"Ik krijg bijna een paniekaanval toen ik het podium moest opgaan" - Owen Binks beleefde turbulent debuut tijdens Poland Darts Open

Wie de afgelopen jaren de opmars van Owen Binks een beetje heeft gevolgd, weet dat hier een man spreekt die leeft voor zijn vak. Maar zelfs voor iemand met zijn tomeloze werkethiek en liefde voor darts was het debuut op de Euro Tour een ervaring die alle verwachtingen overtrof. In de Poolse heksenketel van Krakau maakte Binks zijn eerste opwachting als scheidsrechter op een groot PDC-podium — en dat deed hij meteen in een finale tussen niemand minder dan Luke Littler en Gian van Veen. Het werd een weekend om nooit te vergeten. Letterlijk.

De weg naar dat podium was allesbehalve vlekkeloos. Binks werkte eerder die week nog in Glasgow bij de Premier League Darts, waar hij actief was als ‘spotter’ voor de PDC. Vervolgens moest hij doorreizen naar Krakau voor zijn Euro Tour-debuut.

Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Er waren geen rechtstreekse vluchten van Glasgow naar Krakau, dus Binks nam een taxi naar Edinburgh om daar het vliegtuig te pakken. Wat een soepele overstap had moeten worden, draaide uit op een logistieke nachtmerrie. Door een enorme vertraging bij de paspoortcontrole stond hij drie uur en tien minuten in de rij. Het gevolg: hij miste de volledige middagsessie. “Dat was geen geweldige start,” geeft hij eerlijk toe. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek zijn bagage ook zoekgeraakt. Die arriveerde pas op zondagavond — nota bene op de dag van de finale.

Toch zette hij door. Zoals dat hoort in de dartswereld: niet zeuren, maar gooien. Of in zijn geval: tellen.

Eenmaal aangekomen in de arena sloeg de spanning toe. De Poolse fans staan bekend om hun passie en volume, en ook dit keer maakten ze die reputatie meer dan waar. Vijfduizend man, oorverdovend luid. “Vooraf dacht ik: ben ik hier wel klaar voor? Hoor ik hier wel thuis?” bekent Binks. "Ik kreeg bijna een paniekaanval."

En dat is niet vreemd. Hij verving namelijk niemand minder dan George Noble, door velen beschouwd als de beste scheidsrechter die ooit een microfoon vasthield. Een legende van de sport. Een man met controle, présence en een stemgeluid dat synoniem is geworden met het moderne darts. “Wie ben ik om daar te staan, in dat rijtje met George Noble, Russ Bray en Paul Hinks?” vraagt Binks zich hardop af. “Ik ben gewoon een jongen uit Colchester.”

Het moment suprême: de trap op, het podium op. “Als je die treden oploopt, kun je niet meer terug,” zegt hij. “Je hoort het publiek, je voelt de energie. En dan draai je je om naar het bord — en dat is je veilige plek.”

Dat bleek ook zo te zijn. Na de eerste paar legs viel de spanning van hem af. De cijfers kwamen vanzelf. De focus was messcherp. Geen fouten, geen verspreking. “Je hoopt vooral dat je geen fout maakt in je debuutwedstrijd,” legt hij uit. “Wat als de eerste drie darts in de triple 20 gaan en je roept per ongeluk 60 in plaats van 180? Dan wil je dat de grond je opslokt.”

Maar die nachtmerrie bleef uit. Integendeel: Binks groeide in het toernooi.

Zijn eerste wedstrijd bevatte meteen een moment dat op sociale media rondging. Speler Connor Scutt fluisterde hem tijdens het ingooien toe dat de nummering van het bord niet recht zou hangen. Binks, serieus als altijd, legde zijn microfoon neer en controleerde het bord. Uiteraard hing het kaarsrecht. “Hij maakte een grap,” lacht Binks. “Maar op dat moment geloofde ik hem gewoon. Als een speler zegt dat er iets niet klopt, dan is het mijn taak om dat te checken.”

Tussen de middagsessie en de avondsessie kreeg hij te horen dat hij de finale mocht leiden. Littler tegen Van Veen — een herhaling van de WK-finale. Een affiche waar menig scheidsrechter van droomt.

Wat volgde, was pure magie. In een zinderende atmosfeer kreeg het publiek waar het op hoopte: een negendarter. In zijn allereerste Euro Tour-finale mocht Binks negen perfecte pijlen aankondigen. “Mijn borstkas bonsde,” herinnert hij zich. “Ik riep ‘triple 20’ en mijn hele lichaam reageerde. Toen de dubbel 12 viel, voelde ik een fysieke reactie die ik nog nooit eerder heb gehad.”

Hij schreeuwde de ‘game shot’ zo hard als hij kon, terwijl de arena ontplofte. Even was hij bang dat hij zou flauwvallen van de adrenaline.

Dat is de roes waar sporters over spreken. Die staat van totale concentratie waarin niets je nog kan afleiden. “Geef me eender welke dubbel of triple, ik ga nu,” zegt hij. “Ik was zó gefocust. Alles viel samen.”

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij ook nog een bijnaam aangemeten door de cerominiemeester Philip Brzezinski. Live op televisie werd hij geïntroduceerd met een verwijzing naar Jar Jar Binks uit Star Wars. “Ik had geen idee dat dat zou komen,” lacht hij. “Ik heb Star Wars nooit gezien. Maar misschien houd ik die bijnaam wel.”

Na afloop, toen hij voor het eerst 'game shot and the champion' mocht aankondigen in een Euro Tour-finale, drong het pas echt tot hem door. "Als ik morgen ontslagen zou worden, pakt niemand me dit meer af,” zegt hij. “Dit neem ik mee tot mijn graf.”