“Als ik alles zou geloven wat ik lees, was ik al lang gestopt" - Stephen Bunting trekt zich niets aan van kritiek op sociale media

Stephen Bunting staat al enige tijd comfortabel in de top 10 van de wereldranglijst. De 40-jarige Engelsman werd recent ook geselecteerd voor de Premier League Darts 2026 en straalde dan ook toen hij geïnterviewd werd op de voorbije Winmau World Masters. Maar achter die glimlach schuilt een speler die het afgelopen jaar flink heeft moeten incasseren. Sportief, mentaal én privé.

Voorafgaand aan de Winmau World Masters was Bunting al aan de slag op de World Series-toernooi in Bahrein en Saudi-Arabië. “De World Series of Darts is fantastisch om te spelen,” legt hij uit. “Je helpt onze sport groeien in landen waar we nog nooit zijn geweest. Maar er staat geen ranking op het spel. Dit is waar het serieus wordt.”

In Bahrein voelde hij bovendien extra druk. “Ik had het toernooi het jaar ervoor gewonnen. Dan ga je er toch anders in.” Toch kijkt hij met plezier terug op die trip. “Het was geweldig daar.”

Dat het afgelopen WK niet bracht wat hij ervan hoopte, had volgens Bunting meer oorzaken dan velen beseffen. “Mensen zien alleen wat er op het podium gebeurt,” zegt hij. “Maar wat er achter de schermen speelde, weet bijna niemand.”

Op eerste kerstdag belandde hij met zijn jongste zoon Theo tot diep in de nacht op de spoedeisende hulp. “Tot half twee ’s nachts zaten we daar. De volgende dag moesten we naar Londen reizen. Dat is niet bepaald ideale voorbereiding.” Daarbij kwam dat Bunting zelf ziek was en in aanloop naar het WK meerdere exhibities speelde. “Achteraf gezien was dat niet slim.”

Toch weigert hij het als excuus te gebruiken. “Ik maak nooit excuses. Maar ik was niet mezelf. Niet fysiek, niet mentaal.” Dat uitte zich ook op het podium. “Ik liet emoties zien die niet bij mij passen. Springen, juichen – dat ben ik normaal niet.”

De les is duidelijk: in 2026 gaat het anders. “Ik ga mijn kalender beter plannen. Minder exhibities. Meer rust. Zorgen dat de beste versie van mijzelf op het podium staat.”

Na het WK laaide de discussie op: hoorde Stephen Bunting wel thuis in de Premier League Darts? Zelf bleef hij opvallend rustig. “Ik was nummer vier van de wereldranglijst gedurende tien maanden. Ik snap dat mensen vragen stelden na mijn WK, maar ik wist wat ik had laten zien over het hele jaar.”

Het verlossende moment kwam pas minuten voor de officiële bekendmaking. “Ik zat in het vliegtuig, gaf een klein vuistje. We hadden vertraging en Nathan Aspinall zat twee stoelen verderop. Hij zag het en wist genoeg.”

De opluchting was groot, maar zelfgenoegzaamheid is er niet. “Ik weet dat ik dit jaar opnieuw moet presteren om er volgend jaar weer bij te zijn.” Over zijn vorige Premier League-campagne is hij kritisch, maar ook realistisch. “Ik won een avond in Berlijn en had een van de hoogste toernooigemiddelden. Er zaten veel positieve punten in.”

Zoals bij veel topsporters bleef het niet bij inhoudelijke kritiek. Op sociale media werd Bunting geconfronteerd met negativiteit, geruchten en zelfs verhalen over een mogelijk afscheid. “Als ik alles zou geloven wat ik lees, was ik al lang gestopt,” zegt hij nuchter.

Hij kiest er bewust voor om afstand te houden. “Mijn management en mijn vrouw volgen dat. Ik zie af en toe iets voorbij komen, maar die negativiteit moet je loslaten.” Feiten spreken volgens hem voor zich: zes titels, tien finales, sterke gemiddelden en een groeiende fanbase. “Ik word nog steeds gesteund. Dat is waar ik het voor doe.”

Met een huidige zevende plaats op de wereldranglijst is de honger alleen maar groter. “Dat is geen slechte positie, maar ik wil terug omhoog. En dat kan alleen met hard werken.”

Opvallend is hoe Bunting spreekt over zijn ranking. Waar de druk van een top-vierpositie hem vorig jaar parten speelde, ziet hij nu juist voordelen. “Die constante angst om erin te blijven, dat vreet energie. Nu kan ik vrijer spelen.”

Die vrijheid wil hij doortrekken naar de rest van het seizoen. Vakantie in augustus, meer tijd met zijn gezin en opnieuw intensief aan de slag met hypnotherapie. “Dat heeft me eerder enorm geholpen,” vertelt hij.

Wekelijks werkt hij met hypnotherapeut Chris O’Connor. “Het helpt mijn slaap, mijn zelfvertrouwen. Hij zegt altijd: je brein is als een emmer. Alle negatieve gedachten vullen die emmer tot hij overstroomt. Hypnotherapie houdt hem leeg.” Eén sessie van veertig minuten staat volgens Bunting gelijk aan vier uur diepe REM-slaap. “Dat is goud waard.”

Wat doelen betreft, houdt hij het bewust vaag. “Ik wil mezelf geen extra druk opleggen. Ik ga hard werken, mijn best doen, en zien waar het schip strandt.”

Met 40 jaar op de teller voelt hij zich allesbehalve klaar. “Ik geloof dat ik nog tien goede jaren heb. Zolang ik speel met een glimlach, blijf ik doorgaan.”

Die glimlach heeft ook een duidelijke reden. Zijn zoon Theo is inmiddels volledig hersteld. “Hij rent weer door het huis. Hij is pas 14 maanden, maar hij geeft me elke dag energie.” Samen met zijn oudere zoon Toby en zijn gezin vormt dat de echte basis. “Voor hen speel ik darts.”