"Het voelde alsof er een last van mijn schouders viel" - Shane McGuirk weet na zeven jaar eindelijk zijn Tour Card te bemachtigen op Q-School

Shane McGuirk heeft eindelijk zijn felbegeerde Tour Card veroverd via Q-School en mag zich de komende twee seizoenen prof noemen bij de PDC. In gesprek met Tungsten Tales blikt de Ier terug op dat beslissende moment, zijn lange weg door de amateurwereld en wat hij hoopt te bereiken op het hoogste podium.

"Ja, het gaat leuk worden", zegt McGuirk met een glimlach die nog altijd verraadt hoe vers het allemaal is. "Dit is mijn eerste échte kans. Ik kijk er enorm naar uit. Ik denk dat ik veel te bieden heb in deze sport."

De overstap voelt voor hem als een logisch maar spannend nieuw hoofdstuk. "Ik heb bij de WDF gewonnen, ik heb daar mijn naam gemaakt. Nu is het tijd voor iets nieuws: nieuwe zalen, nieuwe sferen. Alles gaat nieuw zijn voor mij. Dat is precies waar ik naar uitkijk. Ik wil het allemaal opslokken – en hopelijk hier en daar wat schade aanrichten."

De vraag of dit 'een lange tijd in de maak' was, beantwoordt McGuirk zonder aarzeling. Het gevoel op het moment dat hij zijn Tour Card veiligstelde, staat hem nog helder bij. "Opluchting. Dat was het grote woord", zegt hij. "Het was alsof er ineens een last van mijn schouders viel."

McGuirk draait al jaren mee in het Q-School-circuit. "Ik probeer het al zes, zeven jaar. Ik ben een paar keer dichtbij geweest, maar kwam nooit écht over de streep." Dit keer voelde het anders. "Ik zat daar in de laatste zestien, richting het einde van de week. Ik wist gewoon: dit ga ik niet meer laten glippen. Ik wilde niet terugkomen op de zondag voor nog één laatste kans, want dan kan echt alles gebeuren. Dit keer móést het."

Toen het moment eenmaal daar was, kwam alles los. "Pure opluchting, pure emotie. Het betekent misschien niet voor iedereen hetzelfde als een groot toernooi winnen, maar voor mij… dit raakt me diep. Hier heb ik jaren voor gewerkt."

Interessant is hoe McGuirk het verschil beschrijft met eerdere Q-Schools, vooral die van vorig jaar. "Ja, het voelde anders", erkent hij. "Vorig jaar kwam ik binnen als WDF-wereldkampioen. Iedereen keek naar je naam. Je voelde het: 'Hij is in vorm, hij heeft net het WK gewonnen.' En iedereen die ik tegenkwam, speelde geweldig tegen me."

Dit jaar was de context anders. "Ik ben nu geen wereldkampioen meer. Er is een nieuwe. Ik ging Q-School in met het gevoel: je hebt niets meer te bewijzen. Je bent gewoon een van de jongens in de zaal." Toch denkt hij dat zijn naam nog steeds gewicht heeft. "Hopelijk zit die naam nog in de hoofden van anderen. Dat ze denken: 'Ik móét deze dubbel gooien om voor te blijven.' En ik denk dat je dat op de laatste dagen ook zag: pijlen die normaal nooit gemist worden, gingen ineens mis. Misschien zenuwen, misschien druk – ik neem het dankbaar aan."

Hij blijft realistisch, maar ook trots. "Ik ga die ervaring meenemen. Ik weet niet precies hoe dat zich vertaalt naar de ProTour, maar ik ga er wel in met het besef dat ik wereldkampioen ben geweest op Lakeside. Hopelijk weten anderen dat ook nog. Misschien levert het me hier en daar een vroege ronde op, en dan begint het te leven: 'Hij heeft al een paar goede runs gehad.' Dat is het plan. En verder: genieten."

Hoe verhoudt de druk van Q-School zich tot andere hoogtepunten in zijn carrière? McGuirk denkt even na. "Mijn eerste Development Tour-winst was groot. De Irish Open winnen, thuis, was heel persoonlijk. En natuurlijk de het WDF-WK winnen – dat was krankzinnig." Maar dan volgt het belangrijkste. "Deze Tour Card… ik heb hier zes, zeven jaar op gewacht. Q-School is een lange week. En dat jaar na jaar opnieuw doen… dit betekent voor mij misschien wel meer dan al die andere overwinningen samen."

Hij relativeert het sportief gezien. "Misschien is het op papier geen groter succes. Maar emotioneel? Dit komt harder binnen dan alles wat ik eerder heb gedaan."

Terwijl het Challenge Tour-circus in Milton Keynes doorgaat, kan McGuirk het dit jaar eens rustig van thuis volgen. "Ik kwam net van mijn werk", lacht hij. "Dan is het fijn om thuis te komen, de uitslagen te bekijken en te weten dat ik daar nu niet hoef te staan."

De realiteit verandert echter snel. "Alles wordt nu serieuzer: meer trainen, meer reizen, meer betrokkenheid. Het is een grotere 'commitment'.” Toch ziet hij het positief. "Ik heb een goed team achter me. Het is haalbaar. Ik ga proberen zoveel mogelijk toernooien te spelen. En wie weet waar we eind van het jaar staan."

Voorlopig blijft McGuirk zijn baan combineren met darts. "Dat werkt voor mij", zegt hij stellig. "Ik speel de beste darts van mijn leven, terwijl ik drukker ben dan ooit." Volgens hem heeft die balans juist voordelen. "Werk zorgt dat je je gedachten kan verzetten. Als het even minder gaat aan het bord, ga je gewoon werken. Je denkt niet constant aan darts. En als je thuiskomt, kijk je er weer naar uit om een pijltje te gooien."

Ook financieel geeft het rust. "Je hebt nog steeds je loon. Je bent niet alleen maar bezig met: hoe ga ik geld verdienen op tour? Voor mij is dit nu de beste keuze."

McGuirk is niet de enige Ier die succes kende op Q-School. Ook Niall Culleton en Stephen Rosney bemachtigden een Tour Card. "Dat zegt iets", vindt McGuirk. "Iers darts wordt beter. De lokale rankings, de competities – je ziet het niveau stijgen."

De onderlinge rivaliteit is volgens hem gezond. "We zijn competitief, we geven elkaar plaagstoten, maar we gunnen elkaar ook alles. Dat houdt ons scherp. Met z'n drieën op tour kunnen we elkaar blijven pushen. Wie wordt de beste van de nieuwelingen? Dat motiveert."

Grote uitspraken doet McGuirk niet. Zijn belangrijkste doel is helder en bescheiden. "Ik zou heel graag een EuroTour halen", zegt hij. "Die weekenden zien er fantastisch uit. Dat is waar ik nu naar kijk." Hij weet dat ervaring cruciaal is. "Als ik vroeg in het seizoen wat resultaten kan pakken, krijg je meer vertrouwen. Hoe vaker je daar staat, hoe gevaarlijker je wordt. Dat geloof ik echt."

Bang voor de grote namen is hij niet. "Nee, niet echt", zegt McGuirk wanneer het gaat over tegenstanders als Luke Littler of Michael van Gerwen. "Iedereen kan een goede periode hebben. Dat hoeft geen grote naam te zijn." Toch zijn er spelers tegen wie hij met een ander gevoel zal gooien. "Ik kijk enorm op naar Gary Anderson. Tegen zulke jongens moet ik leren focussen op de wedstrijd, niet op het moment. Dat is iets waar ik aan moet wennen."

Tot slot spreekt McGuirk zich uit over darts in eigen land. Een Euro Tour in Ierland zou volgens hem een enorme boost zijn. "Dat zou perfect zijn. Een weekend, qualifiers voor lokale spelers, een volle zaal. En wie weet wat dat kan opleveren in de toekomst. Misschien zelfs weer een major. Het zou ons als dartsland beter maken. Meer diversiteit, meer ervaring. Ik hoop echt dat de PDC ernaar kijkt."