Discussie World Cup of Darts - Engeland heer en meester, maar stalen Nederland, Duitsland, Schotland en de Blade X de show?

Engeland heeft de World Cup of Darts 2026 gewonnen door Nederland in de finale met 10-5 te verslaan. Daarmee maakten Luke Littler en Luke Humphries eindelijk hun status als topfavorieten waar.

Het Engelse duo was in de eindstrijd te sterk voor Gian van Veen en Michael van Gerwen. Ondanks de nederlaag kan Nederland terugkijken op een uiterst indrukwekkend eerste gezamenlijke toernooi van Van Veen en Van Gerwen. Ook Schotland maakte opnieuw indruk, met Gary Anderson en Cameron Menzies als een van de smaakmakers van het evenement. Vooral Menzies bewees zich als debutant op dit niveau naast een gevestigde naam als Anderson.

Al lange tijd werd uitgekeken naar de terugkeer van Littler en Humphries op het World Cup-podium. Na de teleurstellende campagne van vorig jaar, toen Engeland verrassend werd uitgeschakeld door Duitsland, stonden de schijnwerpers nog nadrukkelijker op de twee Lukes gericht. Ditmaal bewezen ze aan zichzelf én aan hun critici waarom zij vooraf als het te kloppen land werden beschouwd.

Samuel Gill, hoofdredacteur van DartsNews.com, zag tijdens deze World Cup opnieuw dat er vaak meer gespreksonderwerpen zijn dan alleen de uiteindelijke winnaar. "Eerlijk gezegd zie ik Engeland, ondanks alle lof die hen terecht toekomt, niet als hét grote verhaal van dit weekend.

Ze deden uiteindelijk wat velen al van hen hadden verwacht. Sky Sports riep vooraf voortdurend: Engeland moest winnen. De druk op het Engelse team is bovendien niet nieuw. Twee jaar geleden werd Michael Smith nog bekritiseerd omdat sommigen vonden dat een toen nog als nummer 32 van de wereld geklasseerde Luke Littler al een plek in het team verdiende. Of het nu Littler en Humphries zijn of andere spelers, Engeland leeft altijd onder een vergrootglas. Deze titel voelt daarom vooral als een bevestiging van hun klasse.

Andere landen maakten misschien nog wel meer indruk. Schotland vormde een bijzonder hecht team. Met de flamboyante Cameron Menzies naast Gary Anderson stond er een duo dat zichtbaar van elkaar profiteerde. Menzies bleef opvallend rustig en Andersons ervaring bracht hen dicht bij een finaleplaats.

Ook Nederland maakte veel indruk. Gian van Veen en Michael van Gerwen lijken de komende jaren de vaandeldragers van Oranje te worden. Met talenten als Wessel Nijman, Niels Zonneveld, Kevin Doets en anderen achter de hand, beschikt Nederland bovendien over een brede talentenpool.

Daarnaast verdient ook Cristo Reyes een speciale vermelding. Hoewel Spanje niet tot de absolute top doorstootte, droeg Reyes zijn land vrijwel eigenhandig door het toernooi en groeide hij uit tot een van de opvallendste spelers van het weekend."

Pieter Verbeek, redacteur van DartsNieuws.com, keek terug op een editie die opnieuw bewees waarom de World Cup zo geliefd is.

"De World Cup of Darts liet in 2026 opnieuw zien waarom het een van de mooiste evenementen op de dartskalender is. Waar de meeste toernooien draaien om individuele prestaties, staat hier nationale trots centraal. Teamgeest, onverwachte helden en pure emotie zorgen ieder jaar weer voor een unieke sfeer.

Al in de groepsfase bleek dat reputaties weinig waard zijn zodra spelers samen een land vertegenwoordigen. Van de veertig deelnemende landen moesten er zesendertig door de groepsfase zien te komen. Daarbij sneuvelden direct enkele grote namen. Australië, kampioen in 2022, strandde al vroeg. Ook Oostenrijk, finalist in zowel 2021 als 2024, haalde de knock-outfase niet.

België leek hetzelfde lot beschoren, maar kreeg hulp uit onverwachte hoek. Dankzij de verrassende nederlaag van Hongkong tegen Slovenië glipten de Belgen alsnog naar de laatste zestien.

Ondertussen schreven debutanten Trinidad & Tobago hun eigen sprookje. Na een moeizame start tegen Italië, waarin slechts een gemiddelde van 61 werd gegooid, herstelden zij zich knap met een zenuwslopende 4-3 overwinning op Letland.

Ironisch genoeg plaatste datzelfde Letland zich als groepswinnaar voor de knock-outfase dankzij een eerdere overwinning op Italië. Vervolgens versloegen de Letten Frankrijk met 8-7 en bereikten zij de kwartfinales. Daar stonden ze op één pijl van een historische halve finaleplaats. Josh Rock voorkwam echter een stunt van ongekende proporties met een fenomenale 144-finish voor Noord-Ierland.

Ook de kwartfinales stonden bol van het drama. Engeland balanceerde tegen Wales op de rand van uitschakeling. Jonny Clayton en Nick Kenny kwamen met 4-0 voor en kregen zelfs kansen op een nog grotere voorsprong. Nadat Clayton een mogelijkheid op 5-0 liet liggen, kantelde de wedstrijd volledig. Littler en Humphries vochten zich terug en trokken de overwinning uiteindelijk in een beslissende leg naar zich toe.

Nederland leverde ondertussen een van de sterkste prestaties van het weekend. Tegen gastland Duitsland produceerden Michael van Gerwen en Gian van Veen een teamgemiddelde van 102.68. Met de overtuigende 8-4 overwinning onderstreepte Oranje zijn titelaspiraties.

In de halve finales bleek Engeland vervolgens met 8-3 te sterk voor Schotland, terwijl Nederland met 8-2 afrekende met Noord-Ierland. Daarmee bereikte Oranje voor het eerst sinds 2018 weer de finale van de World Cup of Darts.

In die finale werd echter duidelijk waarom Luke Littler en Luke Humphries momenteel de nummers één en twee van de wereld zijn. Nederland nam nog een 2-1 voorsprong, maar daarna schakelde Engeland een versnelling hoger. Met legs in 15, 14, 12, 12 en 15 darts draaiden de Engelsen de wedstrijd volledig om en liepen ze uit naar 6-2.

Daarna hadden Van Gerwen en Van Veen geen antwoord meer op de scorende kracht en finishing van het Engelse duo. De uiteindelijke 10-5 overwinning voelde dan ook als een logische uitkomst. Engeland won niet alleen de titel, maar deed dat ook als het sterkste team van het toernooi."

Nicolas Gayer van DartsNews.DE was aanwezig in Frankfurt en zag vooral Nederland boven verwachting presteren.

"Frankfurt blijft een bijzondere bestemming. De World Cup voelt ieder jaar groter, internationaler en emotioneler dan vrijwel elk ander darttoernooi.

Laten we beginnen bij de winnaars. Na een teleurstellend debuut vorig jaar pakten de twee Lukes nu alsnog de titel. Veel kritiek van vorig jaar blijkt achteraf overdreven. Wat Luke Humphries tijdens de persconferentie vertelde, bevestigde mijn indruk van het hele toernooi: er was eigenlijk weinig veranderd ten opzichte van vorig jaar.

Engeland oogde nog steeds niet als een onafscheidelijk duo of als beste vrienden op het podium. Maar ze bewezen dat je de World Cup ook kunt winnen zonder voortdurend in elkaars armen te hangen. Uiteindelijk blijft darts een individuele sport. En wanneer de twee beste spelers ter wereld samen een team vormen, zijn er maar weinig koppels die hen kunnen stoppen.

Nederland was voor mij de grootste verrassing. Vooraf verwachtte ik juist dat het Nederlandse team zou tegenvallen. Ik twijfelde of twee spelers die niet in hun absolute topvorm verkeerden, samen zouden kunnen excelleren. Daar zat ik volledig naast.

Van Gerwen en Van Veen waren sportief sterk, maar vooral hun onderlinge band viel op. Je zag voortdurend hoeveel plezier Van Veen beleefde aan het spelen naast zijn jeugdidool. Tegelijkertijd was het respect van Van Gerwen voor zijn jonge teamgenoot zichtbaar. Hun chemie was uitzonderlijk.

Vanuit een Duits perspectief was ook de wederopstanding van Ricardo Pietreczko een belangrijk verhaal. Hij hervond zijn ritme en speelde zichtbaar met plezier. Martin Schindler behoorde bovendien tot de uitblinkers van het toernooi, met meerdere individuele gemiddelden boven de honderd."

Mats Leering van DartsNieuws.com vond Engeland een terechte winnaar, al speelde geluk volgens hem eveneens een rol.

"Vooraf werd Engeland al als favoriet bestempeld, maar hun campagne verliep niet vlekkeloos. Tegen Wales ontsnapten ze aan uitschakeling. Zonder de 170-finish van Littler hadden ze het toernooi mogelijk niet overleefd.

Nederland maakte eveneens een uitstekende indruk. Veel mensen vroegen zich vooraf af hoe Van Gerwen en Van Veen als duo zouden functioneren, maar zij bewezen een uitstekend koppel te vormen. Ik denk dat zij de komende jaren meerdere titels kunnen winnen en misschien wel in de buurt komen van het legendarische duo Van Gerwen-Van Barneveld.

Ook Duitsland heeft mij positief verras. Vooraf dacht ik dat ze het lastig zouden krijgen, mede vanwege de wisselvallige vorm van Ricardo Pietreczko in de aanloop naar het toernooi. Daar was tijdens de World Cup echter weinig van terug te zien. Gesteund door het thuispubliek haalden de Duitsers een hoog niveau en werkten ze een uitstekende campagne af.

De grootste verrassing was zonder twijfel Letland. Als Josh Rock die 144-finish niet had gegooid, hadden de Letten waarschijnlijk zelfs de halve finales bereikt. Madars Razma is natuurlijk al jarenlang een gevestigde naam op de tour, maar vooral Valters Melderis maakte indruk op mij. De kwartfinale was al een historisch resultaat voor Letland, maar er had zelfs nog meer ingezeten.

Spanje behoorde misschien niet volledig tot de verrassingen, zeker omdat Cristo Reyes al maanden in uitstekende vorm verkeert. Toch vond ik dat zij Engeland serieus aan het wankelen brachten. José Justicia speelde eveneens een sterke wedstrijd en met wat meer geluk had Spanje zomaar voor een enorme stunt kunnen zorgen. Ook Frankrijk, met Thibault Tricole en Nicolas Thuillier, liet een uitstekende indruk achter.

De grootste teleurstellingen waren voor mij Oostenrijk, Australië en in zekere zin ook Polen. Zowel Oostenrijk als Australië strandde al in de groepsfase. Vooral de Australiërs vielen tegen door beide groepswedstrijden te verliezen. Polen bereikte weliswaar de tweede ronde, maar ook van hen had ik meer verwacht. Tegen Ierland kwamen ze tekort, terwijl ik Krzysztof Ratajski en Sebastian Białecki vooraf hoger had ingeschat dan wat zij uiteindelijk hebben laten zien."

Oliver Ried, redacteur van DartsNews.DE, zag Australië als de grootste tegenvaller van deze World Cup of Darts. Tegelijkertijd kon hij niet om de voortdurende discussie rond het Winmau Blade X-dartbord heen, een onderwerp dat gedurende het hele weekend de gemoederen bezighield.

"Met de World Cup of Darts 2026 is opnieuw een spectaculair toernooi ten einde gekomen. Engeland kroonde zich tot een verdiende wereldkampioen en bewees eindelijk waarom het vooraf als topfavoriet werd bestempeld. Het Engelse duo kende een overtuigende campagne en kwam eigenlijk alleen in de kwartfinale tegen Wales serieus in de problemen. Als Luke Littler zijn fenomenale 170-finish niet had uitgegooid, had het duel een heel andere wending kunnen krijgen. In plaats daarvan stoomde Engeland door naar de titel. En eerlijk gezegd voelt dit zeker niet als de laatste World Cup-overwinning voor de twee Lukes.

Ook Nederland kan terugkijken op een uitstekend toernooi. Michael van Gerwen en Gian van Veen verzorgden meerdere indrukwekkende optredens en onderstreepten hun klasse met twee opeenvolgende teamgemiddelden boven de 100. Ierland maakte eveneens een sterke indruk dankzij de prestaties van Mickey Mansell en William O'Connor. Daarnaast verraste Schotland mij positief. Vooraf had ik de nodige twijfels over dat koppel, maar Gary Anderson en Cameron Menzies speelden een uitstekende World Cup en overtroffen alle verwachtingen. Ook Letland verdient een speciale vermelding. De Letten leken uit het niets op weg naar een sensationele halvefinaleplaats, maar werden uiteindelijk gestopt door Josh Rocks briljante 144-finish. Verder was het mooi om te zien dat Trinidad en Tobago tijdens het toernooi een overwinning wist te boeken.

Duitsland heeft mij misschien wel het meest overtuigd. Ricardo Pietreczko liet zien dat hij zijn vorm weer hervindt en herinnerde het publiek regelmatig aan zijn beste periode op het circuit. Voor hem is het te hopen dat hij dat niveau nu ook op de ProTour kan vasthouden. Martin Schindler was ondertussen ronduit indrukwekkend. Met individuele gemiddelden van 120, 103, 91 en 111 liet de Duitse nummer één zien op welk niveau hij gedurende het hele toernooi acteerde. Voor de Duitse fans is er dan ook alle reden om optimistisch vooruit te kijken naar de rest van het seizoen.

Aan de andere kant waren er ook enkele teleurstellingen. Australië behoort wat mij betreft tot de grootste tegenvallers van het toernooi. Damon Heta en Adam Leek troffen met Canada en de Verenigde Staten een groep die op papier kansen bood, maar slaagden er desondanks niet in om maar één wedstrijd te winnen. Beide spelers bleven onder hun gebruikelijke niveau, waarbij Leek vooral moeite had om zijn niveau te halen. Ook Oostenrijk stelde teleur. Na een sterke openingszege op China leek een plek in de knock-outfase binnen handbereik, zeker toen het team tegen Frankrijk een 3-0 voorsprong nam. Toch gaven de Oostenrijkers die marge volledig uit handen en strandden ze alsnog in de groepsfase.

Een andere verliezer van deze World Cup was opnieuw het Winmau Blade X-dartbord. Het bord staat al geruime tijd ter discussie en Gary Anderson sprak zich zaterdag na zijn overwinning openlijk uit over de problemen die hij ervaart. Winmau voelde zich zelfs genoodzaakt om met een officiële reactie te komen. De discussie laaide echter opnieuw op toen Martin Schindler na de uitschakeling van Duitsland een foto op sociale media plaatste van een Blade X-bord dat in een vuilnisbak was beland.

Wat mij betreft moeten zowel de PDC als Winmau serieus naar de kritiek luisteren. Wanneer een groeiende groep topspelers aangeeft dat het huidige bord niet naar behoren functioneert, terwijl er in het verleden een model was waar vrijwel iedereen tevreden over leek, dan vraagt dat om actie. Zelfs tijdens de finale waren er nog vier bouncers te noteren. Op het hoogste niveau van de dartsport is dat simpelweg niet acceptabel.

Ondanks die discussie heeft deze World Cup of Darts opnieuw alles gebracht wat de sport zo aantrekkelijk maakt: spektakel, verrassingen, emotie en topsport van het hoogste niveau. Ik heb er dan ook volop van genoten en kijk nu al uit naar de volgende editie."

Lucas Michael van DartsNews.com prees tot slot vooral de manier waarop ervaren spelers hun jongere teamgenoten begeleidden.

"Het was opnieuw een bijzonder plezierige ervaring om de World Cup of Darts te volgen. De kameraadschap tussen de spelers op het podium blijft iets unieks binnen de sport. De emoties komen vaak net iets spontaner naar boven en dat geeft het toernooi een eigen karakter. Bovendien is het altijd mooi om spelers in actie te zien die normaal minder in de schijnwerpers staan, of dat nu komt doordat ze op een andere tour actief zijn of omdat ze geen Tour Card bezitten.

Zoals gebruikelijk leverde de World Cup in Frankfurt de afgelopen vier dagen een schat aan verhalen op. Achteraf bezien voelt de Engelse eindzege bijna onvermijdelijk. De twee beste spelers ter wereld vonden eindelijk de juiste chemie op het podium en lieten vervolgens op indrukwekkende wijze zien waarom zij momenteel de maatstaf vormen.

Opvallend genoeg verliep deze editie behoorlijk volgens de verwachtingen. Zeven van de acht geplaatste landen bereikten de kwartfinales; de vier hoogste geplaatste teams stonden in de halve finales en uiteindelijk speelden de nummers één en twee van de plaatsingslijst om de titel. Voor een toernooi dat doorgaans garant staat voor verrassingen was dat een opmerkelijke ontwikkeling.

Ook de vragen rond Michael van Gerwen en Gary Anderson, die beiden met een nieuwe partner aantraden, kregen een duidelijk antwoord: dat pakte uitstekend uit. Ondanks alle speculaties over een mogelijke implosie van Cameron Menzies bleef de Schot opvallend koel en vormde hij een sterk duo met Anderson. Gian van Veen en Van Gerwen bleken eveneens een uiterst gevaarlijke combinatie. Vooraf werd hun wisselvalligheid als een mogelijk probleem gezien, maar juist doordat ze elkaar goed aanvulden, bereikten ze de finale. In veel andere jaren was dat voldoende geweest voor de titel, maar Engeland bleek simpelweg een maatje te groot. Met Luke Humphries en Luke Littler die nog jarenlang tot de absolute wereldtop lijken te behoren, is dat een veelzeggend signaal voor de concurrentie.

Zoals verwacht had België het moeilijk, al wist het duo wel de groepsfase te overleven. De situatie rond Dimitri Van den Bergh begint ondertussen zorgwekkend te worden. Iedereen weet hoeveel kwaliteit hij bezit, maar zijn vorm is de laatste tijd hooguit wisselvallig te noemen. Het gemiddelde van 66 in de openingswedstrijd was een flinke tegenvaller, al verdient hij krediet voor de manier waarop hij een dag later zijn rug rechtte met een veel overtuigender optreden.

Net als in het voetbal lijkt het erop dat de Belgische gouden generatie haar beste jaren achter zich heeft gelaten. Ook Mike De Decker verkeert momenteel niet in zijn beste periode, terwijl Kim Huybrechts juist een van de weinige lichtpunten vormde dankzij zijn recente opleving.

Over tegenvallende prestaties gesproken: ook Australië hoort thuis in dat rijtje. Damon Heta en debutant Adam Leek verloren allebei hun wedstrijden en maakten de verwachtingen niet waar. Zeker van Heta had ik als ervaren kopman meer verwacht. Leek slaagde er op zijn beurt nooit in zijn werkelijke niveau te halen en dat bleek uiteindelijk een recept voor uitschakeling.

Tegelijkertijd blijft de World Cup een prachtig podium om spelers uit minder prominente dartlanden aan het werk te zien. Dat geldt zeker voor Azië, waar het talent voor het oprapen lijkt te liggen. Al jaren wordt gesproken over een toekomstige wereldtopper uit die regio, maar vooralsnog heeft niemand die definitieve doorbraak gerealiseerd.

Het was dan ook teleurstellend dat landen als Hongkong en Japan, ondanks de kwaliteit van hun koppels, onder hun mogelijkheden presteerden. Misschien komt er ooit een speler uit Azië die structureel kan meestrijden met de wereldtop, maar zolang de stap van de Asian Tour naar het veroveren van een Tour Card zo moeilijk blijft, lijken de mogelijkheden voorlopig beperkt."