TERUG IN DE TIJD MET: Terry Jenkins: de publiekslieveling die negen majorfinales verloor en nooit de hoofdprijs pakte

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag doen we dat met Terry Jenkins. De Engelsman groeide in de jaren 2000 uit tot een van de bekendste gezichten van het professionele darts. Jenkins, die de bijnaam ‘The Bull’ droeg, was jarenlang een vaste waarde op de grote televisietoernooien en schopte het zelfs tot de vierde plaats op de wereldranglijst. Toch ontbreekt er één belangrijk hoofdstuk in zijn indrukwekkende carrière: een grote individuele titel op het hoogste niveau. Jenkins verloor maar liefst negen finales op grote PDC-toernooien en moest daardoor jarenlang leven met het etiket van de eeuwige runner-up.

Ondanks die teleurstellingen was Jenkins bijzonder populair bij het publiek. Met zijn rustige uitstraling, onverstoorbare houding en vermogen om op belangrijke momenten hoge gemiddelden neer te zetten, groeide hij uit tot een gevreesde tegenstander. Vooral zijn duels met Phil Taylor, de dominante kracht van het darts in die periode, leverden memorabele momenten op. Jenkins slaagde er meermaals in om Taylor het vuur aan de schenen te leggen, maar wanneer de prijzen werden verdeeld, stond hij opvallend vaak aan de verkeerde kant van de uitslag.

Toch zou het te gemakkelijk zijn om zijn carrière uitsluitend te beoordelen op de verloren finales. Jenkins was jarenlang een van de meest constante spelers op het PDC-circuit, bereikte meerdere halve finales en finales op televisietoernooien en verzamelde daarnaast verschillende titels op de ProTour. Bovendien bewees hij dat je ook zonder wereldtitel of majorzege een blijvende indruk kunt nalaten in de dartswereld.

Terry Jenkins werd geboren op 26 september 1963 in Engeland. Voordat hij uitgroeide tot een bekende naam binnen de PDC, was hij al actief in de Britse dartswereld. In de beginjaren van zijn carrière speelde hij onder meer onder de naam ‘Tucker’, voordat hij definitief bekendheid verwierf als ‘The Bull’.

Hoewel Jenkins later vooral met de PDC werd geassocieerd, was hij niet uitsluitend binnen die organisatie actief. In de eerste jaren van zijn carrière nam hij deel aan verschillende open toernooien binnen het circuit van de BDO. Ook het prestigieuze Winmau World Masters stond op zijn programma. In 2003 bereikte hij daar de kwartfinales, een resultaat dat aantoonde dat hij ook buiten het PDC-circuit over de nodige kwaliteiten beschikte.

Jenkins was bovendien geregeld aanwezig als toeschouwer tijdens het BDO-WK, al nam hij zelf nooit deel aan dat wereldkampioenschap. Zijn eigenlijke doorbraak op het hoogste niveau zou uiteindelijk plaatsvinden binnen de PDC, waar hij zich dankzij sterke prestaties op de vloertoernooien langzaam maar zeker naar de top werkte.

Vooral vanaf 2005 begon zijn naam steeds vaker op te duiken in de uitslagen. Jenkins won verschillende toernooien en liet zien dat hij over voldoende scorend vermogen beschikte om de gevestigde namen uit te dagen. In 2005 schreef hij onder meer de Primus Masters op zijn naam. Een jaar later volgden overwinningen op de Antwerp Open en het Open Hotel Zwartwater.

Dat waren belangrijke resultaten voor een speler die op dat moment nog niet tot de absolute sterren van het televisiedarts behoorde. Jenkins was echter bezig aan een gestage opmars en zou die ontwikkeling in 2006 ook voor de camera's bevestigen.

In oktober 2006 zette Jenkins zijn sterke prestaties op de vloertoernooien om in resultaten op het grote podium. Tijdens de Las Vegas Desert Classic bereikte hij de kwartfinales, waarna hij op de World Grand Prix in Dublin zelfs doorstootte tot de finale.

Daar wachtte Phil Taylor, die in die periode nog altijd de maatstaf was binnen het professionele darts. Jenkins kon niet voorkomen dat de Engelsman de finale naar zich toetrok, maar zijn plaats in de eindstrijd leverde hem belangrijke prijzengelden en rankingpunten op. Hij klom naar de zesde plaats op de wereldranglijst en verzekerde zich daarmee van deelname aan de Premier League Darts van 2007.

Voor Jenkins betekende dat een belangrijke stap in zijn carrière. De Premier League bracht hem niet alleen in contact met de beste spelers ter wereld, maar ook met een groot televisiepubliek. Zijn persoonlijkheid en vechtlust maakten hem al snel geliefd bij de fans.

Hij was niet de speler die met grote gebaren of opvallende uitspraken de aandacht opeiste. Jenkins liet liever zijn pijlen spreken. Juist die nuchtere uitstraling maakte hem herkenbaar en zorgde ervoor dat het publiek zich met hem kon identificeren.

Het jaar 2007 zou een van de meest indrukwekkende seizoenen uit de carrière van Jenkins worden. Tijdens de Premier League Darts plaatste hij zich voor de play-offs en in de halve finale wachtte Raymond van Barneveld, die op dat moment tot de absolute wereldtop behoorde. Jenkins wist de Nederlander te verslaan en bereikte zo de finale, waarin Phil Taylor zijn tegenstander was.

Taylor bleek opnieuw een maatje te groot, maar Jenkins hield aan zijn sterke optreden een cheque van 40.000 pond over. Het was op dat moment het grootste prijzengeld dat hij in zijn carrière had verdiend.

Ook op de vloertoernooien bleef hij uitstekend presteren. Jenkins won in april de Antwerp Darts Trophy en wist tijdens hetzelfde weekend ook zijn titel op de Antwerp Darts Open met succes te verdedigen. Later in het seizoen schreef hij de Isle of Wight Players Championship op zijn naam.

Daarnaast bereikte hij de finale van het Las Vegas Players Championship, waarin hij verloor van Van Barneveld. Diezelfde Nederlander versloeg hem enkele dagen later ook in de finale van de Las Vegas Desert Classic. Jenkins verloor die wedstrijd met 13-6 in legs.

Toch was het vooral de World Matchplay die zijn naam definitief vestigde bij het grote publiek. In Blackpool speelde Jenkins een bijzonder sterk toernooi en bereikte hij de finale nadat hij in de halve eindstrijd Phil Taylor had uitgeschakeld.

Die overwinning was een van de hoogtepunten uit zijn carrière. Taylor was jarenlang vrijwel onaantastbaar op de grote toernooien en een zege op de Engelsman was voor veel spelers een uitzonderlijke prestatie. Jenkins bewees dat hij op zijn beste dagen iedereen kon verslaan.

Tijdens zijn wedstrijd tegen Taylor kwam hij bovendien dicht bij een perfecte leg. Hij miste echter de triple 19 voor een poging op dubbel 12 en slaagde er niet in om de negendarter te voltooien.

In de finale wachtte James Wade. Na zijn indrukwekkende overwinning op Taylor hoopte Jenkins eindelijk een grote televisietitel te veroveren, maar Wade was oppermachtig. Jenkins verloor met liefst 18-7 en moest opnieuw genoegen nemen met de tweede plaats.

Ook op de Grand Slam of Darts bereikte hij dat jaar de kwartfinales, waarin Andy Hamilton hem uitschakelde. Ondanks de vele goede resultaten bleef die ene grote titel uit.

Na het succesvolle seizoen 2007 kreeg Jenkins in 2008 te maken met een moeilijkere periode. Op het WK verloor hij in de eerste ronde van Kirk Shepherd, die later verrassend de finale van het toernooi zou bereiken. Jenkins had een goede uitgangspositie, maar liet verschillende kansen liggen om de wedstrijd naar zich toe te trekken.

Ook in de Premier League verliep het minder goed. Hij eindigde als zevende en werd op andere grote toernooien geregeld vroeg uitgeschakeld. Tijdens het EK verloor hij zelfs in de eerste ronde van de Spanjaard Carlos Rodriguez, die op dat moment veel lager op de wereldranglijst stond.

Toch bleef Jenkins hoog genoteerd. Ondanks zijn mindere seizoen behield hij de vijfde plaats op de wereldranglijst, een bewijs van de consistentie die hij in de voorgaande jaren had opgebouwd.

Aan het einde van het jaar volgde een nieuwe opleving tijdens de Grand Slam of Darts. Jenkins speelde zich overtuigend naar de finale en kreeg opnieuw de kans om een groot televisietoernooi te winnen.

Zijn tegenstander was opnieuw Phil Taylor. De Engelsman liet echter weinig ruimte voor twijfel en won de finale met 18-9. Voor Jenkins was het een nieuwe pijnlijke nederlaag in een belangrijke eindstrijd.

Waar sommige spelers na dergelijke teleurstellingen zouden wegzakken, bleef Jenkins zich op het hoogste niveau handhaven. Zijn kwaliteiten waren onmiskenbaar, maar het lukte hem maar niet om op het beslissende moment de laatste stap te zetten.

In 2009 herstelde Jenkins zich uitstekend. Hij begon het jaar met winst op het Bobby Bourn Memorial Players Championship en bleef gedurende het seizoen regelmatig diep doordringen op grote toernooien.

In de Premier League slaagde hij er niet in om de play-offs te bereiken, maar op andere podia liet hij opnieuw zien dat hij bij de beste spelers van zijn generatie hoorde. Zo bereikte hij de kwartfinales van zowel de Las Vegas Desert Classic als de UK Open.

Zijn beste resultaat kwam opnieuw tijdens de World Matchplay. Jenkins speelde zich door het deelnemersveld naar de finale en stond wederom tegenover Phil Taylor. De uitkomst was inmiddels bekend: Taylor trok aan het langste eind en bezorgde Jenkins een nieuwe teleurstelling.

Toch was het resultaat belangrijk genoeg om zijn deelname aan de Premier League van 2010 veilig te stellen. Jenkins bleef dus verzekerd van een plaats tussen de grootste namen van het darts.

Ook op de World Grand Prix bereikte hij de halve finales, waarin Taylor opnieuw zijn tegenstander was. Op de Grand Slam of Darts kende hij eveneens een sterk toernooi. In de tweede ronde versloeg hij James Wade met 10-9 in een spannende wedstrijd en vervolgens schakelde hij Robert Thornton uit in de kwartfinales. In de halve finale bleek Scott Waites uiteindelijk te sterk.

Jenkins verzamelde daarmee opnieuw een reeks sterke resultaten, maar de grote prijs bleef buiten bereik.

Het seizoen 2010 verliep minder voorspoedig. Op het WK bereikte Jenkins de derde ronde. Hij versloeg Paul Nicholson met 3-2 in sets en was daarna met 4-0 te sterk voor Darin Young. In de volgende ronde moest hij echter met 4-2 zijn meerdere erkennen in Simon Whitlock, die uiteindelijk de finale zou bereiken.

Ook tijdens de Players Championship Finals kwam hij dicht bij een stunt. In de tweede ronde nam hij het op tegen Phil Taylor en bood hij de wereldkampioen uitstekend weerstand. Jenkins verloor uiteindelijk met 8-7, maar had Taylor opnieuw tot het uiterste gedwongen.

In de Premier League ging het daarentegen helemaal mis. Jenkins eindigde als laatste en slaagde er niet in zijn gebruikelijke niveau te halen. Ook op de vloertoernooien waren de resultaten minder overtuigend.

Zijn problemen werden nog groter tijdens de World Matchplay, waar hij in de eerste ronde met 10-6 verloor van Steve Brown. Die nederlaag leidde tot stevige kritiek van Sky Sports-analist Rod Harrington, die Jenkins tijdens de uitzending omschreef als een luie exhibitionist. Harrington had gedurende het Premier League-seizoen al vaker kritiek geuit op de inzet van Jenkins.

De opmerkingen zorgden voor de nodige discussie, maar Jenkins liet zich niet volledig uit het veld slaan. Op het EK bereikte hij de halve finales en daarin verloor hij pas na een bijzonder spannende wedstrijd met 11-10 van Taylor.

Ook tijdens de Grand Slam of Darts liet hij opnieuw degelijk spel zien. Hij versloeg Tony O'Shea in de tweede ronde, maar verloor vervolgens in een beslissende leg van James Wade.

Na zijn uitschakeling liet Jenkins weten dat hij het gevoel had dat tegenstanders vaak hun beste spel tegen hem speelden. Als voorbeeld verwees hij naar Van Barneveld, die volgens hem tijdens de Premier League moeite had om zijn normale niveau te halen, maar tegen Jenkins wel tweemaal wist te winnen en zelfs een negendarter gooide.

Het illustreerde hoe Jenkins zijn eigen carrière beleefde: hij kon zich meten met de besten, maar had vaak het gevoel dat de omstandigheden net niet in zijn voordeel vielen.

Het WK van 2011 leverde een van de beste prestaties uit de carrière van Jenkins op. Hij begon het toernooi moeizaam met een 3-2-zege op Joe Cullen, nadat hij aanvankelijk een comfortabele voorsprong had opgebouwd. Vervolgens herpakte hij zich met overtuigende overwinningen op Steve Brown en Mark Walsh.

In de kwartfinales wachtte Wes Newton. Jenkins speelde een sterke wedstrijd en boekte een overwinning waarmee hij voor het eerst de halve finales van het PDC-WK bereikte. Tijdens die wedstrijd noteerde hij bovendien zijn eerste negendarterpoging op het grote podium die eindigde in een 170-finish: Jenkins gooide de hoogst mogelijke uitworp van het darts en zette daarmee een extra stempel op zijn indrukwekkende optreden.

In de halve finale stond hij tegenover Gary Anderson. De Schot was die avond de betere speler en won met 6-2 in sets. Voor Jenkins betekende de uitschakeling opnieuw een gemiste kans, maar zijn halve finaleplaats was een van de belangrijkste prestaties uit zijn WK-loopbaan.

Ook in de Premier League van 2011 kreeg hij een nieuwe kans. Jenkins was als wildcard toegelaten en begon met een overwinning op Van Barneveld. Daarna volgden echter wisselvallige resultaten. Hij verloor onder meer van Anderson, Taylor en Simon Whitlock, terwijl hij tegen Mark Webster wel wist te winnen en tegen Adrian Lewis een gelijkspel behaalde.

In de rest van het seizoen kon Jenkins zijn sterke WK-prestatie niet doortrekken naar de grote televisietoernooien. Op de World Matchplay werd hij al in de eerste ronde uitgeschakeld door Steve Beaton. Op het EK versloeg hij Webster, maar verloor hij vervolgens ruim van Paul Nicholson.

Tijdens het WK van 2012 bereikte Jenkins opnieuw de kwartfinales. Hij liet onderweg weinig sets liggen en versloeg achtereenvolgens Joe Cullen, Co Stompé en Justin Pipe.

In de kwartfinales wachtte Adrian Lewis, de regerende wereldkampioen. Jenkins kwam al snel met 3-0 in sets achter en leek op weg naar een kansloze nederlaag. Hij had op dat moment slechts twee legs gewonnen.

Toch gaf ‘The Bull’ niet op. Lewis verloor zijn ritme en Jenkins profiteerde optimaal door terug te komen tot 3-3 in sets. De comeback leek compleet te kunnen worden, maar op het beslissende moment herpakte Lewis zich. De wereldkampioen won zes van de laatste acht legs en maakte zo een einde aan de WK-droom van Jenkins.

Enkele maanden later volgde wel een nieuwe titel op de ProTour. Tijdens de zevende UK Open Qualifier van het seizoen versloeg Jenkins Andy Hamilton met 6-3 in de finale. Het was zijn eerste toernooizege in drie jaar tijd en een welkome bevestiging dat hij nog altijd tot de betere spelers behoorde.

Op de UK Open zelf bereikte hij de kwartfinales, waarin hij opnieuw verloor van Taylor. Ook op de World Matchplay was hij dicht bij een finaleplaats. Na overwinningen op Kim Huybrechts, Van Barneveld en Lewis bereikte hij de halve finale tegen James Wade.

De wedstrijd ging lange tijd gelijk op. Bij een stand van 15-15 kreeg Jenkins zelfs zes kansen om een leg voorsprong te nemen en nog maar één leg verwijderd te zijn van de finale. Hij miste echter zijn dubbels, waarna Wade alsnog met 17-15 won.

Opnieuw was Jenkins bijzonder dicht bij een grote finale, maar opnieuw viel het dubbeltje de verkeerde kant op.

In 2013 bleef Jenkins een speler om rekening mee te houden. Tijdens het WK versloeg hij Steve Brown en John Part, waarna Andy Hamilton zijn tegenstander werd in de achtste finales. Jenkins won de eerste set, maar verloor uiteindelijk met 4-1. Opvallend was dat hij dertien maximale scores van 180 noteerde en een gemiddelde van 100,39 gooide.

Ook op de UK Open bereikte hij de achtste finales. Daarin verloor hij van Michael van Gerwen, die hem met 9-3 versloeg nadat Jenkins de eerste zes legs van de wedstrijd had verloren.

Tijdens de World Matchplay kreeg Jenkins opnieuw de kans om Phil Taylor uit te schakelen. Hij kwam in de tweede ronde terug van een achterstand en nam zelfs een voorsprong, maar verloor uiteindelijk met 14-12. Het was opnieuw een wedstrijd waarin hij aantoonde dat hij de grootheden van zijn tijd kon uitdagen.

Later dat jaar boekte Jenkins wel een mooie overwinning in de Championship League Darts. Hij won zijn groep, versloeg Gary Anderson met 6-1 in de halve finale en rekende in de finale met 6-5 af met Van Gerwen. De Nederlander gooide in die wedstrijd een negendarter, maar Jenkins hield het hoofd koel en pakte de winst.

In de daaropvolgende Winners Group kon hij die prestatie niet herhalen. Hij won slechts één wedstrijd en eindigde onderaan.

Het seizoen 2014 was een van de opmerkelijkste jaren uit de carrière van Jenkins. Op het WK beleefde hij een dramatische eerste ronde tegen Per Laursen. Jenkins kwam tweemaal op achterstand in sets, maar wist telkens terug te vechten. In de beslissende set gooide hij zelfs een negendarter.

Daarnaast produceerde hij tijdens dezelfde wedstrijd een maximale uitworp van 170. Toch werd het een pijnlijke avond. Jenkins miste meerdere kansen om de wedstrijd naar zich toe te trekken, waarna Laursen toesloeg en hem uitschakelde. Jenkins werd daarmee de zesde speler in de geschiedenis van het PDC-WK die een negendarter gooide, zonder dat dit voldoende was om zijn wedstrijd te winnen.

In maart volgde de UK Open, waar Jenkins opnieuw liet zien dat hij nog altijd tot de absolute top behoorde. Hij versloeg James Wade met 9-8 in de achtste finales, rekende vervolgens af met Brendan Dolan en schakelde in de halve finale verrassend Michael van Gerwen uit. De Nederlander was op dat moment de nummer één van de wereld en regerend wereldkampioen.

Voor Jenkins was het een uitgelezen kans om eindelijk een grote televisietitel te winnen. In de finale wachtte Adrian Lewis, die echter een uitzonderlijk hoog niveau haalde. Lewis noteerde een gemiddelde van meer dan 109 punten en won met liefst 11-1. Jenkins moest opnieuw genoegen nemen met de tweede plaats.

Later dat jaar bereikte hij ook de finale van het EK. Daarin stond hij tegenover Van Gerwen, die met 11-4 te sterk bleek. Het was de negende verloren majorfinale uit de carrière van Jenkins, zonder dat hij ooit een grote individuele PDC-televisietitel had gewonnen.

Toch bleef hij resultaten boeken. Op de Players Championship Finals versloeg hij Van Gerwen opnieuw in een groot toernooi, maar in de kwartfinales verloor hij van Wes Newton. Op de vloertoernooien won Jenkins bovendien een Players Championship, waardoor hij bewees dat hij ook in deze fase van zijn carrière nog prijzen kon pakken.

In 2015 bleef Jenkins competitief, al werd het steeds moeilijker om de absolute top structureel bij te benen. Op het WK verloor hij in de derde ronde van Van Gerwen, nadat drie sets op rij in een beslissende leg waren geëindigd.

Tijdens de Masters boekte hij een knappe overwinning op Phil Taylor, die hij met 10-7 versloeg. In de kwartfinales bleek Van Barneveld vervolgens te sterk.

Op de European Tour bereikte Jenkins voor het eerst een finale. Tijdens de Gibraltar Darts Trophy schakelde hij onder anderen titelverdediger James Wade uit, maar in de eindstrijd verloor hij met 6-3 van Van Gerwen.

Ook op de World Matchplay was hij dicht bij een sterk resultaat. Tegen Mensur Suljović gaf hij echter een voorsprong van 5-2 uit handen en verloor hij met 11-9.

Het belangrijkste hoogtepunt van het jaar volgde op zijn 52e verjaardag. Tijdens het vijftiende Players Championship versloeg Jenkins Peter Wright met 6-4 in de finale. Hij noteerde daarbij een indrukwekkend gemiddelde van 108,02. Het was een passende manier om zijn verjaardag te vieren en een bewijs dat hij nog steeds in staat was om de beste spelers te verslaan.

Op de World Series of Darts Finals bereikte hij eveneens de kwartfinales. Na twee nipte overwinningen op Chris Dobey en Gary Anderson verloor hij van Adrian Lewis.

In 2016 bleven de resultaten wisselvallig. Op het WK werd Jenkins in de tweede ronde met 4-0 in sets uitgeschakeld door Mark Webster. Ook op de UK Open en de World Matchplay slaagde hij er niet in om de eindfase te bereiken.

Wel haalde hij nog de finale van het twaalfde Players Championship van het jaar. Daarin verloor hij met 6-5 van Gary Anderson. Op de World Grand Prix wist hij James Wade in de eerste ronde te verslaan, maar Benito van de Pas maakte in de volgende ronde een einde aan zijn toernooi.

Het werd steeds duidelijker dat Jenkins niet langer in staat was om op ieder toernooi zijn beste niveau te halen. De jaren op het professionele circuit begonnen hun tol te eisen, terwijl de concurrentie almaar sterker werd.

Na het WK van 2017 kondigde Jenkins aan dat hij zijn activiteiten op het PDC-circuit aanzienlijk zou terugschroeven. Hij zou voortaan nog maar beperkt deelnemen aan professionele toernooien en zich meer richten op demonstratiewedstrijden en trainingssessies.

Vooral het vele reizen begon hem tegen te staan. De Europese Tour bracht spelers steeds vaker naar verschillende landen, waardoor het leven op het circuit niet alleen sportief, maar ook praktisch veeleisend werd. Jenkins wilde meer tijd besteden aan andere interesses, waaronder zijn liefde voor antiek en het kopen en verkopen daarvan.

Zijn laatste WK werd geen passend afscheid. In de tweede ronde kwam hij tegen Benito van de Pas met 3-1 in sets achter, maar hij vocht zich terug tot 3-3. Jenkins kreeg zelfs een matchdart op dubbel 20 om de wedstrijd te winnen, maar miste die kans. Van de Pas profiteerde en won alsnog met 4-3.

Omdat Jenkins daarna veel minder toernooien speelde, wist hij zich niet te kwalificeren voor het WK van 2018. Sinds november 2018 nam hij niet meer deel aan professionele dartstoernooien.

Toch was de carrière van Jenkins nog niet volledig voorbij. Zo kwam hij in 2022 haalde hij bij de WDF de laatste 32 op het Belgium Open. Een jaar later haalde hij op het Irish Open en de Irish Classic respectievelijk de laatste 64 en de laatste 32.

Jenkins kwam ook in actie op de seniorentour. In 2022 deed hij het daar uitstekend op het WK, waar hij de halve finales haalde en uiteindelijk met 4-2 verloor van Martin Adams. Later dat jaar haalde hij ook de kwartfinales op de World Matchplay, waar Robert Thornton met 8-6 te sterk bleek. In 2023 strandde hij in de tweede ronde van het WK na een 3-1 nederlaag tegen Mark Dudbridge.

Ook bij de MODUS Super Series kwam Jenkins nog enkele keren in actie. De inmiddels 63-jarige Engelsman geniet momenteel echter vooral van zijn dartspensioen en houdt zich daarnaast met zijn passie voor antiek bezig.

De carrière van Terry Jenkins blijft een bijzonder verhaal binnen het professionele darts. Hij bereikte de vierde plaats op de wereldranglijst, won meerdere toernooien op de ProTour en stond in totaal negen keer in een grote individuele PDC-televisiefinale. Toch slaagde hij er nooit in om een van die grote finales te winnen.

Zijn lijst met verloren eindstrijden bevat enkele van de grootste toernooien uit die periode. De Premier League, de World Matchplay, de World Grand Prix, de Grand Slam of Darts, de UK Open en het EK: Jenkins kwam op al die podia dicht bij de overwinning, maar vond telkens een tegenstander die op het beslissende moment net iets sterker was.

Vooral Phil Taylor speelde daarin een belangrijke rol. De dominante Engelsman versloeg Jenkins meermaals in finales en stond symbool voor de enorme uitdaging waarmee spelers uit die generatie werden geconfronteerd. Wie een grote titel wilde winnen, moest vaak eerst langs Taylor.

Maar Jenkins was veel meer dan de man die finales verloor. Hij was een vaste waarde in de Premier League, een gevaarlijke tegenstander op de grootste toernooien en een speler die met zijn nuchtere persoonlijkheid veel sympathie opwekte. Zijn overwinningen op Taylor en Van Gerwen bewezen bovendien dat hij op zijn beste dagen ook de allergrootsten kon verslaan.

Zijn negende verloren majorfinale, op het EK van 2014, was een pijnlijk moment in een carrière die zo vaak net niet eindigde met de hoofdprijs. Toch bleef Jenkins tot op latere leeftijd titels winnen op de vloertoernooien en toonde hij een opmerkelijke duurzaamheid in een sport waarin de concurrentie bijzonder groot is.

Terry Jenkins zal in de dartswereld dan ook niet uitsluitend herinnerd worden als de speler die nooit een grote PDC-major won. Hij was bovenal een publiekslieveling, een constante kracht aan de top en een van de meest herkenbare spelers van zijn generatie.

Misschien ontbreekt de grote televisietitel in zijn palmares, maar zijn naam blijft verbonden aan een tijdperk waarin het darts steeds professioneler werd en waarin Jenkins keer op keer bewees dat hij thuishoorde tussen de beste spelers ter wereld. Voor ‘The Bull’ bleef de grootste prijs uiteindelijk buiten bereik, maar zijn plaats in de geschiedenis van het moderne darts is daarmee allerminst verdwenen.