In gesprek met Tungsten Tales heeft voormalig Premier League-speler
Kevin Painter openhartig teruggeblikt op een periode die hij zelf omschrijft als 'zestien maanden ellende'.
Darteritus. Angst. Slapeloze nachten. En langzaam weer licht aan het einde van de tunnel.
Dat de naam van
Kevin Painter opdook op de deelnemerslijst van Q-School, wekte bij sommigen verbazing. De inmiddels 57-jarige Engelsman heeft zijn strepen allang verdiend. Maar wie dacht dat hij nog één keer vol voor een PDC Tour Card ging, had het mis.
"Ik ben niet naar Q-School gegaan om een tourkaart te halen",
zegt Painter nuchter. "Die tijd is voor mij voorbij. Ik ging erheen om wedstrijdritme op te doen en daarna Challenge Tour te kunnen spelen. Voor mij draait het nu gewoon om weer op gang komen."
Q-School in Milton Keynes staat bekend om zijn slopende dagen, lange sessies en meedogenloze concurrentie. Jonge talenten die dromen van een profbestaan, gevestigde namen die hun plek willen heroveren. Painter wist vooraf echter al dat hij slechts twee dagen zou spelen. "Er zaten sterke spelers tussen. Jongens die er alles aan doen om profdarter te worden. Dat is mooi om te zien. Maar voor mij was het puur om weer uren te maken aan het bord."
"Het had niets met darten te maken"
Die wedstrijduren waren broodnodig. Painter kampte anderhalfjaar lang met
darteritus – een fenomeen dat in de dartswereld berucht is en carrières kan breken. "Het was zestien maanden lang één grote ellende", vertelt hij. "Je denkt op een gegeven moment dat het nooit meer overgaat. Je hoopt het, maar je gelooft het niet echt."
Opmerkelijk genoeg wijst Painter niet naar techniek of motoriek als oorzaak. Integendeel. "Het heeft niets met darten te maken", benadrukt hij. "Het gaat over angst. Over spanning. Over niet goed slapen. Als je elke nacht goed slaapt, leeg je als het ware de 'emmer met afval' van die dag. Maar ik sliep niet goed. Dan stapelt alles zich op."
Hij volgde therapiesessies waarin niet de worp centraal stond, maar zijn mentale toestand. "Als ik geen darter was geweest, had het zich misschien op een andere manier geuit. Paniekaanvallen bijvoorbeeld.
Darteritus was eigenlijk alleen het symptoom van stress en angst."
De ommekeer kwam niet van de ene op de andere dag, maar er was wel een concreet moment waarop het beter begon te gaan. "Op een gegeven moment veranderde ik mijn worp een beetje. Meer ritme, minder nadenken. En dat leek te werken."
Darteritus is volgens hem voor 90 Ã 95 procent verdwenen. "Ik heb soms nog een kleine aarzeling, maar het is niets vergeleken met hoe het was. Het is gewoon weer fijn om te kunnen gooien."
Toch is het zo dat hij nu meteen weer zijn oude niveau aantikt. Painter moet leren spelen met een iets andere stijl, een andere timing. "Het is eigenlijk een nieuwe uitdaging. Ik moet mezelf opnieuw trainen in een andere manier van spelen."
Voor een speler die meer dan twintig jaar op het hoogste niveau actief was, is dat geen kleine stap. Painter speelde talloze tv-toernooien en stond in de grootste zalen ter wereld. Juist daarom kwam zijn dateritus onverwacht.
"Het is vreemd", geeft hij toe. "Ik heb twintig jaar onder druk gespeeld. Grote momenten, volle zalen. Maar waarschijnlijk kwam de stress toen ik van de tour afging en niet meer speelde zoals vroeger. Je denkt nog steeds dat je het kunt. Dat stapelt zich op. En dan, ineens: angst. Het is er."
Herinneringen aan de Premier League
Afgelopen donderdag begon de nieuwe campagne van de
Premier League Darts, een van de meest prestigieuze en lucratieve toernooien buiten het WK. Painter weet hoe het voelt om deel uit te maken van dat elitegezelschap. In 2012 maakte hij zelf deel uit van de line-up.
"Fantastisch", blikt hij terug. "Ik heb er elke minuut van genoten. Als je voor het eerst wordt geselecteerd, weet je niet goed wat je moet verwachten. Maar spelen voor zulke grote menigten, dat is speciaal."
Waar de zalen destijds al goed gevuld waren, trekken de huidige edities wekelijks meer dan 10.000 toeschouwers. Het concept veranderde: geen klassieke competitie meer, maar een mini-toernooi per speelavond.
"Het oude format werd een beetje saai", zegt Painter eerlijk. "Nu heb je elke week iets om voor te vechten. In een traditionele competitie kun je op een gegeven moment onderaan staan en denken: dit wordt hem niet meer. Dan verandert je mentaliteit. Nu blijft het spannend tot het einde."
Volgens hem is het lastig om het perfecte format te vinden. "Mensen zeggen altijd: het moet zus of zo. Maar op dit moment werkt het prima."
Debutanten onder de loep
Dit seizoen maken onder anderen Josh Rock en Gian van Veen hun debuut in de Premier League. Painter ziet in beide spelers veel potentie. "Dat zijn echt goede spelers. Ik zie voor allebei een grote toekomst."
Over Van Veen is hij bijzonder lovend. "Hij heeft het hele pakket. Het temperament, hij is slim, hij houdt zich rustig op het podium. Geen overdreven gedoe. Ik denk dat hij veel tv-toernooien kan winnen."
Advies wil Painter niet nadrukkelijk geven. "Mensen zeggen altijd: geniet ervan. Maar als je daar staat en je verliest, geniet je niet. Dat kan gewoon niet. Wat je wel kunt doen, is genieten van de hele periode van drie of vier maanden. Dat is bijzonder."
Op de vraag wie hij als favoriet ziet voor de eindzege, komt hij met een veelgenoemd antwoord. Luke Littler zal volgens hem de te kloppen man zijn, maar hij sluit een strijd met Van Veen niet uit. "Littler is natuurlijk favoriet. Maar als Van Veen zich aanpast, kan het tussen die twee gaan. Al hebben ze allemaal kwaliteit. Iedereen zal denken dat hij een kans heeft."
Opvallend in het gesprek is het gebrek aan bitterheid. Painter spreekt met realisme over zijn eigen situatie en met respect over de huidige generatie. Ook als het gaat over spelers die nét buiten de Premier League-selectie vielen, zoals Nathan Aspinall en Danny Noppert, blijft hij genuanceerd.
"Je kunt er maar acht kiezen. Dan vallen er altijd goede spelers buiten de boot. Nathan heeft er al vaak in gezeten. Hij ziet het misschien als een soort pauze. En Danny moet gewoon doorgaan zoals hij bezig is. Zijn kans komt wel."