''Maar je krijgt eruit wat je erin stopt, ik ben altijd vrij lui geweest'' - Joe Cullen vindt dat hij onder zijn kunnen heeft gepresteerd in afgelopen jaren

Voor Joe Cullen voelt zijn loopbaan als een lange en intensieve reis door een sport die ingrijpend is veranderd. De inmiddels 36-jarige Engelsman draait al sinds 2011 mee op de PDC Tour en behoort daarmee tot een selecte groep spelers met een uitzonderlijke staat van dienst.

“Ik zit nu bijna twintig jaar op de Tour”, vertelt Cullen in een interview met zijn sponsor Winmau Darts. “Ik begon bij de UK Open toen ik zeventien was. Het voelt nog steeds alsof ik jong ben, maar als je er zo naar kijkt, ben ik eigenlijk al een veteraan.”

Hij maakte zijn debuut in een tijdperk waarin de sport nog een stuk minder gestructureerd was dan nu. Q-School bestond nog niet en deelname aan toernooien was laagdrempeliger.

“Toen kon iedereen zich inschrijven. Je betaalde en je speelde mee. Dat is nu totaal anders. Alles is professioneler geworden en het niveau is enorm gestegen.”

Die evolutie is volgens Cullen misschien wel de grootste verandering binnen het darts. Waar hij in zijn beginjaren nog selectief naar lotingen keek, is dat vandaag de dag volledig verdwenen. “Vroeger kon je twee of drie spelers aanwijzen die je liever trof. Nu maakt het niet meer uit. Iedereen kan spelen. Elke wedstrijd is lastig.”

Het zorgt ervoor dat marges kleiner zijn geworden en dat constante prestaties belangrijker zijn dan ooit. En juist daar lag de afgelopen jaren het probleem voor Cullen.

De Engelsman is opvallend open over zijn mindere periode. Hij geeft toe dat het niet alleen sportief, maar ook mentaal zwaar was. “De laatste drie, vier jaar hebben veel energie gekost. Darts neemt je hele leven over en dat doet het al bijna twintig jaar bij mij. Op een gegeven moment raak je daar een beetje op uitgekeken. Ik denk dat ik de liefde voor het spel een beetje ben kwijtgeraakt.” Het gebrek aan plezier werkte door in zijn prestaties, met als gevolg een langere periode zonder titels.

Toen Cullen eindelijk weer een ProTour-titel pakte, kwam er meer los dan hij zelf had verwacht. “Ik had twee of drie jaar niets gewonnen, zelfs geen ProTour. Dan ga je twijfelen. Je gelooft nog wel in jezelf, maar dat extra vertrouwen raak je kwijt.

Toen ik weer won, kwam die emotie ineens naar boven. Dat had ik niet verwacht, maar het laat wel zien dat het nog steeds veel voor me betekent.”

Voor Cullen maakt het daarbij weinig uit om welk type toernooi het gaat. “Als je een toernooi wint in de PDC, is dat knap. Natuurlijk zijn tv-toernooien groter, maar met dit niveau is elke titel moeilijk.”

Opvallend is dat Cullen zijn eigen koers vaart als het gaat om trainen. Waar veel spelers uren maken, houdt hij het bewust beperkt. “Een uur tot anderhalf uur per dag is genoeg voor mij. Ik ken spelers die zes uur per dag trainen, maar dat is niet mijn manier.”

Ook traint hij vrijwel nooit met anderen. “Ik train altijd alleen. Als iemand bij mij komt trainen en het gaat niet lekker, voel ik me verplicht om door te gaan. Terwijl ik er misschien niets meer uithaal. Als ik alleen ben, kan ik stoppen wanneer ik wil. Ik zet muziek op en gooi gewoon op de triple 20.”

Misschien wel het meest opvallend is de eerlijkheid waarmee Cullen naar zijn eigen carrière kijkt. Ondanks zijn successen vindt hij dat hij meer had moeten bereiken. “Als ik eerlijk ben, heb ik ondergepresteerd. Ik had eerder een tv-toernooi moeten winnen. Maar je krijgt eruit wat je erin stopt. Ik ben altijd vrij lui geweest.”

Hij erkent dat andere spelers hem op dat vlak voorbij zijn gestreefd. “Ik denk dat ik meer talent had dan veel spelers, maar zij werkten harder. Dan krijg je uiteindelijk wat je verdient.”

Ondanks die zelfkritiek blijft het geloof in eigen kunnen onverminderd groot. “Ik geloof niet dat er zestien spelers beter zijn dan ik. Maar ik moet het wel laten zien, week in week uit. Daar zit het verschil.”

Zijn prestaties op televisie laten zien dat dat niveau er nog altijd in zit. “Je kunt niet trainen op druk. Op tv komt dat vanzelf naar boven. Daarom speel ik daar vaak beter dan op de vloer.”

Cullen benadrukt dat het leven van een profdarter minder rooskleurig is dan vaak wordt gedacht. Achter het prijzengeld schuilt een bestaan vol offers. “Mensen zien het geld, maar niet wat je ervoor moet doen. Ik heb zoveel gemist. Verjaardagen, familie, belangrijke momenten. Mijn vader kreeg een hartaanval terwijl ik in Duitsland zat. Dat zijn dingen die mensen niet zien.”

De Engelsman kijkt nuchter naar zijn toekomst in de sport. Zijn motivatie is duidelijk, maar niet onbeperkt. “Ik speel tot ik genoeg geld heb verdiend, als ik eerlijk ben. Ik doe dit om mijn familie een goed leven te geven. Natuurlijk wil ik winnen, maar alles heeft een prijs.”