Cijfers liegen niet: Luke Littler en Gian van Veen domineerden WK Darts 2026 met torenhoge gemiddeldes

Het WK Darts 2026 van de PDC zal vooral herinnerd worden om de titelverdediging van Luke Littler. De lijst met hoogste wedstrijdgemiddelden uit Alexandra Palace laat echter zien wie gedurende drie weken structureel op absolute topklasse acteerde — en wie slechts incidenteel piekte.

Van de nietsontziende constantheid van Littler tot de explosieve doorbraak van Gian van Veen en de opleving van Gary Anderson: de cijfers onderstrepen waarom dit WK voelde als een toernooi waarin de machtsverhoudingen zichtbaar verschoven.

Bovenaan de ranglijst prijkt Gian van Veen. Zijn gemiddelde van 108,28 in de tweede ronde bleef het hoogste individuele wedstrijdgemiddelde van het hele WK.

Die prestatie stond niet op zichzelf. Van Veen is drie keer terug te vinden in de top tien van hoogste gemiddeldes, inclusief zijn kwartfinale en halve finale. Dat onderstreept dat zijn route naar de finale gebouwd was op aanhoudende scoringskracht, niet op één uitzonderlijke avond.

Zijn wedstrijd tegen Luke Humphries in de kwartfinale gold voor veel kijkers als het kantelpunt van het toernooi. De statistieken bevestigen dat: Van Veen overleefde geen wedstrijden, hij overklaste zijn tegenstanders.

Hoewel Van Veen het hoogste individuele gemiddelde noteerde, domineerde Luke Littler de lijst. Vier noteringen in de top tien zijn van zijn hand:

Dat zegt al veel. Littler piekte niet vroeg om daarna weg te zakken en profiteerde evenmin van een gunstige loting. Zijn niveau bleef structureel boven de 105 naarmate het format langer werd en de druk toenam. De finale bevestigde hoe ver hij op het beslissende moment voorlag op de rest van het veld.

Tussen de opkomende generatie liet Gary Anderson zien dat de oude garde ook nog altijd competitief is. Zijn gemiddelde van 105,41 in de tweede ronde plaatste hem direct in het hoogste segment van het toernooi.

Dat niveau hield hij vast tot diep in het WK, met een plaats in de halve finale als resultaat. Anderson combineerde hoge scores met klinische finishes en legde cijfers over die zich probleemloos konden meten met die van deelnemers die meer dan twintig jaar jonger zijn.