"Volgens mij besef je niet wat je zojuist hebt gedaan" - Fallon Sherrock had geen idee wat haar historische WK-zege teweeg zou brengen

Op 17 december 2019 veranderde het leven van Fallon Sherrock voorgoed. De Engelse versloeg Ted Evetts op het WK Darts en werd daarmee de eerste vrouw ooit die een wedstrijd won op het wereldkampioenschap van de PDC. Wat volgde was een mediastorm die Sherrock zelf nooit had kunnen voorzien. Want enkele uren eerder zag ze zichzelf vooral als een dartster die eindelijk haar kans kreeg op het grootste podium ter wereld.

In de rubriek Tungsten Talk van de MODUS Super Series blikt Sherrock uitgebreid terug op haar leven vóór die historische avond en de gebeurtenissen in Alexandra Palace.

Voor haar doorbraak was Sherrock al jarenlang een bekende naam binnen het vrouwendarts. Ze speelde op het BDO- en WDF-circuit en had daar al verschillende successen geboekt. Toch zag ze darts lange tijd helemaal niet als haar toekomstige beroep.

Sterker nog: aanvankelijk moest Sherrock weinig van de sport hebben. "Mijn familie speelde altijd darts. Mijn moeder en vader speelden county en gingen naar allerlei toernooien om prijzengeld te winnen. Mijn zus speelde al darts voordat ik begon. Zij doorliep het jeugdcircuit en was zelf al een gevestigde speelster", vertelt Sherrock.

"Ik weet nog dat ik zei: 'Ik haat darts. Ik wil helemaal geen darts spelen.' Op een dag zei mijn moeder: 'Ga gewoon mee met Felicia en speel eens een jeugdwedstrijd.' Ik speelde vervolgens een paar wedstrijden en vond het eigenlijk ontzettend leuk."

Van natuurtalent was op dat moment nog bepaald geen sprake. Sherrock kan er inmiddels om lachen als ze terugdenkt aan haar eerste stappen achter het bord. "Ik was verschrikkelijk. Ik kon niet eens een jeugdwedstrijd winnen. Ik weet nog dat ik tegen Ricky Evans' zus Alicia speelde in een reservewedstrijd. Ik verloor met 2-0 en had een gemiddelde van negen. Zo slecht was ik."

Terwijl haar dartscarrière langzaam vorm begon te krijgen, lag haar toekomstplan aanvankelijk ergens anders. Sherrock volgde een opleiding tot kapster en behaalde de benodigde kwalificaties. "Ik verwachtte helemaal niet dat ik ooit mijn geld zou verdienen met darts. Mijn focus was gewoon: ik wil knippen."

Darts groeide echter steeds verder uit van een hobby tot een serieuze bezigheid. Sherrock reisde vaker naar BDO- en WDF-toernooien en probeerde zich te plaatsen voor het WK bij de vrouwen. Toen de PDC vrouwelijke spelers de mogelijkheid bood om via een kwalificatietoernooi een plek in Alexandra Palace te bemachtigen, veranderde haar instelling.

"Ik begon echt veel te trainen. Ik ging iedere avond een paar uur naar de plaatselijke pub en bleef maar gooien. Wedstrijd na wedstrijd. Ik heb daar echt enorm veel training in gestoken."

Sherrock had bovendien gezien hoe Lisa Ashton en Anastasia Dobromyslova een jaar eerder hun kans kregen op het PDC-WK. Dat wakkerde haar eigen ambitie verder aan. "Ik weet nog dat ik naar die eerste kwalificatie keek en dacht: als zij dit kunnen, kan ik het ook. Anna en Lisa hebben me juist geïnspireerd om het te proberen."

Geschiedenis schrijven was op dat moment nog niet haar doel. "Ik had nooit verwacht dat ik de eerste vrouw zou worden die daar een wedstrijd zou winnen. Ik wilde er gewoon spelen en die ervaring meemaken. Je zag de PDC altijd op televisie en ik dacht: daar wil ik onderdeel van zijn."

Via de kwalificatie kwam die droom uit. Sherrock versloeg Natalie Gilbert in de finale en mocht zich opmaken voor haar debuut in Ally Pally. "Voor mij voelde die qualifier eigenlijk gewoon als een normaal toernooi. Ik had er al zoveel gespeeld. Ik was vooral blij dat ik weer op televisie mocht spelen."

Eenmaal bij de PDC merkte Sherrock al snel dat ze in een andere wereld terecht was gekomen. Vooral de media-aandacht was van een totaal andere orde dan ze gewend was.

"Met alle respect voor de WDF en BDO, maar daar zaten we tijdens persmomenten vaak in een heel klein kamertje met maar een paar mensen. Er was niet echt veel belangstelling voor wat de vrouwen deden. Toen kwamen we bij de PDC en stonden daar ineens allemaal mensen die geïnteresseerd waren."

Ook op het podium had Sherrock al enige ervaring opgedaan dankzij demonstratietoernooien. Ze was aangesloten bij MODUS en kwam daardoor regelmatig in aanraking met grote namen uit de sport.

"Ik denk dat dat me wel een klein voordeel gaf. Ik had al kunnen ervaren hoe het was om op een podium te staan en met die spelers om te gaan. Oprecht, tekenen bij MODUS is waarschijnlijk een van de beste beslissingen die ik ooit heb genomen."

Kort voor Sherrocks wedstrijd tegen Ted Evetts kwam Mikuru Suzuki bovendien bijzonder dicht bij een overwinning tegen James Richardson. Sherrock keek vanuit haar hotelkamer mee. "Ik zat op bed naar de televisie te schreeuwen: 'Kom op, Mikuru!' Ze kwam zo dichtbij. Daardoor dacht ik: ik heb een kans. Als zij zo dichtbij kan komen, dan is het mogelijk."

Op de dag van haar eigen wedstrijd bleef Sherrock aanvankelijk opvallend kalm. Ze lunchte, trainde onder meer met Callan Rydz en vertrok daarna richting Alexandra Palace. "Ik weet nog dat we die heuvel op reden. Ik dacht: wat is dit een steile heuvel. Toen zag ik Alexandra Palace en dacht ik: dit is gigantisch. Op dat moment begon het een beetje binnen te komen."

De echte zenuwen kwamen pas tijdens haar opkomst. "Toen ik naar buiten liep, de sfeer hoorde en hoorde hoe ze me aankondigden, dacht ik: wauw, dit is ongelooflijk. Tijdens die hele walk-on was ik zó nerveus."

Zodra de scheidsrechter 'game on' riep, verdween die spanning echter vrijwel onmiddellijk. "Ik denk altijd: het heeft geen zin om nerveus te zijn. Het heeft geen zin om je overal zorgen over te maken. Je bent daar om een wedstrijd te spelen. Zodra je te veel gaat nadenken, gaat het fout. Je bent daar om je werk te doen."

"Vanaf het moment dat het 'game on' is, moet je focussen en gewoon spelen. Als je wint, win je. Als je verliest, verlies je. Ik wilde gewoon mijn beste spel laten zien. Als ik won, was dat een bonus. Maar ik heb nooit aan mezelf getwijfeld."

Wat vervolgens gebeurde, staat in het collectieve dartsgeheugen gegrift. Het publiek koos massaal de kant van Sherrock en iedere hoge score werd met oorverdovend gejuich ontvangen. Voor Sherrock was dat volledig nieuw. "Bij Lakeside waren we dat soort gejuich helemaal niet gewend. Zeker niet voor mij. Vaak juichten ze juist voor de ander. Het was zo'n vreemd gevoel."

In plaats van onder de druk te bezwijken, gebruikte ze de energie van de zaal. "De adrenaline bleef maar komen. Hoe harder ze juichten, hoe meer ik wilde laten zien en hoe meer ik wilde raken om ze opnieuw te laten juichen. Het zorgde er eigenlijk voor dat ik beter ging spelen."

Uiteindelijk kreeg Sherrock op dubbel 18 de kans om geschiedenis te schrijven. Haar eerste pijl ging mis, maar de tweede raakte het doel. "Toen die tweede pijl uit mijn hand kwam, dacht ik alleen maar: ga erin, alsjeblieft. Gewoon erin." Dat gebeurde. "Toen hij erin ging, dacht ik: ja, ik heb een wedstrijd gewonnen. Ik heb daadwerkelijk een wedstrijd gewonnen."

Terwijl Alexandra Palace ontplofte en de dartswereld onmiddellijk besefte dat er iets bijzonders was gebeurd, had Sherrock zelf nog nauwelijks door wat haar prestatie betekende.

"Ik had totaal geen idee wat voor impact het zou hebben. Ik was gewoon ontzettend blij dat ik een wedstrijd op een PDC-podium had gewonnen. Je kunt het aan iedereen vragen: ik heb nooit gevraagd hoeveel prijzengeld ergens te verdienen was. Voor mij draaide het altijd om winnen."

Pas toen Sherrock van het podium stapte, begon de omvang van haar prestatie langzaam door te dringen. "Ik zag mijn manager Jason en hij keek me aan en zei: 'Oh my god, volgens mij besef je niet wat je zojuist hebt gedaan.'"

Sherrock antwoordde zoals alleen iemand kon antwoorden die nog geen idee had van de mediastorm die op haar wachtte. "Ik zei: 'Ik heb een wedstrijd gewonnen.' Hij zei: 'Je hebt niet zomaar een wedstrijd gewonnen.' Ik antwoordde: 'Jawel.'"

Vervolgens opende Sherrock de deur van de persruimte. Daar wachtte een mensenmassa. "Er stonden zoveel mensen die allemaal een interview wilden. Toen dacht ik ineens: wat moet ik nu doen? Ik was helemaal niet goed in interviews. Ik was heel slecht in praten. Ik werd gewoon in het diepe gegooid en moest ermee omgaan."

Fallon Sherrock had inderdaad een wedstrijd darts gewonnen. Alleen bleek het achteraf veel meer dan dat. In één avond was een speelster die ooit met negen gemiddeld een jeugdwedstrijd verloor uitgegroeid tot de vrouw die geschiedenis schreef in Alexandra Palace.