"Zes jaar geleden had ik je uitgelachen, nu weet ik dat het er zit aan te komen" - Luke Woodhouse richt zijn vizier op eerste PDC-rankingtitel

Luke Woodhouse heeft zich de voorbije jaren opgewerkt tot een stabiele top 32 speler. De 37-jarige Engelsman

Wie de carrière van Luke Woodhouse oppervlakkig bekijkt, zou kunnen denken dat zijn doorbraak laat is gekomen. Maar wie beter kijkt, ziet vooral een darter die zijn loopbaan stap voor stap, met vallen en opstaan, heeft opgebouwd. In een openhartig gesprek met de Tops & Tales podcast van scheidsrechter Huw Ware blikt Woodhouse terug op zijn weg naar de top, de mentale strijd op de Pro Tour en zijn ambities voor de toekomst. Het verhaal van een speler die nooit de snelste route nam, maar wél een duurzame.

Tijdens de voorbereiding op het interview valt het meteen op: Woodhouse won al in 2013 een Challenge Tour, maar moest tot 2018 wachten voordat hij via Q-School definitief zijn PDC Tour Card veroverde. Vijf jaar lijkt een lange tijd, zeker voor iemand die al had bewezen wedstrijden te kunnen winnen. Woodhouse erkent dat hij in die periode niet volledig gefocust was op darts. “Ik speelde nog steeds Challenge Tours, maar ik deed ook aan voetbal en cricket. Ik probeerde eigenlijk van alles een beetje, in plaats van me honderd procent op darts te richten.”

Die mentaliteit veranderde pas echt rond 2017, een jaar dat Woodhouse zelf als een kantelpunt beschouwt. Op de European Tour verloor hij van een toen opkomende Rob Cross, die datzelfde jaar zijn PDC Tour Card pakte en een ongekende opmars maakte richting de wereldtitel van 2018. “Toen ik die wedstrijd terugkeek, zag ik dat mijn actie veel te laag was. Mijn worp was niet stabiel genoeg. Dat was het moment dat ik dacht: als ik beter en constanter wil worden, moet ik mijn techniek aanpassen.”

Vanaf dat moment ging Woodhouse gericht werken aan zijn worp. Hogere elleboog, minder variabelen, meer herhaalbaarheid. Het is een proces dat tijd kost, maar uiteindelijk zijn vruchten afwierp. Zijn vooruitgang is zichtbaar voor het oog, en dat is geen toeval. “Mijn verbetering komt vooral door het werken aan mijn techniek en mijn spel, niet omdat ik destijds ‘niet doorpakte’ na die Challenge Tour.”

Waar sommige spelers razendsnel doorstoten naar de top 16, bewandelde Woodhouse een ander pad. Jaar na jaar, in kleine stappen, klom hij omhoog. Dat maakt zijn perspectief op de Pro Tour uniek. In zijn beginjaren voelde hij zich regelmatig geïntimideerd. “Je loopt zo’n zaal binnen en ziet Michael van Gerwen, Gary Anderson, Adrian Lewis – mijn favoriete speler. Als je dan iemand als Anderson loot, denk je: laat ik maar gewoon een goede indruk maken.”

Die mindset is inmiddels volledig veranderd. “Nu denk ik: het maakt niet uit wie ik tref. Als ik goed speel, kan ik iedereen verslaan.” Die omslag is niet alleen technisch, maar vooral mentaal. Woodhouse geeft toe dat hij in zijn eerste jaren vaak ‘starstruck’ was en zichzelf onnodig onder druk zette. Het spelen op grote podia was destijds nog geen vanzelfsprekendheid; tegenwoordig zijn jonge spelers al vroeg gewend aan volle arena’s en grote podia.

De druk op de Pro Tour is enorm, zeker voor spelers die vechten om hun ¨DC Tour Card te behouden of zich te plaatsen voor grote toernooien. Woodhouse herinnert zich hoe hij voortdurend de rankings in de gaten hield. “Je weet precies hoeveel toernooien je nog hebt om het WK te halen. Verlies je twee keer in de eerste ronde, dan denk je meteen: nu móét ik winnen.” Die gedachtegang kan verlammend werken en een negatieve spiraal veroorzaken.

Toch kende Woodhouse geen echte diepe dalen. Twijfel was er wel – “ben ik goed genoeg om hier te zijn?” – maar hij werd altijd opgevangen door zijn omgeving. Zijn management (Diting Promotions), zijn vrouw en zijn familie bleven onvoorwaardelijk achter hem staan. “Dat maakt een enorm verschil. Je ziet spelers kapotgaan aan frustratie, want er staat tegenwoordig zoveel op het spel.”

Over het niveau in het moderne darts sluit Woodhouse zich deels aan bij de woorden van Gary Anderson. De absolute top is misschien niet per se beter geworden, maar de breedte wel. “Vroeger waren er misschien acht tot tien spelers die op dat allerhoogste niveau konden spelen. Nu kan praktisch iedereen in de top 32, of zelfs top 50, honderdplus-gemiddelden gooien.” Het WK van spelers als Justin Hood – relatief onbekend bij het grote publiek – onderstreept dat punt.

De grootste winst voor Woodhouse zit echter in zijn mentale ontwikkeling. Hij noemt geloof in jezelf cruciaal. “Iedereen kan gooien. Het verschil zit in hoe je denkt, hoe je met verlies omgaat.” Een advies van oud-darter Pete Stills is hem altijd bijgebleven: laat je hoogtepunten je niet te hoog brengen, en je dieptepunten niet te laag. “Blijf zo vlak mogelijk.”

Wie Woodhouse de afgelopen jaren heeft gevolgd, zag ook een duidelijke verandering in zijn lichaamstaal. Het veelvuldige hoofdschudden na missers is vrijwel verdwenen. Zijn vrouw speelde daarin een belangrijke rol. “Ze zei altijd: stop met dat negatieve. Die pijl is weg, je kunt hem niet meer veranderen.” Sinds hij dat onder controle heeft, zijn ook zijn resultaten verbeterd.

Voor jonge spelers heeft Woodhouse een heldere boodschap: leer goed verliezen. “Je verliest meer wedstrijden dan je wint, dat is een feit. Haal iets positiefs uit elke partij, ook als je verliest. Dat is de enige manier om beter te worden.”

Anno 2026 staat Woodhouse op een 21e plaats op de wereldranglijst. Hij voelt zich eindelijk volledig een PDC-professional. Zijn doelen zijn realistisch, maar ambitieus. Hij wil zijn eerste PDC-titel winnen en gelooft oprecht dat een plek in de top 16 haalbaar is. “Als je me dat zes jaar geleden had gevraagd, had ik je uitgelachen. Nu weet ik: ik hoor daar thuis.”

En zijn favoriete wedstrijd? Zonder twijfel zijn overwinning op Michael Smith op het WK, zijn allereerste wereldkampioenschap. “Ik móést die wedstrijd winnen om mijn PDC Tour Card te behouden. Smith was top tien van de wereld. Dat was pure druk.” Toch won Woodhouse – en legde hij misschien wel onbewust de basis voor alles wat daarna kwam.