Terug in de Tijd - Colin Osborne: de Engelsman die naar verluidt ooit een gemiddelde van 143.14 gooide

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag is het de beurt aan Colin Osborne. De Engelsman was in de tweede helft van de jaren 2000 een vaste waarde op het PDC-circuit. Hij groeide uit tot een speler die regelmatig de gevestigde orde wist uit te dagen en zich op de grootste podia kon meten met de absolute wereldtop. Met twee Pro Tour-titels, twee negendarters en een finaleplaats op de UK Open kende Osborne enkele zeer succesvolle jaren. Toch bleef zijn carrière vooral gekenmerkt door het gevoel dat er misschien nog meer in had gezeten.

Colin Osborne werd geboren op 19 juni 1975 in Middlesbrough. In zijn jeugdjaren was hij een beloftevol tafeltennisser, zo maakte hij deel uit van het Engelse nationale team., maar zou later zijn thuisbasis in Derby vinden.

Een bijzonder bewijs van zijn kwaliteiten kwam al in 2005. Osborne slaagde er dat jaar namelijk in om liefst twee keer een negendarter te gooien. De eerste perfecte leg kwam tijdens een Players Championship op het Isle of Wight. Later volgde een tweede negendarter tijdens de niet op televisie uitgezonden kwalificatierondes voor de World Matchplay.

Twee negendarters in hetzelfde jaar waren in die periode een bijzonder indrukwekkende prestatie. Osborne liet daarmee zien dat hij niet alleen een speler was die wedstrijden kon winnen, maar ook over het scorende vermogen beschikte om op zijn beste dagen spectaculaire prestaties neer te zetten.

Zijn grote doorbraak op het internationale toneel volgde tijdens het PDC-WK van 2007. Osborne maakte zijn debuut op het wereldkampioenschap en hoefde duidelijk niet lang te wennen aan het grote podium. Hij wist zich meteen een weg te banen naar de kwartfinales.

Daarin wachtte een ontmoeting met Andy Jenkins. Osborne kwam dicht bij een plaats in de halve finales, maar moest uiteindelijk in een thriller met 5-4 zijn meerdere erkennen in zijn landgenoot. Ondanks de uitschakeling was zijn WK-debuut een duidelijke waarschuwing aan de concurrentie: Colin Osborne was een speler om rekening mee te houden.

Enkele maanden later bevestigde hij die status tijdens de UK Open. Osborne boekte daar enkele opvallende overwinningen en schakelde onder anderen Michael van Gerwen en Mervyn King uit. Daarmee drong hij door tot de halve finales van het prestigieuze toernooi.

In de halve finale stond hij tegenover Vincent van der Voort. Het werd een wedstrijd die tot de laatste leg spannend bleef. Osborne moest uiteindelijk met 11-10 buigen voor de Nederlander, maar had opnieuw bewezen dat hij op een major tot ver in het toernooi kon komen.

Ook op de Las Vegas Desert Classic van 2007 liet Osborne zich gelden. Hij versloeg James Wade en boekte daarmee opnieuw een overwinning op een speler uit de wereldtop. In de tweede ronde bleek Peter Manley echter te sterk.

Het seizoen 2008 bracht minder succes op de grootste podia. Tijdens het WK werd Osborne al in de eerste ronde uitgeschakeld. De Nederlander Erwin Extercatte was met 3-1 te sterk.

Op de World Matchplay wist Osborne zich vervolgens wel te herstellen. Hij versloeg Mervyn King in de eerste ronde en kreeg daarmee een plaats in de tweede ronde. Daar stond echter een bijna onmogelijke opdracht te wachten: Phil Taylor.

Taylor verkeerde in die periode in een dominante fase van zijn carrière en Osborne kreeg daar op pijnlijke wijze mee te maken. De Engelsman kwam liefst 10-0 achter voordat hij eindelijk een leg op het scorebord wist te zetten.

Hoewel Osborne daarna nog enkele legs wist te pakken, was het gat te groot. Taylor won met 13-5 en noteerde bovendien een indrukwekkend gemiddelde van 109 punten. Voor Osborne was het een harde herinnering aan het niveau dat nodig was om de absolute wereldtop daadwerkelijk te verslaan.

Als 2008 teleurstellend was, dan maakte Osborne dat in 2009 ruimschoots goed. Het werd het jaar waarin hij zijn eerste grote finale bereikte en tegelijkertijd een van de belangrijkste titels uit zijn loopbaan veroverde.

Op het WK van 2009 begon Osborne sterk. In de eerste ronde rekende hij met 3-0 af met Charles Losper uit Zuid-Afrika. In de tweede ronde volgde opnieuw Vincent van der Voort. De Nederlander kreeg ditmaal zijn revanche voor de eerdere ontmoetingen en won met 4-1.

De echte doorbraak kwam echter tijdens de UK Open. Osborne groeide gedurende het toernooi steeds verder in vorm en schakelde onderweg verschillende grote namen uit. Raymond van Barneveld, Jamie Caven en Kevin Painter moesten eraan geloven. Daardoor stond Osborne voor het eerst in zijn loopbaan in de finale van een major.

Zijn tegenstander was opnieuw Phil Taylor. Voor Osborne was het een kans om een van de grootste teleurstellingen uit zijn carrière recht te zetten. Taylor bleek echter opnieuw een maatje te groot. Osborne vocht voor wat hij waard was, maar verloor uiteindelijk met 11-6.

Toch kon de Engelsman terugkijken op een toernooi waarin hij zijn definitieve doorbraak had gerealiseerd. Een speler die enkele jaren eerder nog vooral bekend was bij de kenners, stond nu op een majorfinale tegen de grootste naam uit de dartsgeschiedenis.

Opmerkelijk genoeg hoefde Osborne niet lang te wachten op een nieuwe kans tegen Taylor. Later in 2009 stonden de twee opnieuw tegenover elkaar, ditmaal in de finale van de Championship League Darts. Deze keer was het Osborne die aan het langste eind trok.

Met een 6-4 overwinning op Taylor schreef hij de Championship League Darts van 2009 op zijn naam. De combinatie van zijn UK Open-finale en de Championship League-titel maakte 2009 tot een van de belangrijkste jaren uit zijn carrière.

Osborne stond in deze periode bekend onder de bijnaam ‘The Wizard’. De bijnaam was geïnspireerd door The Wizard of Oz en paste goed bij zijn opvallende verschijning op het dartscircuit.

Toch was er nog een andere bijnaam die steeds vaker werd gebruikt: ‘Ozzy’. Vooral commentator Sid Waddell gebruikte die naam regelmatig.

Daar zat een duidelijke woordspeling achter. Osborne werd niet alleen afgekort tot ‘Ozzy’ vanwege zijn achternaam, maar de bijnaam verwees ook naar rockzanger Ozzy Osbourne. Die link met de muziekwereld werd nog duidelijker door de keuze van zijn walk-onnummer.

Osborne kwam het podium op met ‘Paranoid’ van Black Sabbath, de band waarvan Ozzy Osbourne jarenlang de frontman was.

Toen Simon Whitlock in dezelfde periode steeds prominenter de bijnaam ‘The Wizard’ begon te dragen, besloot Osborne in 2011 officieel over te stappen naar ‘Ozzy’. Daarmee kreeg hij een bijnaam die volledig bij zijn eigen identiteit paste.

Ook in 2010 bleef Osborne een speler die regelmatig ver wist te komen op grote evenementen. Tijdens de Players Championship Finals bereikte hij de halve finales. Daar moest hij opnieuw zijn meerdere erkennen in Mervyn King.

Op de Grand Slam of Darts kende Osborne eveneens een interessant toernooi. Hij verloor zijn eerste groepswedstrijd van Robert Thornton, maar herstelde zich uitstekend. Overwinningen op Simon Whitlock en Dave Chisnall zorgden ervoor dat hij zich plaatste voor de knock-outfase.

In de laatste zestien wachtte Gary Anderson. De Schot bleek uiteindelijk te sterk en won met 10-3. Osborne bleef echter nadrukkelijk onderdeel van het internationale circuit en bereikte een jaar later opnieuw de derde ronde van het WK.

Tijdens het WK van 2011 kreeg Osborne Raymond van Barneveld tegenover zich. Het werd een wedstrijd waarin de Engelsman lange tijd uitzicht had op een grote stunt.

Osborne kwam namelijk met 3-2 in sets voor. Van Barneveld stond daarmee met de rug tegen de muur, maar de Nederlander wist zich terug te knokken.

De wedstrijd kantelde volledig en Van Barneveld won uiteindelijk met 4-3. Voor Osborne betekende het opnieuw een pijnlijke uitschakeling op een groot podium, maar tegelijkertijd onderstreepte de wedstrijd zijn status als gevaarlijke outsider. Wanneer Osborne zijn beste niveau haalde, kon hij vrijwel iedere speler problemen bezorgen.

In 2015 kwam voormalig majorwinnaar Paul Nicholson met een bijzonder verhaal naar buiten over Colin Osborne. Volgens Nicholson zou Osborne tijdens een UK Open Qualifier ooit een fenomenaal gemiddelde van maar liefst 143,14 hebben gegooid. Omdat er in die periode nog geen online scoresysteem bestond, is het bewuste gemiddelde nooit officieel geregistreerd.

Toch was Nicholson stellig over de juistheid van het verhaal. De schrijver van dienst zou het uitzonderlijke optreden van Osborne hebben bevestigd. Daarmee zou niet Phil Taylor, Michael van Gerwen of Luke Littler, maar Colin Osborne – weliswaar officieus – het hoogste gemiddelde ooit in de PDC op zijn naam hebben staan. Een toch wel bijzonder record, waar de Engelsman best trots op mag zijn.

Wat Osborne bovendien bijzonder maakte, was dat darts niet zijn enige sportieve passie was. De Engelsman vertegenwoordigde in het verleden zelfs het Engelse tafeltennisteam. Daarnaast was hij ooit kampioen in het jojoën. Ook golf en snooker behoorden tot zijn hobby's.

Zijn veelzijdigheid buiten het darts paste bij het beeld van een sportman die niet uitsluitend met pijlen bezig was. Toch was het uiteindelijk het darts dat hem bekendheid opleverde.

Osborne verhuisde vanuit zijn geboorteplaats Middlesbrough naar Derby, waar hij samen met zijn vrouw Sarah ging wonen. Het echtpaar kreeg twee zoons: Colin Jr., geboren in 2003, en Alfie, geboren in 2006.

Samen met Sarah was Osborne bovendien ongeveer anderhalf jaar eigenaar en uitbater van de Greyhound-pub in Village Street.

Na zijn jaren als vaste waarde op het PDC-circuit werd het uiteindelijk steeds stiller rond Osborne. Vanaf maart 2020 tot en met 2023 kwam hij niet meer in actie tijdens dartsevenementen.

In 2023 keerde hij echter terug in de dartswereld. Osborne nam deel aan de MODUS Super Series, waarmee hij opnieuw zichtbaar werd binnen het circuit.

Die terugkeer maakte duidelijk dat de liefde voor de sport nog altijd aanwezig was. Hoewel de absolute topjaren inmiddels achter hem lagen, bleef de naam Colin Osborne verbonden aan een periode waarin hij regelmatig de strijd aanging met spelers als Phil Taylor, Raymond van Barneveld, Mervyn King, Michael van Gerwen en Gary Anderson.

Osborne probeerde nadien nog enkele keren via Q-School een PDC Tour Card te heroveren, maar dat lukte hem niet meer. Wel komt hij tot heden nog steeds af en toe in actie in de MODUS Super Series.

De carrière van Colin Osborne laat zich moeilijk samenvatten in alleen gewonnen titels. Natuurlijk springen zijn twee Pro Tour-titels en de Championship League-titel van 2009 in het oog. Ook zijn twee negendarters uit 2005 behoren tot de meest bijzondere prestaties uit zijn loopbaan.

Maar vooral zijn optredens op de grote podia hebben ervoor gezorgd dat ‘Ozzy’ een bekende naam werd bij de dartsfans.

Zijn kwartfinaleplaats op het WK van 2007, de halve finale van de UK Open in datzelfde jaar en vooral de majorfinale van de UK Open in 2009 vormden de hoogtepunten. Daar tegenover stonden wedstrijden waarin hij de absolute top zeer dicht wist te benaderen, maar uiteindelijk net tekortkwam.

Zijn nederlaag tegen Taylor op de World Matchplay van 2008 is daar een extreem voorbeeld van, terwijl zijn overwinning op Taylor in de Championship League-finale van 2009 juist liet zien wat Osborne op zijn beste dagen kon bereiken.

Daarmee blijft Colin Osborne een speler die misschien niet dezelfde prijzenkast heeft als de allergrootste namen uit zijn generatie, maar wel een belangrijke plaats inneemt in de geschiedenis van de PDC. Met zijn spectaculaire scoringsvermogen, twee negendarters, grote overwinningen en kenmerkende bijnaam ‘Ozzy’ wist hij in zijn beste jaren een blijvende indruk achter te laten.

Vooral de combinatie van ‘The Wizard’, de muziek van Black Sabbath en zijn prestaties tegen de wereldtop maakte Osborne tot een van de kleurrijke figuren van het darts in de jaren 2000. Een speler die op zijn beste momenten niet alleen kon verrassen, maar ook daadwerkelijk kon winnen van de allergrootsten.