"Mijn brein moet constant bezig zijn" - Dom Taylor doet boekje open over hoe ADHD-diagnose hem een nieuwe kijk heeft gegeven op zijn verslaving

Dom Taylor heeft openhartig gesproken over een bijzonder moeilijke periode in zijn leven. De 28-jarige Engelsman, die tijdens het WK Darts 2026 positief testte op cocaïne en cannabis, kreeg een schorsing van zes maanden opgelegd. Inmiddels probeert Taylor zijn leven weer op de rails te krijgen. Daarbij heeft ook een recente ADHD-diagnose hem geholpen om zichzelf en zijn verslavingsproblematiek beter te begrijpen.

Taylor leek tijdens het WK aanvankelijk op weg naar een mooi toernooi. 'The Tower' versloeg Oskar Lukasiak in de eerste ronde, maar werd vervolgens uit het toernooi gezet nadat hij positief had getest op verboden middelen. Bovendien moest hij zijn verdiende prijzengeld van 25.000 pond inleveren.

De gevolgen bleven niet beperkt tot zijn schorsing. Taylor zakte buiten de top 64 van de wereldranglijst en raakte daardoor ook zijn PDC Tour Card kwijt. In een uitgebreid gesprek met MODUS vertelt hij nu over de achtergrond van zijn problemen en de stappen die hij sindsdien heeft gezet.

Taylor erkent dat hij lange tijd niet volledig onder ogen wilde zien dat hij met een verslaving kampte. "Als verslaafde leef je in ontkenning en denk je dat je ermee wegkomt", vertelt hij. Opvallend genoeg gebruikte Taylor naar eigen zeggen nooit wanneer hij met darts bezig was. Juist op de momenten dat hij thuis zat en minder afleiding had, ontstonden de problemen.

"Het enige is dat ik het nooit deed wanneer ik aan het darten was. Het gebeurde wanneer ik thuis zat, alleen met mijn eigen gedachten. Toen ik voortdurend aan het spelen was, was ik de hele tijd bezig en had ik niets anders nodig.”

Inmiddels is bij Taylor ADHD vastgesteld. Die diagnose heeft hem naar eigen zeggen meer inzicht gegeven in de manier waarop zijn hoofd werkt. "Ik heb inmiddels ook de diagnose ADHD gekregen. Mijn brein heeft het nodig om voortdurend bezig te zijn. Ik denk dat darts voor mij daarom een soort uitlaatklep is, een plek waar ik mezelf kan bevrijden."

Na zijn schorsing zocht Taylor professionele hulp. Via Sporting Chance, een organisatie die sporters begeleidt bij onder meer verslavings- en mentale problemen, volgde hij een behandelprogramma van 28 dagen. Hij kwam daar terecht via de Professional Darts Players Association (PDPA).

"Emotioneel was het zwaar. Het putte me uit", blikt Taylor terug. "Maar ik heb ontzettend veel geleerd. Niet alleen over mezelf, maar ook over verslaving en de ziekte erachter."

Taylor zegt dat hij daardoor anders naar zijn eigen problematiek is gaan kijken. Waar hij vroeger dacht dat hij simpelweg van bepaalde middelen hield, begrijpt hij inmiddels beter hoe zijn verslaving werkte. "Er is heel veel hulp beschikbaar voor mensen die ermee worstelen. Via de PDPA kwam ik bij Sporting Chance terecht. Dat is specifiek gericht op sporters. Ik zat daar bijvoorbeeld met een paar voetballers en een jockey."

De problemen van de aanwezige sporters liepen uiteen. "Zij zaten daar vanwege alcoholisme en cocaïne. Het is een mix van allerlei problemen en je doet er van alles om te leren hoe je ermee om moet gaan."

Zijn dagelijkse routine veranderde drastisch. "We stonden om 6.30 uur op om naar de sportschool te gaan. Alleen dat is al een enorme verandering in je leven. Iedere dag waren we lichamelijk bezig met een personal trainer. Daarna volgden gedurende de dag allerlei workshops."

Ook meditatie en mindfulness maakten onderdeel uit van het programma. "Je leert ontzettend veel over jezelf en vooral hoe je met het leven kunt omgaan zonder die verslaving."

Voor Taylor was vooral de eerste dag in de kliniek bijzonder confronterend. Zijn vader bracht hem naar de locatie, maar pas op het moment dat hij daadwerkelijk afscheid moest nemen, drong de situatie volledig tot hem door.

"Het was heel moeilijk om naar binnen te gaan. Mijn vader bracht me. Onderweg ging het eigenlijk nog wel", vertelt hij. "Maar toen ik mijn koffer uit de auto haalde en naar binnen bracht, kwam het binnen."

Taylor ging vervolgens nog even naar buiten en belde zijn moeder. "Ik stak een sigaret op en belde mijn moeder. Toen gingen de sluizen open en kwamen de tranen. Ik dacht: ik ben hier nu, maar dit gaat ontzettend zwaar worden."

Uiteindelijk vond hij veel steun bij de andere mensen die hetzelfde traject volgden. "Ik ben er doorheen gekomen. De jongens die daar zaten, hebben het voor mij een stuk gemakkelijker gemaakt."

Na zijn verblijf in de kliniek is het herstelproces voor Taylor niet gestopt. Hij blijft bijeenkomsten volgen en maakt daarbij dankbaar gebruik van de mogelijkheden die tegenwoordig online beschikbaar zijn. "Ik woon nog steeds meetings bij. Het mooie van de technologie van tegenwoordig is dat er een app is. Als ik nu een bijeenkomst zou willen volgen, kan dat meteen."

Volgens Taylor is die ondersteuning op ieder moment beschikbaar. "Er zijn 24 uur per dag, zeven dagen per week online bijeenkomsten. Daarnaast zijn er wereldwijd ontzettend veel fysieke meetings waar je naartoe kunt."

Voor de voormalig Tour Card-houder draait het nu vooral om structuur, de juiste mensen om zich heen verzamelen en zijn herstel niet te ver vooruit willen plannen. "Het gaat om de stappen die je zet, jezelf omringen met de juiste mensen en de controle terugpakken. Ik heb een lijst met dingen waarop ik me moet concentreren. Ik bekijk het gewoon per dag."