"Voor mij voelt dat alsof ik mijn enkel zou breken" - Joe Cullen vergelijkt verschillende stijlen en houdingen aan de oche

Iedere darter ontwikkelt in de loop der jaren zijn eigen manier van gooien. De één staat kaarsrecht op de oche, terwijl de ander juist schuin richting het bord draait. Ook Joe Cullen heeft een vaste routine en een opvallende lichaamshouding. De Engelsman legt uit dat zijn positie op de oche misschien ongebruikelijk oogt, maar voor hem juist de meest natuurlijke manier van gooien is.

"Ik sta links op de oche", begint Cullen zijn uitleg. Die keuze heeft alles te maken met de positie van zijn arm. "Mijn arm staat eigenlijk in het midden van het dartbord. Het voelt alsof ik vanaf een andere plek gooi, maar dat is helemaal niet zo."

Volgens Cullen zorgt die positie ervoor dat zijn worp perfect aansluit bij zijn natuurlijke beweging. Hoewel het voor toeschouwers soms lijkt alsof hij schuin voor het bord staat, ervaart hij dat zelf totaal anders. "Voor mijn gevoel sta ik precies in lijn met het midden van het bord."

Ook zijn voeten spelen daarin een belangrijke rol. Cullen staat vrijwel recht voor het bord en voelt zich daar het prettigst bij. "Ik sta eigenlijk gewoon recht. Dat is voor mij de meest comfortabele houding."

Niet iedere darter deelt die voorkeur. Zo haalt Cullen verschillende collega's aan die bewust voor een andere lichaamshouding kiezen. "Chris Dobey staat veel schuiner. Voor mij voelt dat alsof ik mijn enkel zou breken", zegt hij lachend. "Maar spelers als Phil Taylor deden het ook. Er zijn genoeg darters die zo gooien."

Een ander voorbeeld is wereldkampioen Luke Humphries. "Luke Humphries is juist iemand die heel recht op het bord staat", merkt Cullen op. Dat bewijst volgens hem dat er geen perfecte techniek bestaat. Iedere speler moet een houding vinden die past bij zijn eigen lichaam en worp.

Ondanks zijn vaste positie gebruikt Cullen geen markering of specifiek referentiepunt op de oche. Veel darters zetten hun voet telkens op exact dezelfde plek, maar daar denkt hij nauwelijks over na. "Nee, ik heb geen referentiepunt. Ik weet gewoon dat ik links op de oche moet staan. Dat is wat voor mij werkt."

Zelfs de lijnen in de vloer gebruikt hij hooguit als visuele indicatie. "Als je naar de nerven in de vloer kijkt, sta ik waarschijnlijk ongeveer ter hoogte van dubbel 11. Maar zodra mijn arm omhoog gaat, voelt het voor mij alsof ik precies op het midden van het bord gericht ben."

Met die uitleg geeft Cullen een interessant inkijkje in de techniek achter zijn succesvolle worp. Zijn verhaal onderstreept dat er binnen de dartswereld niet één ideale manier van gooien bestaat. Uiteindelijk draait het om vertrouwen, herhaling en een houding die volledig natuurlijk aanvoelt. Voor Cullen is dat simpel: een vaste plek links op de oche, zonder markeringen of hulpmiddelen, maar met een techniek die hij volledig op gevoel heeft ontwikkeld.