"Hij hoort in de top tien aller tijden" – Wordt Luke Humphries zwaar onderschat door de dominantie van Luke Littler?

Slechts vier spelers wonnen meer individuele PDC-majors dan Luke Humphries. De Engelsman werd wereldkampioen, voltooide de prestigieuze Triple Crown en heeft zich daarmee al tussen de grootste namen uit de dartsgeschiedenis genesteld. Toch lijkt zijn status soms onderbelicht te blijven. Nu Luke Littler zich heeft ontpopt tot de meest dominante speler van dit tijdperk, rijst de vraag: wordt Humphries wel genoeg gewaardeerd voor wat hij de afgelopen jaren heeft gepresteerd?

In de DartsNews Podcast ging presentator Kieran Wood in op de terughoudendheid van sommige dartsfans om Humphries op te nemen in lijstjes met de tien beste spelers aller tijden. Co-presentator Nicolas Gayer denkt dat vooral het tijdperk waarin 'Cool Hand Luke' actief is daarbij een rol speelt.

"Ik vind het ongelofelijk hoeveel reacties je ziet wanneer mensen Luke Humphries opnemen in hun top tien aller tijden. Dan zeggen ze: 'Vervang Luke Humphries door iemand anders'", aldus Wood. "Als je puur naar zijn kwaliteiten kijkt, hoort Luke Humphries vrijwel zeker in de top tien aller tijden." Gayer ging zelfs nog een stap verder. "Absoluut. Honderd procent, wat mij betreft. Misschien zelfs hoger."

Humphries gaf zijn kandidatuur onlangs opnieuw extra glans. Na zijn tweede eindzege op de World Grand Prix bereikte hij ook de finale van de Swiss Darts Trophy. Jonny Clayton voorkwam in Bazel dat Humphries opnieuw een titel pakte, maar de Engelsman noteerde in al zijn vijf wedstrijden een gemiddelde van boven de honderd.

Het absolute hoogtepunt volgde tegen Krzysztof Ratajski, die met 6-0 werd verslagen. Humphries noteerde met 114.15 een toernooirecord. Een week nadat hij in Leicester een achterstand van drie sets had weggewerkt tegen Gerwyn Price, liet hij daarmee opnieuw zien tot welk niveau hij in staat is.

De opmars van Humphries aan de absolute wereldtop begon in het najaar van 2023. Op de World Grand Prix won hij zijn eerste individuele major, waarna de titels elkaar in hoog tempo opvolgden. Binnen enkele maanden schreef hij ook de Grand Slam of Darts, Players Championship Finals en het WK op zijn naam.

In de WK-finale op Alexandra Palace versloeg Humphries Littler en veroverde hij bovendien de eerste plaats op de wereldranglijst. Met zijn recente eindzege op de World Grand Prix staat de teller inmiddels op negen individuele PDC-majors. Enkel Phil Taylor, Michael van Gerwen, Littler en James Wade wonnen er meer. Daarnaast won Humphries twee keer de World Cup of Darts en verzamelde hij negen titels op de European Tour.

Voor Wood is vooral opvallend hoe snel Humphries zijn indrukwekkende erelijst heeft opgebouwd. "Als je aan Luke Humphries denkt, is hij relatief gezien nog niet zo lang op het allerhoogste niveau actief, toch? Misschien vier of vijf jaar waarin je hem als een echte topspeler zou beschouwen", zei hij. "Dat hij nu al zo hoog staat, laat zien dat hij de afgelopen jaren dé man op de Euro Tour is geweest."

Humphries won in 2022, nog voordat zijn grote doorbraak op de majors volgde, al vier European Tour-toernooien. In mei 2025 werd hij bovendien pas de vierde speler die de Triple Crown van de PDC voltooide door het WK, de World Matchplay en de Premier League te winnen. Alleen Taylor, Van Gerwen en Gary Anderson gingen hem voor.

Opvallend genoeg was Littler de tegenstander die hij moest verslaan om die Triple Crown compleet te maken. Humphries won de Premier League-finale in de O2 met 11-8. Eerder had hij Littler ook al verslagen in de finales van het WK en de Players Championship Finals.

Toch is de concurrentie voor Humphries de afgelopen periode alleen maar zwaarder geworden. Voordat hij in Leicester eindelijk weer een major won, had hij vijf individuele majorfinales op rij verloren. Vier daarvan gingen verloren tegen Littler.

Humphries bleef dus uitstekend presteren en de grootste finales bereiken, maar zag de belangrijkste prijzen steeds vaker naar zijn grote rivaal gaan. Volgens Gayer heeft dat invloed op de manier waarop er naar de prestaties van Humphries wordt gekeken.

"Ik zag iemand op Twitter zeggen dat Luke Humphries nog steeds wordt onderschat, en daar ben ik het mee eens", zei hij. "We hebben het daar vaak over gehad. Dat heeft veel te maken met het moment waarop hij actief is, want op dit moment zien we een van de beste spelers ooit de sport domineren."

De prestaties van Littler leggen de lat uitzonderlijk hoog. Zelfs voor iemand met het palmares van Humphries kan opnieuw een verloren finale daardoor al snel als een teleurstelling worden gezien.

Zijn overwinning op de World Grand Prix liet echter zien dat Humphries nog altijd in staat is om grote wedstrijden naar zijn hand te zetten. In de finale tegen Price kwam hij met 3-0 in sets achter. Humphries moest vervolgens een 105-finish gooien terwijl Price op tops stond om te voorkomen dat de achterstand nog groter werd.

Vanaf dat moment kantelde de wedstrijd. Humphries knokte zich terug en won uiteindelijk met 6-4. Laat in de partij produceerde hij bovendien een belangrijke break in slechts tien pijlen.

Na zijn triomf in Leicester bestond nog enige twijfel of Humphries direct zou doorreizen naar Zwitserland voor de Swiss Darts Trophy. Volgens Gayer bleek het uiteindelijk de juiste keuze om zijn sterke vorm niet te onderbreken.

"Ik denk dat het de juiste beslissing was. Hij had in Leicester gewonnen, en het was een goed idee om die sterke vorm vast te houden en het ritme te behouden", aldus Gayer. "Ook al liep hij de titel mis, het was opnieuw een geweldige prestatie."

In Bazel werd dat niveau duidelijk zichtbaar. Ratajski pakte geen enkele leg tegen Humphries, die zijn gemiddelde van 114.15 vervolgens opvolgde met 100.40 tegen Cristo Reyes en 111.17 tegen Mensur Suljovic. In zijn halve finale miste Humphries slechts één pijl op een dubbel. "Het hele weekend had ik het gevoel: 'Deze titel is voor Luke Humphries'", zei Wood. "Hij speelde darts alsof de goden hem bijstonden."

Clayton voorkwam uiteindelijk dat Humphries zijn volgende titel aan zijn erelijst kon toevoegen. De Welshman won de finale met 8-4. Vooral op de dubbels maakte Clayton het verschil. Hij benutte acht van zijn dertien kansen, terwijl Humphries slechts vier van zijn achttien pogingen raak gooide. Qua gemiddelde was er nauwelijks verschil: 101.75 voor Humphries tegenover 101.68 voor Clayton.

Een ranglijst met de beste darters aller tijden blijft vanzelfsprekend subjectief. Het aantal gewonnen majors is een belangrijke graadmeter, maar niet het enige criterium. Prestaties buiten de PDC, de lengte van een carrière en de verschillende omstandigheden waarin generaties actief waren spelen eveneens een rol.

Gayer verwacht dan ook dat de komende jaren uiteindelijk zullen bepalen hoe hoog Humphries werkelijk eindigt op de historische ranglijst. "De komende jaren zullen uitwijzen hoeveel meer hij kan winnen", zei hij. "We zullen zien hoe hoog hij op basis van zijn prestaties kan stijgen tussen de grootste spelers aller tijden."

Humphries zelf legde de lat eerder dit jaar eveneens hoog. In februari stelde hij dat hij mogelijk al tot de tien beste spelers uit de dartsgeschiedenis behoort, maar tegelijkertijd wees hij één prestatie aan die voor hemzelf de laatste twijfel zou wegnemen. "Eén wereldtitel is waarschijnlijk het struikelblok. Als ik er nog één kan winnen, zou ik zeggen dat ik zeker bij de beste tien hoor."

Met negen individuele majors, een Triple Crown en nog altijd slechts 31 jaar op de teller, heeft Humphries in ieder geval nog voldoende tijd om zijn erelijst verder uit te breiden. Zijn prestaties in Leicester en Bazel wijzen er bovendien op dat zijn vorm richting de beslissende maanden van het seizoen uitstekend is.

"Het is mooi om te zien dat Luke in deze vorm de beslissende fase van het seizoen ingaat", besloot Gayer. "Het wordt heel spannend om hem dit jaar op de grote toernooien te zien strijden met de andere Luke en de rest van de wereldtop."

Littler blijft voorlopig de belangrijkste maatstaf voor Humphries, zeker wanneer de twee elkaar in grote finales treffen. Maar de vraag is of de prestaties van Humphries daardoor niet te gemakkelijk worden onderschat. Een tweede wereldtitel zou de discussie over zijn plek tussen de grootheden waarschijnlijk een stuk eenvoudiger maken. Zijn huidige erelijst geeft echter nu al voldoende aanleiding om hem serieus in die discussie mee te nemen.