon verdedigen."

West spaart vervolgens ook de spelersvakbond, de PDPA, niet. Volgens hem werd er tijdens zijn actieve jaren veel te weinig gedaan aan mentale begeleiding. "Ik heb nooit het gevoel gehad dat de PDPA spelers voldoende beschermde. Ondersteuning op het gebied van mentale gezondheid was er simpelweg niet. Zonder de hulp van Alan Warriner-Little was het voor mij nog veel moeilijker geweest."

Daarna deelt West een verhaal over een jonge darter, van wie hij de naam bewust niet wil noemen. "Er was een jonge speler die worstelde met de financiële druk van zijn eerste jaar op de Tour. Toen hij om hulp vroeg, kreeg hij te horen dat zelfs spelers uit de top acht niet met mentale problemen kwamen en dat hij zich maar moest vermannen."

Volgens West kwam die hulp op het verkeerde moment niet. "Juist toen had hij begeleiding nodig. Gelukkig gaat het inmiddels veel beter met hem, vooral dankzij de steun van zijn familie en vrienden."

Begin 2025 waagde West nog één poging om terug te keren op de PDC Tour via Q School. Dat bleek echter een pijnlijke confrontatie met zijn verleden. "De avond voordat ik in het hotel arriveerde, voelde ik me prima. Maar de volgende ochtend, binnen vijf minuten nadat ik de zaal binnenliep, zat ik weer op een heel donkere plek. Alles kwam terug: de druk, de depressie."

Toch maakte hij dat seizoen zijn verplichtingen op de Challenge Tour gewoon af. "Ik had vooraf al gezegd dat dit mijn laatste Q School zou zijn. Ik zal de PDC nooit bekritiseren, maar de druk om te winnen is enorm."

West heeft daarnaast duidelijke ideeën over hoe de PDC volgens hem verbeterd kan worden. Zo vindt hij dat ook spelers die hun eerste wedstrijd verliezen recht hebben op prijzengeld.

"De PDC wil professionele spelers, maar veel darters kunnen geen vaste baan aannemen omdat de toernooien doordeweeks plaatsvinden. Als je verwacht dat spelers zich professioneel gedragen, moet je ze daar ook voor betalen."

Hij stelt zelfs een concreet alternatief voor. "Geef spelers die één wedstrijd winnen weer £1.000 in plaats van £1.250 en betaal de spelers die direct verliezen £250. Of laat de PDPA bijdragen aan die kosten. Als zij zo begaan zijn met het welzijn van spelers, mogen ze daar best zelf geld voor uittrekken."

Ook is hij geen voorstander van Challenge Tour-spelers die als invallers mogen deelnemen aan ProTour-toernooien. "Ik vond het nooit eerlijk dat Challenge Tour-spelers Tour Card-houders vervangen. Zij komen binnen met vertrouwen en zonder druk, terwijl anderen juist vechten voor hun Tour Card. In mijn ogen waren byes een eerlijkere oplossing geweest."

Toen West zijn Tour Card verloor, merkte hij ook dat niet iedereen uit de dartswereld contact bleef houden. "Robert Thornton en Paul Nicholson bleven goede vrienden. Een paar anderen hielden ook contact en steunden me in moeilijke periodes. Maar veel mensen lieten niets meer van zich horen. Dat deed pijn."

Vervolgens doet West de meest aangrijpende onthulling van het interview. "Op mijn dieptepunt zorgde ik er altijd voor dat ik niet alleen in de auto zat. Daarom reed ik vaak samen met Jarred Cole of George Killington. Ik was suïcidaal. Ik vertrouwde mezelf niet alleen achter het stuur. Ik dacht er regelmatig aan om de middenberm in te rijden en er een einde aan te maken. De enige reden dat ik dat niet deed, was omdat ik dan ook hun leven zou hebben afgenomen."

Inmiddels staat West heel anders in het leven. Hij speelt voornamelijk ADC-toernooien, geselecteerde WDF-evenementen, af en toe de MODUS Super Series en lokale toernooien bij de Phoenix Club.

Daarnaast zet hij zich actief in voor de begeleiding van jonge talenten. "Bij de Phoenix Academy ondersteunen we jonge spelers, maar ouders spelen daarin een minstens zo belangrijke rol. Zij moeten ervoor zorgen dat kinderen met beide benen op de grond blijven en niet te vroeg onder enorme druk komen te staan."

West ziet de toekomst van het Engelse darts dan ook rooskleurig in, met talenten als Freddie Rowlands, Riley Pinhorne en Leo Howard. Zelf kreeg hij onlangs bovendien een nieuwe heup, waardoor zijn kwaliteit van leven aanzienlijk is verbeterd.

Tot slot spreekt hij zijn waardering uit voor de organisatie die hem weer plezier gaf in het darten. "MODUS heeft mijn zelfvertrouwen teruggegeven. De mensen die ik daar heb leren kennen, de ontspannen sfeer en de persoonlijke benadering zijn fantastisch. Ik geloof oprecht dat MODUS enorm veel voor mij heeft betekend, zowel als speler als mens."