“Het werd uiteindelijk voorpaginanieuws. Ik kon het zelf nauwelijks geloven" - Darren Webster blikt terug op veelbesproken 'scheetincident' met Ron Meulenkamp

In de dartswereld zijn er spelers die worden herinnerd om hun titels, spelers die bekendstaan om hun statistieken en spelers die vooral een onuitwisbare indruk achterlaten door hun persoonlijkheid. Darren Webster behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. De Engelsman, bijgenaamd ‘The Demolition Man’, groeide uit tot een van de kleurrijkste figuren van het professionele darts. Met kwartfinales op grote televisietoernooien, een plaats in de top 16 van de wereldranglijst en talloze opmerkelijke verhalen achter de schermen, heeft Webster een carrière achter de rug die allesbehalve doorsnee was.

Tijdens een openhartig gesprek bij de Modus Super Series blikte de inmiddels 58-jarige Webster terug op zijn loopbaan, zijn moeilijke laatste jaren op de PDC Tour en de hernieuwde liefde voor het spel die hij de afgelopen tijd heeft teruggevonden.

Na meer dan twintig jaar op het hoogste niveau besloot Webster enkele jaren geleden afstand te nemen van de sport. Niet omdat hij het spel niet meer leuk vond, maar omdat de constante druk zijn tol begon te eisen. “Op een gegeven moment draait alles om winnen”, vertelt Webster. “Wanneer je je Tour Card dreigt te verliezen en het prijzengeld steeds belangrijker wordt, verandert de sport. Je speelt niet meer omdat je wilt winnen, maar omdat je móét winnen. Dat maakt een enorm verschil.”

De Engelsman zag zijn vorm teruglopen en voelde hoe de spanning zich opstapelde. Na een bezoek aan de Challenge Tour en enkele optredens bij andere evenementen besloot hij dat het tijd was om een stap terug te zetten. “Ik had het 23 jaar gedaan. Ik had gewoon rust nodig. Eerlijk gezegd dacht ik niet eens meer aan een terugkeer.”

Toch kwam de liefde voor darts onverwachts weer terug. Zijn schoonzoon begon zelf te spelen en kreeg Webster opnieuw achter het bord. “Ik ben weer drie keer per week gaan trainen. Eerder dit jaar speelde ik nog op de Dutch Open en dat ging best goed. Het verschil is dat ik nu niets meer hoef. Ik heb mijn werk op orde, ik ben niet afhankelijk van prijzengeld. Daardoor kan ik weer genieten van een wedstrijd darts.”

Volgens Webster begon zijn neerwaartse spiraal al vlak voor de coronapandemie. Op dat moment verkeerde hij juist in een uitstekende fase van zijn carrière. “Ik speelde regelmatig kwartfinales en halve finales op grote toernooien. Daarna kwam corona. Plotseling kon ik mijn rankingpunten niet verdedigen. Ik ging van een goede positie op de ranglijst naar bijna nergens.”

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ook zijn bedrijf zware klappen tijdens de pandemie. Uiteindelijk moest hij de onderneming beëindigen. “Dat zorgde voor nog meer druk. Ineens moest ik winnen. Alles draaide om resultaten. Dan merk je hoe moeilijk topsport eigenlijk is.”

Webster begrijpt daarom goed wat spelers als Michael Smith tegenwoordig doormaken. “Als je hoog op de ranglijst staat en alles loopt vanzelf, speel je met een glimlach. Maar zodra je onder druk komt te staan, verandert alles. Dan raak je sneller gefrustreerd en begin je te twijfelen.”

De liefde voor darts begon al op jonge leeftijd in Norfolk. Zoals zoveel Engelse darters maakte Webster zijn eerste meters in het café van zijn vader. “Ik was een jaar of twaalf. Officieel mocht ik daar natuurlijk niet zijn, maar in die tijd keek niemand daar echt van op.”

Al snel bleek dat de jonge Webster over uitzonderlijk talent beschikte. "Ik begon volwassen mannen te verslaan. Op mijn veertiende speelde ik iedere vrijdagavond een toernooi in de kroeg. Je betaalde vijftig pence inschrijfgeld en kon een fles whisky winnen. Ik won zes weken achter elkaar van de beste spelers uit de omgeving. Toen dacht ik: misschien kan ik dit spelletje best aardig spelen.”

Via het countycircuit en de BDO werkte hij zich omhoog. Nadat hij het nationale enkelspel had gewonnen, besloot hij de overstap naar de PDC te maken. “Destijds mocht je niet voor zowel de BDO als de PDC spelen. Ik werd eigenlijk gedwongen om een keuze te maken. Uiteindelijk ben ik de PDC ingerold en daar ben ik vervolgens 23 jaar gebleven.”

Zijn grote doorbraak kwam tijdens de UK Open van 2000, waar hij tegenover niemand minder dan drievoudig wereldkampioen John Lowe stond. “Ik had vroeger altijd naar Lowe, Eric Bristow, Jocky Wilson en Cliff Lazarenko gekeken op televisie. En ineens sta je zelf tegenover zo’n legende.”

Hoewel Webster nipt verloor, maakte hij indruk. Commentator Sid Waddell omschreef hem destijds als iemand die 'als een pogo-stick over het podium sprong'. “Dat vergeet je nooit meer,” lacht Webster.

Een van de belangrijkste momenten uit zijn carrière speelde zich af buiten het podium af. Tijdens een verblijf in Blackpool kwam Webster in contact met de grootste darter aller tijden: Phil Taylor. Via een toevallige ontmoeting kreeg hij de kans om met Taylor te trainen. Webster maakte direct indruk. “Ik speelde een oefenwedstrijd tegen iemand bij Phil thuis en won overtuigend. Daarna speelde ik tegen Phil zelf. Hij won met 16-15, maar dat gaf me enorm veel vertrouwen.”

Vanaf dat moment trainde Webster regelmatig met ‘The Power’. “Als ik zelf uit een toernooi lag en Phil zat er nog in, bleef ik oefenen totdat hij klaar was. Dat waren lange dagen, want Phil won meestal het toernooi. Maar ik heb daar ontzettend veel van geleerd.”

Hoewel Webster al jarenlang een gevestigde naam was, bereikte hij zijn absolute top tussen 2016 en 2018. In die periode haalde hij kwartfinales en halve finales op enkele van de grootste podia ter wereld.

Zijn kwartfinale op het World Matchplay in Blackpool behoort nog altijd tot zijn favoriete herinneringen. Ook bereikte hij de halve finale van een Players Championship-toernooi en stond hij op het punt om een van de grootste overwinningen uit zijn carrière te boeken. “Ik stond met 6-0 voor tegen Michael van Gerwen in een halve finale. Uiteindelijk verloor ik met 11-8. Dat is er eentje die nog altijd pijn doet.”

Volgens Webster was dat misschien wel zijn grootste gemiste kans. “Als ik die wedstrijd had gewonnen, had ik in de finale tegen Dave Chisnall gespeeld. Ik had echt het gevoel dat ik dat toernooi had kunnen winnen.”

Naast zijn prestaties op het bord werd Webster ook bekend door een aantal bizarre incidenten. Zo liep hij tijdens een Players Championship-toernooi in Barnsley een gebroken neus op nadat hij door een voetbalsupporter werd aangevallen. “Ik liep gewoon naar mijn hotel toen iemand ineens voor me stond. Ik probeerde uit te leggen dat ik geen voetbalfan was, maar een darter. Op het moment dat ik naar mijn shirt keek, gaf hij me een kopstoot.”

Ook de beruchte ‘Watergate’-rel met William O’Connor komt nog regelmatig ter sprake. Tijdens een wedstrijd morste Webster per ongeluk water in de koffer van zijn Ierse tegenstander. “Ik dacht er niets van. Pas later hoorde ik dat er een enorme rel van was gemaakt. Als ik echt iets had willen doen, had ik het water wel over zijn hoofd gegooid.”

En dan is er natuurlijk nog het meest besproken incident uit zijn loopbaan: ‘Fartgate’. Tijdens een wedstrijd tegen Ron Meulenkamp ontstond een merkwaardige discussie over een onaangename geur op het podium. “Het werd uiteindelijk voorpaginanieuws. Ik kon het zelf nauwelijks geloven. Achteraf kan ik er alleen maar om lachen.”

Ondanks alle controverses blijft één herinnering voor Webster boven alles uitsteken: zijn Players Championship-titel in 2017. In de finale versloeg hij Daryl Gurney en pakte hij een van de mooiste overwinningen uit zijn loopbaan. “Ik speelde fantastisch die dag. Mijn vrienden waren erbij en konden het allemaal meemaken. Dat zijn de momenten waarvoor je speelt.”

Volgens Webster draait darts uiteindelijk niet om het geld, de ranking of de druk. “We hebben allemaal slechte wedstrijden. Iedereen kent teleurstellingen. Maar af en toe speel je een geweldige partij en voel je dat alles klopt. Dat zijn de momenten die je bijblijven. Daar doe je het uiteindelijk voor.”

Nu de druk verdwenen is, lijkt Darren Webster opnieuw plezier te hebben gevonden in de sport die hem meer dan twee decennia lang heeft gedefinieerd. En hoewel hij niet langer jaagt op wereldtitels of rankingpunten, blijft zijn competitieve vuur onverminderd aanwezig. “Ik hoef niets meer te bewijzen,” besluit hij. “Maar ik vind het nog steeds heerlijk om af en toe iemand te verslaan.”