TERUG IN DE TIJD MET: Bobby George: Nooit wereldkampioen, maar wel de eerste multimiljonair in de dartswereld

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd. Vandaag doen met dat met de Engelsman Bobby George. Wie aan kleurrijke persoonlijkheden uit de geschiedenis van het darts denkt, kan nauwelijks om Bobby George heen. De Engelsman groeide uit tot een van de meest herkenbare gezichten van de sport en combineerde uitzonderlijke prestaties op het dartbord met een flamboyante uitstraling. Met zijn kroon, cape, sieraden en opvallende entree op de klanken van "We Are the Champions" van Queen maakte George van iedere wedstrijd een spektakel.

Maar achter die showman schuilde ook een uitstekende darter. George won meerdere grote toernooien, haalde twee keer de finale van het BDO-WK en werd een van de eerste professionele exhibitiespeler. Bovendien speelde hij later een belangrijke rol als televisiepresentator en ambassadeur van de dartsport.

Het verhaal van Bobby George is bijzonder omdat hij relatief laat met darts begon. De Engelsman werd op 16 december 1945 geboren in Manor Park, Londen, en had voor zijn dartscarrière al verschillende beroepen uitgeoefend. Zo werkte hij onder meer als nachtclubportier, vloerlegger en bouwvakker. Ook was hij als tunneler betrokken bij de aanleg van de Victoria Line in Londen.

Pas op 30-jarige leeftijd ontdekte George zijn talent voor darts. Zijn ontwikkeling verliep vervolgens razendsnel. Al bij het eerste toernooi waaraan hij deelnam, wist hij de overwinning te pakken. Minder dan een jaar nadat hij met darts was begonnen, stond hij bovendien al op het podium van de prestigieuze World Masters.

George bleek niet alleen een entertainer, maar ook een speler die op het hoogste niveau kon presteren. In een tijd waarin het professionele darts nog sterk in ontwikkeling was, groeide hij uit tot een van de grote namen van zijn generatie.

Een van zijn eerste grote internationale successen kwam in 1978, toen George de North American Open op zijn naam schreef. Een jaar later volgde een van de belangrijkste overwinningen uit zijn carrière: het News of the World Darts Championship.

Die prestatie was bijzonder indrukwekkend. George won het prestigieuze toernooi in 1979 zonder ook maar één leg te verliezen. Daarmee werd hij de enige speler die dat ooit voor elkaar kreeg. In de finale noteerde hij bovendien een gemiddelde van 100,20.

George was daarmee ook de eerste speler die op televisie een gemiddelde van boven de honderd liet noteren. Het was een belangrijk moment voor de sport, die in die periode steeds meer televisiebekendheid kreeg.

In 1979 en 1980 won George daarnaast de Butlins Grand Masters. In 1982 volgde een nieuwe internationale titel. Tijdens de WDF Europe Cup kroonde hij zich tot Europees kampioen door in de finale af te rekenen met niemand minder dan Eric Bristow.

George en Bristow waren in die jaren grote rivalen, maar de Engelsman wist ook tegen de legendarische 'Crafty Cockney' belangrijke wedstrijden te winnen.

In 1980 maakte George zijn debuut op het BDO-WK. Het werd meteen een indrukwekkende campagne. Hij versloeg Dave Whitcombe, voormalig wereldkampioen Leighton Rees en Cliff Lazarenko en bereikte zo bij zijn eerste deelname de finale.

Daarin wachtte opnieuw Eric Bristow. George kwam sterk voor de dag en nam meerdere keren een voorsprong. Hij leidde met 1-0, 2-1 en 3-2 in sets, maar Bristow wist zich telkens terug te knokken. Uiteindelijk kwam de wedstrijd in een beslissende fase terecht.

In de achtste set kreeg George een enorme kans om de wedstrijd naar een beslissende set te brengen. Met 66 punten over en één dart in de hand maakte hij echter een cruciale misrekening. In plaats van op treble 10 mikte hij op treble 16. Daardoor bleef dubbel 9 over in plaats van dubbel 18.

De situatie werd vervolgens nog moeilijker. George raakte enkel 9 en gooide daarna enkel 20, waarmee hij zijn beurt verspeelde. Bristow kreeg vervolgens drie pijlen voor de wereldtitel en had slechts twee darts nodig om de wedstrijd te beslissen. De eindstand was 5-3 in sets voor Bristow.

Voor George betekende het een van de pijnlijkste nederlagen uit zijn carrière. Toch had hij op dat moment definitief zijn naam gevestigd als een van de absolute toppers van het tijdperk.

Veertien jaar later kreeg George een nieuwe kans op wereldtitelglorie. In 1994 haalde hij opnieuw de finale van het BDO-WK. Zijn route naar de finale was echter ronduit bizar. George versloeg Russell Stewart en Martin Phillips en stond in de kwartfinale tegenover Kevin Kenny. Tijdens die wedstrijd ging het volledig mis toen hij bij het vieren van een gewonnen set zijn rug ernstig blesseerde. George brak letterlijk zijn rug, maar speelde de wedstrijd uit en won uiteindelijk met 4-2 in sets.

Alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, wist hij daarna ook de halve finale tegen Magnus Caris te overleven. George kwam met 2-0 in sets voor, maar zag Caris vervolgens vier sets op rij winnen. Aan het begin van de zevende set keek George bovendien tegen een 0-2-achterstand in legs aan. Caris kreeg zelfs een matchdart op dubbel 18. Hij miste en daarmee kreeg George een nieuwe kans. Die greep hij met beide handen aan. De Engelsman won vervolgens negen legs op rij en sleepte de wedstrijd alsnog met 5-4 in sets naar zich toe.

De finale werd echter een gevecht tegen zijn eigen lichaam. George kreeg van artsen het advies om niet te spelen, maar weigerde de kans op een tweede wereldtitel zomaar op te geven. Hij verscheen tegen John Part zelfs met een stalen korset aan het bord.

De Canadees was uiteindelijk veel te sterk. Part won de finale met 6-0, terwijl George de wedstrijd onder enorme pijn speelde. Pas enkele weken later werd duidelijk hoe ernstig zijn blessure daadwerkelijk was. George bleek zijn rug letterlijk te hebben gebroken. Om hem weer rechtop te kunnen laten staan, moesten acht titanium schroeven in de onderkant van zijn rug worden geplaatst.

Dat hij desondanks de finale had gespeeld, maakte zijn optreden in 1994 des te indrukwekkender. De wereldtitel kwam er niet, maar zijn vastberadenheid werd onderdeel van zijn legendarische status.

Hoewel zijn prestaties indrukwekkend waren, werd Bobby George uiteindelijk misschien wel nóg bekender door zijn persoonlijkheid. Zijn entree werd een attractie op zich. George verscheen op het podium met een kroon en een cape, rijkelijk voorzien van sieraden en met een kandelaar in zijn hand. Terwijl 'We Are the Champions' van Queen door de zaal klonk, maakte hij zijn entree als een ware koning.

Het leverde hem de bijnaam 'King of Darts' op. In een tijd waarin spelers voornamelijk in alle eenvoud het podium betraden, zorgde George voor een compleet andere dimensie. Hij begreep als geen ander dat darts niet alleen om prestaties ging, maar ook om entertainment.

Die flamboyante stijl maakte hem bijzonder populair bij het publiek en zorgde ervoor dat hij ook na zijn actieve carrière een belangrijke rol in de sport kon blijven spelen.

Vanaf 1998 ging George aan de slag als co-presentator en dartsanalist bij de BBC. Vooral rond het BDO-WK groeide hij uit tot een vertrouwd gezicht op televisie. Zijn directe manier van praten, humor en enorme kennis van de sport maakten hem geliefd bij de kijkers. George bleef bovendien actief op het exhibitiecircuit, waar zijn kleurrijke persoonlijkheid uitstekend tot zijn recht kwam.

Ook buiten darts verscheen hij regelmatig op televisie. Zo speelde hij zichzelf in de sitcom 15 Storeys High en was hij betrokken bij verschillende programma's en comedyprojecten. In 2010 deed hij samen met onder anderen Tony O'Shea, Willie Thorne en Dennis Taylor mee aan Let's Dance for Sport Relief, waar ze 'Walk This Way' van Run-DMC uitvoerden.

George was daarnaast te zien in programma's als Celebrity Fit Club, Brainiac: Science Abuse, Cash in the Attic en The Real Marigold Hotel. Voor The Real Marigold Hotel reisde hij in 2016 samen met andere bekende Britten naar India. Later volgden verschillende internationale edities van het programma, met reizen naar onder meer Florida, Kyoto, Chengdu, Havana en Sint-Petersburg.

De liefde voor darts bleef binnen de familie niet beperkt tot Bobby George. Ook zijn zoon Richie George koos voor een carrière als professioneel darter. Richie kende in 2013 zijn grootste moment toen hij de halve finale van het BDO-WK bereikte. Daarin verloor hij van Scott Waites, die uiteindelijk ook de wereldtitel zou veroveren.

Bobby George bleef daarnaast actief als ambassadeur van de sport. Zo zette hij zich in voor het gebruik van darts om kinderen te helpen met rekenen. Hij bezocht scholen en liet leerlingen zien dat de sport niet alleen draait om het raken van triples en dubbels, maar ook om rekenen, concentratie en mentale scherpte.

George is inmiddels 80 en kwam onlangs nog in het nieuws. Zo moest hij een hartoperatie ondergaan. De Engelsman is daar intussen echter van hersteld en wil naar eigen zeggen minstens 90 worden.

Bobby George heeft uiteindelijk nooit de wereldtitel weten te veroveren. Toch doet dat weinig af aan zijn betekenis voor de dartsport. Hij won grote toernooien, schreef geschiedenis met zijn perfecte News of the World-campagne in 1979 en was de eerste speler die op televisie een gemiddelde van boven de honderd gooide. Hij speelde twee WK-finales en werd een van de meest herkenbare spelers uit de geschiedenis van het Britse darts.

Maar misschien is zijn grootste verdienste wel dat hij liet zien hoe belangrijk entertainment kan zijn. Met zijn kroon, cape, kandelaar en uitbundige persoonlijkheid maakte Bobby George van zijn opkomst een show voordat er überhaupt een pijl was gegooid. Daarmee liep hij jarenlang vooruit op de moderne dartswereld, waarin walk-ons, muziek en persoonlijkheid inmiddels onlosmakelijk met de sport verbonden zijn.

De carrière van George is daardoor meer dan een verzameling titels en verloren WK-finales. Het is het verhaal van een man die pas op zijn dertigste begon met darts, vervolgens de top bereikte, meerdere zware tegenslagen overleefde en uiteindelijk uitgroeide tot een van de grootste ambassadeurs die de sport ooit heeft gekend.

Bobby George werd nooit wereldkampioen, maar werd wel een koning. En die kroon heeft hij in de dartsgeschiedenis voorgoed verdiend.