Van Barneveld, Anderson en Wright ontbreken op opvallende erelijst: deze dartsgrootheden wisten nooit de World Grand Prix te winnen

De World Grand Prix staat opnieuw voor de deur. Vanaf maandag 28 september wordt in Leicester gestreden om de prestigieuze Sid Waddell Trophy en gaan de beste darters ter wereld op zoek naar een opvolger van Luke Littler. 'The Nuke' kroonde zich vorig jaar tot winnaar door in de finale overtuigend af te rekenen met Luke Humphries: 6-1.

Hoewel de World Grand Prix inmiddels is uitgegroeid tot één van de meest prestigieuze majors op de PDC-kalender, is de lijst met spelers die het bijzondere dubbel-in, dubbel-uit-toernooi wisten te winnen opvallend kort. In totaal slaagden slechts twaalf verschillende spelers erin om de felbegeerde titel op hun naam te schrijven.

Dat betekent tegelijkertijd dat een indrukwekkend aantal grote namen uit de dartsgeschiedenis naast de World Grand Prix-titel heeft gegrepen. Sommige absolute toppers kwamen jarenlang dicht bij de eindzege, terwijl anderen er ondanks een imposante carrière nooit in slaagden om de beslissende stap te zetten.

In aanloop naar de nieuwe editie van de World Grand Prix nemen we daarom een kijkje naar enkele van de grootste namen die nooit tot winnaar van deze unieke PDC-major werden gekroond. Welke wereldkampioenen, voormalige nummer één-spelers en andere dartslegendes ontbreken opvallend genoeg op de erelijst?

Misschien wel de grootste naam die ontbreekt op de erelijst van de World Grand Prix is Raymond van Barneveld. 'Barney' kende in zijn carrière nochtans meerdere sterke optredens in Leicester en wist het zelfs tweemaal tot de finale te schoppen. Tot een felbegeerde eindzege kwam het echter nooit.

In 2008 stond Van Barneveld voor het eerst in de finale van de World Grand Prix. Daar wachtte meteen de absolute grootmacht van dat tijdperk: Phil Taylor. De Engelsman bleek met 6-2 een maatje te groot voor de Nederlander en hield hem van zijn eerste titel af.

Een jaar later kreeg Van Barneveld een nieuwe kans om de prestigieuze major aan zijn palmares toe te voegen. Opnieuw stond Taylor aan de andere kant van het podium. Het resultaat was opnieuw in het voordeel van 'The Power', die deze keer met 6-3 zegevierde. Twee opeenvolgende finales leverden Van Barneveld dus evenveel nederlagen op tegen dezelfde tegenstander.

Naast de World Matchplay behoort de World Grand Prix daarmee tot de grootste PDC-majors die Van Barneveld nooit wist te winnen. Dat is opvallend, zeker gezien de kwaliteiten waarmee de Nederlander tijdens zijn topjaren bekendstond. Van Barneveld beschikte over een bijzonder sterk dubbelpercentage, een cruciale kwaliteit in een toernooi waarin iedere leg met een dubbel moet worden geopend én afgesloten.

Toch bleek zelfs dat wapen niet voldoende om de World Grand Prix op zijn naam te schrijven. Telkens opnieuw stond Taylor in zijn weg. 'The Power' groeide uit tot de absolute specialist van het dubbel-in, dubbel-uit-format en schreef de World Grand Prix in totaal maar liefst elf keer op zijn naam. Voor Van Barneveld bleef de prestigieuze titel daardoor een van de weinige grote PDC-prijzen die aan zijn indrukwekkende carrière ontbraken.

Ook John Part behoort tot de grote namen die de World Grand Prix nooit op hun palmares wisten te zetten. De Canadees werd in zijn carrière tweemaal wereldkampioen bij de PDC, maar de prestigieuze dubbel-in, dubbel-uit-major bleef buiten bereik. Tot tweemaal toe bereikte 'Darth Maple' de finale, maar beide keren stond Phil Taylor hem in de weg.

In 2002 troffen Part en Taylor elkaar in een finale die achteraf vooral om één statistiek legendarisch werd. Taylor won met 7-3, maar liet daarbij een gemiddelde van 100,17 noteren. Dat was destijds al indrukwekkend, maar het is nog altijd een uniek cijfer. Taylor is tot op heden de enige speler die in een World Grand Prix-finale een gemiddelde van boven de honderd wist te gooien. Voor Part was er dan ook weinig eer te behalen tegen een Taylor in dergelijke vorm.

Een jaar later kreeg de Canadees een nieuwe kans. Opnieuw stond Taylor tegenover hem en opnieuw trok 'The Power' aan het langste eind. Deze keer werd het 7-2. Part moest zich daardoor tevredenstellen met twee verloren finales en zou de World Grand Prix uiteindelijk nooit winnen.

De prijzenkast van Gary Anderson puilt uit, maar ook bij de Schot ontbreekt de World Grand Prix op opvallende wijze. Anderson werd tweemaal wereldkampioen en verzamelde doorheen zijn carrière tal van grote titels, maar op de World Grand Prix kwam hij nooit helemaal tot de eindzege.

In 2016 leek het dan eindelijk te gebeuren. Anderson was op dat moment regerend wereldkampioen en bereikte de finale van de World Grand Prix. Daar wachtte echter Michael van Gerwen. De Nederlander liet zich niet van de wijs brengen en versloeg Anderson met 5-2.

Anderson heeft daardoor een wat bijzondere verhouding met het toernooi. De Schot heeft altijd laten zien dat hij dolgraag ook deze major aan zijn palmares zou toevoegen, maar juist het dubbel-in, dubbel-uit-format heeft hem regelmatig parten gespeeld. Waar Anderson bekendstaat om zijn fenomenale scorend vermogen, waren de dubbels in Leicester vaker zijn achilleshiel. In een toernooi waarin een leg pas kan beginnen én eindigen met een dubbel, kan dat een groot verschil maken.

Ook Adrian Lewis behoort tot het selecte gezelschap van tweevoudig wereldkampioenen dat nooit de World Grand Prix wist te winnen. 'Jackpot' kende in zijn topjaren een indrukwekkende carrière en veroverde in 2011 en 2012 de wereldtitel, maar in Leicester bleef de grote doorbraak uit.

Lewis bereikte in 2010 zijn enige World Grand Prix-finale. Daarin kreeg hij James Wade tegenover zich. De Engelsman bleek uiteindelijk te sterk en won met 6-3. Voor Lewis bleef het bij die ene finaleplaats. Inmiddels is hij al geruime tijd van het voorplan verdwenen, waardoor een nieuwe kans op de World Grand Prix steeds verder uit beeld is geraakt.

Om het rijtje tweevoudige wereldkampioenen die nooit de World Grand Prix wonnen compleet te maken, komen we uit bij Peter Wright. 'Snakebite' veroverde de wereldtitel in 2020 en 2022 en groeide uit tot één van de bekendste gezichten van de moderne dartssport. Toch ontbreekt ook bij hem de World Grand Prix op de erelijst.

Wright kwam in 2018 bijzonder dicht bij de titel. Net als Gary Anderson kreeg hij Michael van Gerwen tegenover zich in de strijd om de trofee. Ook voor Wright bleek 'Mighty Mike' uiteindelijk een te grote hindernis. Van Gerwen trok aan het langste eind en zorgde ervoor dat Wright met lege handen achterbleef.

Twee spelers die er wél in slaagden om wereldkampioen te worden, maar nooit de finale van de World Grand Prix wisten te bereiken, zijn Rob Cross en Michael Smith. Vooral voor Cross is dat opvallend: de Engelsman kwam op het prestigieuze toernooi nooit verder dan de kwartfinales.

Smith wist het iets verder te schoppen, maar ook voor de tweevoudig wereldkampioen bleef de Sid Waddell Trophy buiten bereik. Zijn beste prestatie op de World Grand Prix is voorlopig een halve finaleplaats.

Ook Dennis Priestley werd ooit wereldkampioen bij de PDC, maar kwam op de World Grand Prix niet verder dan drie halve finales.

Michael van Gerwen blijft tot op heden de enige Nederlander die de World Grand Prix meermaals wist te winnen. 'Mighty Mike' schreef het prestigieuze dubbel-in, dubbel-uit-toernooi al meerdere keren op zijn naam, maar achter hem is de lijst met Nederlandse finalisten opvallend kort. Naast Raymond van Barneveld slaagden slechts twee andere Nederlanders erin om de finale te bereiken: Roland Scholten en Dirk van Duijvenbode.

Voor Scholten dateert dat inmiddels van een heel andere periode. In 2001, toen het aantal Nederlanders dat actief was binnen de PDC nog bijzonder beperkt was, zorgde 'The Tripod' voor een historische prestatie door de finale van de World Grand Prix te bereiken. Daarmee kreeg Scholten de kans om als eerste Nederlander zijn naam op de prestigieuze erelijst te laten bijschrijven.

Zover kwam het uiteindelijk niet. In de finale moest Scholten zijn meerdere erkennen in Alan Warriner-Little. De Engelsman trok aan het langste eind en voorkwam daarmee dat Scholten zich tot de eerste Nederlandse winnaar van de World Grand Prix kroonde. Toch betekende zijn finaleplaats een belangrijke mijlpaal voor het Nederlandse darts, dat in die periode nog volop bezig was aan zijn opmars binnen de PDC.

Bijna twintig jaar later kreeg een andere Nederlander de kans om in de voetsporen van Scholten te treden. In 2020 bereikte Dirk van Duijvenbode de finale van de World Grand Prix. Het was een bijzonder editie van het toernooi, want vanwege de coronapandemie werd de World Grand Prix dat jaar achter gesloten deuren afgewerkt in Coventry.

Van Duijvenbode maakte indruk tijdens het toernooi en wist zich een weg te banen naar de finale. Daar wachtte hem echter Gerwyn Price. De Welshman bleek uiteindelijk een maatje te groot voor 'Aubergenius' en pakte de titel met een 5-2 overwinning.

Misschien wel het meest schrijnende verhaal van een absolute topspeler die er nooit in slaagde om de World Grand Prix te winnen, is dat van Terry Jenkins. De Engelsman, bijgenaamd 'The Bull', groeide in zijn carrière uit tot een vaste waarde aan de absolute top van het darts, maar een majortitel bleef hem altijd ontglippen.

Jenkins bereikte in totaal maar liefst negen keer de finale van een major. Negen keer stond hij op het punt om een grote titel aan zijn palmares toe te voegen, maar negen keer ging het uiteindelijk mis. Twee van die verloren finales kwamen er op de World Grand Prix, waar Jenkins dus tot tweemaal toe bijzonder dichtbij de eindzege kwam.

In 2006 kreeg Jenkins zijn eerste kans. In de finale wachtte echter Phil Taylor, die op dat moment dé absolute grootmacht van het darts was. Jenkins bood weerstand, maar moest uiteindelijk met 7-4 het onderspit delven tegen 'The Power'.

Een jaar later stond Jenkins opnieuw in de finale van de World Grand Prix. Ditmaal was James Wade zijn tegenstander. Opnieuw kwam hij niet tot een overwinning. Wade trok met 6-3 aan het langste eind en bezorgde Jenkins zijn tweede verloren World Grand Prix-finale op rij.

Jenkins groeide daardoor uit tot het schoolvoorbeeld van een speler bij wie prestaties en palmares opvallend ver uit elkaar liggen. Hij was jarenlang één van de beste darters ter wereld, bereikte negen majorfinales en was meerdere keren slechts één wedstrijd verwijderd van een prestigieuze titel. Toch bleef die ene grote trofee altijd buiten bereik.

Niet voor niets wordt 'The Bull' dan ook vaak genoemd als één van de beste spelers ooit die er nooit in slaagde een major te winnen.

Wie de weinig benijdenswaardige eer had om in de voetsporen van Terry Jenkins te treden, is Mervyn King. De Engelsman behoort zonder twijfel tot de meest ervaren en gerespecteerde spelers van zijn generatie. Bij de PDC bereikte King maar liefst vijf keer de finale van een major, maar ook hij slaagde er nooit in om de ultieme stap te zetten en een grote PDC-titel te veroveren.

Eén van zijn grootste kansen kwam er in 2012 op de World Grand Prix. King bereikte de finale van het prestigieuze dubbel-in, dubbel-uit-toernooi en stond daarin tegenover een jonge Van Gerwen. 'Mighty Mike' was uiteindelijk met 6-4 te sterk, waardoor ook King naast de felbegeerde titel greep.

Daarmee bleef de PDC-majorzege een opvallend ontbrekend hoofdstuk in de carrière van de Engelsman. Dat betekent echter niet dat King zonder grote titels door het leven ging. Voor zijn overstap naar de PDC had hij al een indrukwekkend palmares opgebouwd binnen de BDO.

King wist namelijk twee BDO-majors te winnen en schreef in 2005 bovendien de International Darts League op zijn naam. Dat toernooi was destijds bijzonder prestigieus, omdat zowel spelers uit de BDO als de PDC aan het evenement deelnamen. King bewees daar dat hij zich kon meten met de absolute top van beide circuits.

Eén van de spannendste finales uit de geschiedenis van de World Grand Prix werd in 2017 gespeeld in het Citywest Hotel in Dublin. Simon Whitlock en Daryl Gurney maakten er een bijzonder spannende strijd van, waarin beide spelers tot het uiterste moesten gaan.

De finale kon uiteindelijk niet binnen de reguliere sets worden beslist en mondde uit in een allesbeslissende set. Daarin bleek Gurney uiteindelijk over de sterkste zenuwen te beschikken. De Noord-Ier trok aan het langste eind en mocht zich tot winnaar van de World Grand Prix kronen.

Voor Whitlock was het een bijzonder pijnlijke nederlaag. De Australiër had een uitstekende kans om eindelijk een tweede major aan zijn indrukwekkende carrière toe te voegen. Zijn eerste en tot dan toe enige grote PDC-titel dateerde immers al uit 2012, toen hij het Europees Kampioenschap op zijn naam schreef.

De World Grand Prix bleef voor “The Wizard” daardoor opnieuw buiten bereik. Ondanks zijn status als één van de meest gerespecteerde spelers van zijn generatie en zijn indrukwekkende loopbaan, slaagde Whitlock er nooit in om de prestigieuze dubbel-in, dubbel-uit-major te winnen.

Een andere grote naam die de World Grand Prix nooit op zijn naam wist te schrijven, is Rod Harrington. 'The Prince of Style' kroonde zich in zijn carrière wel twee keer tot winnaar van de World Matchplay, maar ook de World Grand Prix bleef een ontbrekende trofee op zijn erelijst. Harrington kwam in 1998 nog dicht bij de titel, maar moest uiteindelijk genoegen nemen met een finaleplaats.

Ook Nathan Aspinall behoort tot de spelers die ondanks meerdere grote successen nooit de World Grand Prix wisten te winnen. 'The Asp' veroverde in zijn carrière al twee majors, maar een derde grote titel glipte hem in 2022 uit de vingers. In de finale moest de Engelsman zijn meerdere erkennen in Van Gerwen.

Peter Manley kende dan weer een opvallend sterke reeks op de World Grand Prix, zonder ooit de ultieme stap te kunnen zetten. 'One Dart' bereikte maar liefst vijf keer de halve finales van het toernooi, maar een finaleplaats bleek telkens buiten bereik. Ondanks zijn indrukwekkende reeks halvefinaleplaatsen bleef de World Grand Prix daardoor een van de grote prijzen die Manley nooit wist te veroveren.

De World Grand Prix mag dan ook gerust worden beschouwd als een van de lastigste majors om te winnen. Het unieke format van dubbel-in, dubbel-out zorgt ervoor dat het toernooi zich onderscheidt van vrijwel alle andere grote PDC-toernooien en maakt de wedstrijden vaak bijzonder onvoorspelbaar. Een speler kan nog zo sterk scoren, maar zonder een hoog percentage op de dubbels wordt het bijzonder moeilijk om ver door te dringen.

Juist die combinatie maakt de World Grand Prix zo veeleisend. Spelers met een enorm scorend vermogen moeten dat zien te koppelen aan efficiëntie op de dubbels, terwijl één mindere start direct grote gevolgen kan hebben. De lange lijst met absolute toppers die er ondanks hun indrukwekkende palmares nooit in slaagden om de Sid Waddell Trophy te veroveren, onderstreept dat succes op andere grote toernooien allerminst een garantie is voor succes in Leicester. De World Grand Prix vraagt simpelweg om een heel ander soort prestaties, waardoor zelfs de grootste namen uit de dartswereld soms naast de hoofdprijs grijpen.