Wat als de Grand Slam of Darts weer spelers van verschillende bonden samenbrengt? Deze elf WDF-darters zouden in aanmerking komen

Toen de Grand Slam of Darts in 2007 voor het eerst op de kalender verscheen, was het toernooi een bijzonder initiatief binnen de professionele dartswereld. Spelers van de PDC en de rivaliserende BDO stonden destijds zelden tegenover elkaar, maar de Grand Slam bracht de beste darters van beide bonden samen op één podium. Het oorspronkelijke concept bood plaats aan 24 PDC-spelers en acht deelnemers uit het BDO-circuit. Daarmee onderscheidde het toernooi zich jarenlang van de andere grote dartsevenementen.

Inmiddels is die traditie verdwenen. De BDO bestaat niet meer en de deelnemers aan de Grand Slam worden tegenwoordig uitsluitend via het kwalificatiesysteem van de PDC aangewezen. Maar hoe zou het deelnemersveld eruitzien als de oorspronkelijke opzet in 2026 nieuw leven werd ingeblazen? Welke spelers uit het WDF-circuit zouden dan in aanmerking komen voor een ontmoeting met onder anderen Luke Littler, Luke Humphries en Michael van Gerwen?

Een blik op de belangrijkste WDF-toernooien levert een interessante lijst met kandidaten op. Sterker nog: er blijken zelfs meer spelers in aanmerking te komen dan er beschikbare startplaatsen zijn.

De eerste editie van de Grand Slam of Darts werd van 17 tot en met 25 november 2007 gespeeld in de Civic Hall in Wolverhampton. Het initiatief kwam van Barry Hearn, destijds voorzitter van de PDC. Hij wilde een toernooi organiseren waarin de succesvolste spelers van de twee concurrerende bonden het tegen elkaar konden opnemen, ongeacht hun aansluiting bij de PDC of BDO.

Op 21 februari 2007 maakte Hearn de belangrijkste kwalificatiecriteria bekend. Daarbij werd onder meer gekeken naar de finalisten van grote toernooien uit de voorgaande twee jaar en de halvefinalisten van de wereldkampioenschappen van de PDC en de BDO. Daarnaast konden spelers zich via verschillende ranglijsten, regionale wedstrijden en kwalificatietoernooien plaatsen.

Voor de BDO-spelers waren vooral de wereldkampioenschappen van 2006 en 2007, de World Masters van 2006, de International Darts League en de World Darts Trophy van belang. Bij die laatste twee toernooien waren eerder al spelers van beide bonden tegen elkaar uitgekomen.

Uiteindelijk bestond het deelnemersveld uit 32 darters. Zes van hen waren op dat moment actief bij de BDO, terwijl enkele anderen zich op basis van eerdere BDO-prestaties hadden geplaatst, maar inmiddels de overstap naar de PDC hadden gemaakt.

Phil Taylor schreef de eerste editie op zijn naam. 'The Power' versloeg Andy Hamilton in de finale met 18-11 en werd daarmee de eerste winnaar van de Grand Slam of Darts.

Het samenbrengen van de twee bonden verliep echter niet zonder problemen. Een opvallend voorbeeld was Martin Adams, die in 2007 als regerend BDO-wereldkampioen een uitnodiging voor de Grand Slam ontving. De Engelsman besloot die naast zich neer te leggen.

Adams gaf de voorkeur aan deelname aan de traditionele Winmau World Masters, die op hetzelfde moment werd gehouden. Daar strandde hij in de kwartfinales, wat hem 1.250 pond aan prijzengeld opleverde. Alleen al voor zijn deelname aan de Grand Slam had hij 4.000 pond kunnen verdienen. Ook in 2008 bedankte Adams voor het toernooi, hoewel er toen geen sprake meer was van een botsing op de kalender.

Desondanks bleef de Grand Slam jarenlang een van de weinige grote toernooien waarop PDC- en BDO-spelers elkaar konden treffen. Pas in 2020 werd het aantal BDO-deelnemers fors teruggebracht. De PDC nodigde dat jaar alleen de regerend wereldkampioenen Wayne Warren en Mikuru Suzuki uit.

Volgens de organisatie was er te veel onzekerheid over de kalender van de overige BDO- en amateurtoernooien, die in eerdere jaren als kwalificatieroute hadden gediend.

Na de financiële ondergang van de BDO in 2020 kwam er definitief een einde aan de oorspronkelijke opzet. Vanaf 2021 werden er geen startbewijzen meer via de BDO verdeeld. In plaats daarvan kregen kwalificatieroutes via onder meer de PDC Challenge Tour, Development Tour en Women's Series een grotere rol.

Dat de spelers uit het BDO-circuit meer waren dan alleen opvulling van het deelnemersveld werd vooral duidelijk dankzij Scott Waites. De Engelsman groeide uit tot een van de opvallendste spelers uit de geschiedenis van het toernooi.

In 2009 bereikte Waites voor het eerst de finale. Nadat hij als tweede uit zijn groep was gekomen, versloeg hij Gary Anderson in de achtste finales met 10-9. Vervolgens nam hij in de kwartfinales revanche op Simon Whitlock, van wie hij eerder in de groepsfase had verloren. Ditmaal trok Waites met 16-13 aan het langste eind.

In de halve finales rekende hij met 16-11 af met Terry Jenkins, waardoor hij zich als BDO-speler voor de eindstrijd plaatste. Daar bleek Phil Taylor echter veel te sterk. De zestienvoudig wereldkampioen won overtuigend met 16-2 en pakte daarmee zijn derde Grand Slam-titel op rij.

Een jaar later keerde Waites terug en schreef hij alsnog geschiedenis. De Engelsman won in 2010 al zijn groepswedstrijden tegen Co Stompé, Martin Phillips en Adrian Lewis. In de knock-outfase versloeg hij achtereenvolgens Raymond van Barneveld (10-7), Co Stompé (16-10) en Steve Beaton (16-9).

In de finale stond hij tegenover James Wade. De PDC-speler leek op weg naar een eenvoudige overwinning en kwam op een voorsprong van maar liefst 8-0. Waites weigerde zich echter gewonnen te geven en begon aan een indrukwekkende comeback.

De BDO-speler draaide de wedstrijd volledig om en won uiteindelijk met 16-12. Met een gemiddelde van 99.86 kroonde hij zich tot winnaar van de Grand Slam of Darts. Waites werd daarmee de eerste en tot dusver enige speler die als BDO-darter de Grand Slam wist te winnen.

Ook andere BDO-spelers boekten aansprekende resultaten in Wolverhampton. Zo bereikte Gary Anderson in zowel 2007 als 2008 de halve finales, nog voordat hij de overstap maakte naar de PDC en daar uitgroeide tot tweevoudig wereldkampioen.

Een andere opvallende naam was Michael Unterbuchner. De Duitser, die tweemaal de halve finales van het BDO-WK bereikte, zorgde in 2018 voor een verrassend optreden op de Grand Slam.

Unterbuchner overleefde de groepsfase als nummer twee achter Gary Anderson en schakelde vervolgens James Wade met 10-6 uit. In de kwartfinales kwam zijn opmars ten einde. Anderson was ditmaal met 16-6 te sterk.

De Grand Slam of Darts heeft in 2026 een nieuwe opzet gekregen. De PDC heeft het deelnemersveld uitgebreid van 32 naar 48 spelers. Naast de darters die zich via grote televisietoernooien, de Pro Tour en verschillende ranglijsten kwalificeren, werden op 6 november tien startbewijzen verdeeld tijdens de Tour Card Holder Qualifier.

Maar wat als die tien plekken niet aan PDC Tour Card-houders waren toegekend, maar aan de beste spelers uit het WDF-circuit? In dat geval zou de Grand Slam weer enigszins lijken op het oorspronkelijke toernooi uit 2007, waarbij spelers van verschillende organisaties tegenover elkaar stonden.

Voor dit eigen experiment blijven de overige 38 startplaatsen ongewijzigd. De tien plekken uit het kwalificatietoernooi voor Tour Card-houders worden in plaats daarvan beschikbaar gesteld aan WDF-darters.

Daarbij nemen we niet precies het kwalificatiesysteem van 2007 over. We kijken naar de drie belangrijkste WDF-toernooien met de platina-status die binnen de gekozen kwalificatieperiode zijn gespeeld: het WDF-WK, de Dutch Open en de WDF World Masters.

Van deze toernooien komen zowel de winnaars als de verliezend finalisten bij de mannen en vrouwen in aanmerking. Voor het WDF-WK gebruiken we de editie van 2025, terwijl voor de Dutch Open en de World Masters de resultaten van 2026 meetellen. Dat levert een aantal interessante namen op.

Het WDF-WK van 2025 werd bij de mannen gewonnen door Jimmy van Schie. De Nederlander versloeg Mitchell Lawrie in de finale met 6-3 en veroverde daarmee de wereldtitel op Lakeside.

Van Schie bemachtigde in januari 2026 echter een PDC Tour Card. Daardoor komt hij in dit hypothetische kwalificatiesysteem niet in aanmerking voor een van de WDF-startplaatsen.

Zijn tegenstander in de finale, Mitchell Lawrie, doet dat wel. De jonge Schot maakte indruk met zijn optreden op Lakeside en zou op basis van zijn finaleplaats een uitnodiging verdienen.

Bij de vrouwen ging de wereldtitel naar Deta Hedman. De ervaren Engelse was in de finale met 4-1 te sterk voor de Nederlandse Lerena Rietbergen.

Beide speelsters zouden zich volgens onze criteria plaatsen voor de Grand Slam. Daarmee levert het WDF-WK drie kandidaten op: Mitchell Lawrie, Deta Hedman en Lerena Rietbergen.

Ook de Dutch Open van 2026 zou vier spelers opleveren die in aanmerking komen voor een plek op de Grand Slam. Bij de mannen ging de titel naar Paul Krohne. De Duitser won een spannende finale tegen Corné Groeneveld, waarin hij een achterstand van 0-2 in sets wist om te buigen naar een overwinning van 3-2. Zowel Krohne als Groeneveld zou met die prestatie een startbewijs voor Wolverhampton verdienen.

Bij de vrouwen was Priscilla Steenbergen de sterkste. De Nederlandse versloeg Rachna David uit Noorwegen in de finale met 5-3 en voegde daarmee de Dutch Open aan haar erelijst toe. Ook Steenbergen en David zouden in ons kwalificatiemodel worden uitgenodigd. Daarmee levert de Dutch Open vier namen op: Paul Krohne, Corné Groeneveld, Priscilla Steenbergen en Rachna David.

De derde en laatste kwalificatieroute is de WDF World Masters, die in juli 2026 in Las Vegas werd gehouden. Bij de mannen ging de titel naar Chris Lim. De Amerikaan, zoon van dartslegende Paul Lim, won de finale tegen de Belg Brian Raman met 7-6. Pas in de beslissende leg wist Lim het verschil te maken.

Bij de vrouwen was Gemma Hayter de sterkste. De Engelse liet gedurende het toernooi uitstekend spel zien en versloeg Aurora Fochesato in de finale met 6-3.

Ook bij dit toernooi ontvangen in ons denkbeeldige kwalificatiesysteem beide finalisten een uitnodiging. Dat betekent dat Chris Lim, Brian Raman, Gemma Hayter en Aurora Fochesato de laatste vier kandidaten zijn voor deelname aan de Grand Slam.

Na het bekijken van de drie belangrijkste WDF-toernooien ontstaat er echter wel een probleem. Hoewel er tien startplaatsen beschikbaar zijn, komen er volgens onze kwalificatiecriteria elf spelers in aanmerking.

Er zal dus één speler moeten afvallen. Een mogelijke oplossing is om het WDF-WK en de World Masters zwaarder te laten wegen dan de Dutch Open.

In dat geval zouden Corné Groeneveld en Rachna David, als verliezend finalisten van de Dutch Open, in een extra play-off kunnen strijden om het laatste beschikbare startbewijs.

Een andere mogelijkheid is om de beslissing aan de toernooiorganisatie over te laten. In dit experiment is er immers al van uitgegaan dat de PDC opnieuw spelers uit een andere dartsbond uitnodigt.

Het belangrijkste is uiteindelijk niet wie het laatste startbewijs zou krijgen, maar welke bijzondere wedstrijden een dergelijke opzet zou kunnen opleveren. Mitchell Lawrie tegenover Luke Littler, Deta Hedman tegen James Wade of Paul Krohne tegen Gian van Veen: het zijn affiches die de Grand Slam opnieuw een bijzonder karakter zouden geven.

Of de PDC ooit besluit om spelers uit het WDF-circuit opnieuw toe te laten tot de Grand Slam, valt te bezien. De geschiedenis van het toernooi heeft in ieder geval bewezen dat dergelijke ontmoetingen voor verrassingen kunnen zorgen.

Scott Waites liet in 2010 zien dat een speler van buiten de PDC niet alleen voor een stunt kan zorgen, maar zelfs het hele toernooi kan winnen. Daarmee blijft zijn historische titel een van de beste voorbeelden van wat de oorspronkelijke Grand Slam of Darts zo bijzonder maakte.