Terug in de Tijd - Mike Gregory: de man die zes matchdarts miste om wereldkampioen te worden in 1992

In deze rubriek halen we regelmatig herinneringen op aan een darter uit het verleden. Vandaag is het de beurt aan de Engelsman Mike Gregory. Die verloor in 1992 een legendarische WK-finale tegen Phil Taylor nadat hij maar liefst zes wedstrijdpijlen had gemist.

Mike Gregory liet een eerste keer van zich spreken in 1983, toen hij de finale van de Winmau World Masters verloor van Eric Bristow. Een jaar later wist hij zich voor het eerst te plaatsen voor het BDO-WK, waar hij in de Lakeside Country Club in de kwartfinales met 5-0 verloor van Jocky Wilson.

Gregory was die periode één van de allerbeste spelers ter wereld en won in 1984 met de British Matchplay, Butlins Grand Masters en British Professional drie intussen verdwenen majors. De jaren nadien zou hij daar nog de MFI World Matchplay en tweemaal News of the World aan toevoegen.

Ook internationaal was 'The Quiet Man of Darts', zoals zijn bijnaam luidde, uiterst succesvol met toernooizeges in onder meer Finland, België, Zweden, Noorwegen en Zwitserland. Op het WK lukte het echter jarenlang niet om beter te doen dan de kwartfinale bij zijn debuut. Tot in 1990, Gregory bereikte opnieuw de kwartfinales en ditmaal nam hij wel de maat van Jocky Wilson. In de halve finales was Eric Bristow echter met 5-2 te sterk.

In 1992 ging Gregory als tweede reekshoofd van start op het WK. Na overwinningen tegen Wayne Weening, Chris Johns, Rod Harrington en Kevin Kenny stond hij eindelijk voor het in de WK-finale, waar hij het mocht opnemen tegen de als eerste geplaatste Phil Taylor. Die finale zou één van de beste, spannendste en ook meest dramatische uit de BDO-geschiedenis worden.

Na zes gemiste matchdarts – telkens twee op dubbel 20, dubbel 8 en dubbel 10, later door hem gekscherend omschreven als de “Bermuda Triangle” – draaide de finale uit op een sudden-deathleg. Dat scenario deed zich voor wanneer beide spelers op 5-5 stonden in zowel sets als legs. Het was de eerste keer in de veertienjarige geschiedenis van het WK dat een finale op die manier beslist moest worden. De wedstrijd wordt nog altijd genoemd in discussies over de beste dartswedstrijd aller tijden; ook Phil Taylor zelf noemde het later zijn mooiste partij ooit.

Mike Gregory won de bull-off en mocht de beslissende leg beginnen, maar kreeg direct te maken met een bounce-out in zijn eerste beurt. Taylor profiteerde optimaal en trok uiteindelijk alsnog de wereldtitel naar zich toe. Daarmee werd Gregory de eerste speler ooit die een WK-finale verloor nadat hij zelf matchdarts op een dubbel had gekregen. Dat bleef een unicum tot Mark McGeeney hetzelfde overkwam in 2018.

Later dat jaar zou hij ook zijn tweede finale op de Winmau World Masters verliezen, ditmaal was Dennis Priestley te sterk. Zo werd Gregory, ondanks dat hij diverse andere grote titels veroverde, toch een beetje gezien als de man van 'net niet'. De twee grootste toernooien in de BDO - WK en Winmau World Masters - zou hij immers nooit winnen.

Mike Gregory speelde een opvallende en controversiële rol in de splitsing binnen het professionele darts in de vroege jaren negentig. Deze breuk ontstond tussen de gevestigde British Darts Organisation (BDO) en een groep topspelers die vonden dat het spel onvoldoende werd gemoderniseerd. Door het teruglopende aantal televisietoernooien en de dalende prijzengelden was het voor veel spelers steeds moeilijker geworden om van darts te leven.

Uit onvrede hierover richtten spelers (waaronder Eric Bristow, Phil Taylor en Dennis Priestley), managers en fabrikanten van dartsmaterialen de World Darts Council op, de voorloper van de latere Professional Darts Corporation (PDC). Deze organisatie begon eigen toernooien te organiseren, los van de BDO. Gregory behoorde tot de spelers die zich bij deze nieuwe beweging aansloten en hij won onder meer de Lada UK Masters, een van de eerste grote WDC-toernooien die op televisie werd uitgezonden.

De spanningen liepen verder op tijdens het 1993 Embassy World Darts Championship, waar WDC-spelers werd opgedragen hun WDC-insignes te verwijderen. Kort daarna stelden 16 spelers, waaronder Gregory, dat zij enkel nog zouden deelnemen aan een wereldkampioenschap onder de vlag van de WDC. De BDO reageerde hierop met een verbod op deze zogenoemde “rebelse” spelers, een beslissing die later werd gesteund door de World Darts Federation en uitmondde in een internationale schorsing.

Gregory bleef echter niet lang bij de nieuwe organisatie. Kort voor het eerste WDC-wereldkampioenschap keerde hij onverwacht terug naar de BDO. Deze beslissing zorgde voor grote verontwaardiging binnen de WDC, omdat men hem als een belangrijke steunpilaar zag. Zijn vertrek kwam bovendien op een cruciaal moment, vlak voor een belangrijk televisiedeal met Sky Sports, die afhankelijk was van de deelname van alle WDC-spelers.

De reacties uit de dartswereld waren fel. Zijn voormalige vriend en mede-topspeler Eric Bristow liet in zijn autobiografie weten hoe zwaar Gregory’s beslissing woog: “Mike’s beslissing om te vertrekken deed ons veel pijn, omdat hij een goede speler was en de betere spelers echt solidair moesten blijven. Toen hij terugging naar de BDO, waren we nog maar met veertien over en begon de paniek toe te nemen.”

Ook commentator John Gwynne keek kritisch terug op de situatie: “Ik denk dat hij zelf zou toegeven dat dit het slechtste was wat hij ooit heeft gedaan, omdat hij uiteindelijk door geen van beide kampen meer volledig werd geaccepteerd.”

Later erkende Gregory zelf in interviews dat zijn keuze een vergissing was geweest. Zelfs jaren later werd de episode nog herinnerd door tophand Phil Taylor, die na een overwinning opmerkte: “Ik weet zeker dat hij meekijkt, dus tegen Mike zou ik zeggen: kijk eens wat je allemaal had kunnen winnen, maat.”

De terugkeer van Gregory naar de BDO markeerde daarmee een keerpunt in zijn carrière. Waar hij eerst werd gezien als een belangrijke pion in de opkomst van het moderne professionele darts, werd hij uiteindelijk ook een symbool van de verdeeldheid en onzekerheid die de sport in die periode kenmerkte.

In 1995 won hij met de Unipart European Masters, een toernooi dat destijds op BBC werd uitgezonden, zijn laatste grote titel. Door de overstap van diverse topspelers naar de PDC en doordat Gregory er uiteindelijk voor opteerde om te blijven, leken zijn kansen te stijgen om dé absolute topspeler in de BDO te worden.

Niets bleek echter minder waar. De jaren na de split verdween hij immers snel van het voorplan en in 1999 trad hij voor de veertiende en laatste keer aan op het BDO-WK. In de openingsronde moest hij daarin meteen het onderspit delven tegen Martin Adams.

Zijn laatste optreden op een groot WDF-toernooi was tijdens de Scottish Open van 2005, waar hij de laatste zestien bereikte. Gregory speelde de de jaren nadien nog enkel county darts voor Somerset en kwam daarnaast uit voor Radstock in de Somerset Super League.

Met uiteindelijk vier majortitels heeft Gregory zijn plaats in de dartsgeschiedenis meer dan verdiend. Dat de Engelsman echter niet tot de allergrootsten van zijn sport wordt gerekend komt doordat hij nooit de Winmau World Masters of het WK won.

Toch mogen we niet al te licht over de majortitels van Gregory gaan. Drie daarvan veroverde hij immers in een periode dat er nog maar één bond was in het darten en alle toppers dus aanwezig waren op deze grote toernooien. Bovendien scheelde het slechts een haar of hij had de legendarische Taylor geklopt in een WK-finale, dat kunnen weinig spelers zeggen dat ze 'The Power' tot het uiterste hebben gedreven.

We hadden graag met Gregory nog eens teruggeblikt op zijn carrière, maar dat gaat helaas niet meer. Op 19 april 2022 overleed hij immers na een jarenlange strijd tegen dementie. Gregory werd slechts 65 en liet de dartswereld in rouw achter.

Later werd naar hem dartsacademie vernoemd in Radstock, Highbridge, Street en Minehead, waar kinderen van 7 tot 17 jaar in een veilige en leuke omgeving kunnen leren darten en wedstrijden spelen.