ANALYSE: Hoe Cameron Menzies van het rondsturen van zijn cv naar een overwinning op Luke Humphries ging

Cameron Menzies bereikte op de World Matchplay voor het eerst in zijn carrière de tweede ronde. De Schot stond met 2-1 voor toen de wedstrijd abrupt werd stilgelegd vanwege gezondheidsproblemen. Door een hoge bloeddruk voelde Menzies zich duizelig op het podium. De partij werd vervolgens gestaakt, waardoor Ross Smith zich plaatste voor de kwartfinales.

In de eerste ronde had Menzies nog voor een stunt gezorgd door Luke Humphries te verslaan, waarbij hij de wedstrijd besliste met een 170-finish. Dat resultaat stond symbool voor zijn wederopstanding na het incident tijdens het WK darts van 2026 tegen Charlie Manby.

Menzies wist zich overtuigend te plaatsen voor de World Matchplay en versloeg vervolgens de nummer twee van de wereld, terwijl hij onlangs zijn CV had rondgestuurd om weer op zoek te gaan naar een baan. Daarmee is zijn wederopstanding uitgegroeid tot een van de opvallendste verhalen in de dartswereld van 2026.

De vraag is nu of het incident in Blackpool slechts een eenmalige tegenslag was tijdens die wederopbouw, of dat het juist het gevolg was van een langere opeenstapeling die uiteindelijk heeft geleid tot het beste resultaat uit de carrière van de nummer 26 van de wereld.

Na het bereiken van de halve finales van het BDO-WK in 2022 deed Menzies voor de vijfde keer mee aan Q-School, waar hij voor het eerst in zijn carrière een Tour Card wist te bemachtigen. Naast zijn werk als loodgieter maakte Menzies in zijn eerste jaar indruk. Hij won 58 procent van zijn wedstrijden en noteerde een degelijk gemiddelde van 92,13. Daarmee bevestigde hij zijn plek binnen de PDC, na vijftien jaar in de BDO te hebben gespeeld.

Hoewel hij op de Players Championships niet verder kwam dan de laatste zestien, bereikte hij die ronde wel vijf keer. Dat was een solide ontwikkeling binnen de PDC. Door dat niveau gedurende het hele jaar vast te houden, veranderde Menzies van een relatief onbekende speler in een geduchte tegenstander. In zijn debuutjaar versloeg hij tijdens vloertoernooien regelmatig grote namen. Zo won hij tweemaal met 6-1 van Gerwyn Price en boekte hij ook zeges op Michael van Gerwen en Luke Humphries.

Het was duidelijk dat Menzies de kwaliteiten had om uit te groeien tot een topspeler. Het ontbrak hem alleen aan de tijd om zich volledig aan het darten te wijden. Zijn talent stond buiten kijf, maar met zijn werk als loodgieter ernaast betekende een reis naar Leicester op een dinsdag dat hij zijn werk moest opofferen om zijn droom na te jagen. In december 2022 vertelde hij tegen Online Darts: "Hopelijk kan ik op een dag mijn gereedschap neerleggen en dit fulltime gaan doen." De droom was er dus, maar zijn debuutjaar leverde hem slechts 45.250 pond aan prijzengeld op.

Menzies stond op een kruispunt, maar onderweg lagen nog flinke obstakels. Vooral zijn emoties speelden daarbij een rol. De Schot toont altijd veel passie, maar zijn prestaties worden daar regelmatig door beïnvloed. De gevolgen daarvan zaten zijn carrière in de weg.

"Ik geloof dat als ik een topspeler wil worden, ik moet leren omgaan met die gevolgen en verder moet gaan", zei hij in het eerdergenoemde interview. Het toonde aan dat Menzies zich uitstekend bewust was van zijn probleem, maar tegelijkertijd nog niet altijd de juiste manier vond om ermee om te gaan.

Na zijn eerste jaar op de tour, waarin hij vooral veel ervaring had opgedaan, verwachtten velen dat Menzies in 2023 een volgende stap zou zetten. Op het eerste gezicht gebeurde dat ook. Zijn gemiddelde steeg naar 93,70 en in Alexandra Palace boekte hij tegen Rusty-Jake Rodriguez zijn eerste overwinning op het WK. Daarnaast gooide hij in 2023 tegen Rob Cross een gemiddelde van 114,58, het hoogste wedstrijdgemiddelde uit zijn carrière.

Over het volledige jaar was die vooruitgang echter minder duidelijk zichtbaar. Met een winstpercentage van 51 procent balanceerde Menzies bijna op de grens tussen winnen en verliezen. Op de tour bood dat niet voldoende zekerheid om zijn baan als loodgieter op te zeggen.

Menzies bereikte wel zijn eerste halve finale op de tour en noteerde onderweg een gemiddelde van 106,61. Zijn prestaties op de vloertoernooien waren sterk, maar om zijn Tour Card te behouden moest hij dat niveau nu ook op het podium laten zien. Dat bleek helaas niet eenvoudig.

Bij zijn debuut op de Players Championship Finals in 2022 versloeg hij Josh Rock in de eerste ronde met 6-3 en een sterk gemiddelde van 98,84. Het was op dat moment zijn beste resultaat op het grote podium. In de tweede ronde volgde uitschakeling. Een jaar later verloor hij op hetzelfde toernooi teleurstellend van Rob Cross, waarbij Menzies slechts 88,66 gemiddeld gooide.

Hoewel hij tijdens zijn jaren bij de BDO de nodige podiumervaring had opgedaan, zowel op Lakeside als tijdens de World Masters, voelde de PDC voor Menzies anders. De spotlights waren feller, het aantal kijkers groter en juist op die momenten bezweek de Schot onder de druk.

Zijn gemiddelde van 114,58 tegen Cross tijdens Players Championship 19 stond in schril contrast met de 88,66 die hij later op het podium tegen dezelfde speler noteerde. Natuurlijk gaat het daarbij om het vergelijken van een goede en een slechte dag, maar een enorm verschil van 25,92 punten kan niet uitsluitend worden afgedaan als het verschil tussen wel of niet je dag hebben.

Menzies versloeg op de tour spelers van hoog niveau, maar presteerde juist onder zijn kunnen tegen mindere tegenstanders wanneer het er echt om ging. Zijn beste gemiddelde op de tour bedroeg in 2022 101,64 en steeg in 2023 naar 114,58. Op het podium verliep de ontwikkeling precies andersom. Daar was zijn beste gemiddelde in 2022 nog 98,84, terwijl dat in 2023 slechts 92,21 was.

Op de tour ging Menzies dus vooruit, maar op televisie leverde hij juist in. Hoewel hij dat probleem in 2022 zelf al had onderkend, lieten zijn prestaties het tegenovergestelde van verbetering zien. Over 2023 noteerde hij over zijn eerste negen pijlen een gemiddelde van 102,31 en een finishpercentage van 36,73 procent. Prima cijfers, maar ze betekenen weinig wanneer je die prestaties niet kunt leveren op de momenten dat het er werkelijk om gaat.

Menzies kreeg in 2023 drie kansen op televisie en bleef in alle drie de wedstrijden onder zijn seizoensgemiddelde. De grote vraag was dan ook hoe hij zijn piekniveau op de tour uiteindelijk ook naar het grote podium kon vertalen.

In 2024 bleek dat zijn eerste twee jaren op de tour geen toevalstreffers waren geweest, maar juist de basis vormden voor wat daarna kwam. De Schot brak in 2024 definitief door. Hij won 69 procent van zijn wedstrijden en stond bij iedere statistische graadmeter in de top twintig. Menzies zette bovendien een belangrijke volgende stap door zijn eerste PDC-titel te veroveren tijdens Players Championship 29. Daarmee bekroonde hij zijn beste jaar op de tour tot dan toe. In de finale versloeg hij Stephen Bunting met 8-4, al was zijn gemiddelde van 93,84 niet bepaald indrukwekkend. Die finale was echter niet de wedstrijd die zijn toernooi typeerde.

Op weg naar de titel versloeg Menzies namelijk Rob Cross met een gemiddelde van 107,73. Ook Wesley Plaisier werd met sterk spel uitgeschakeld, waarbij de Schot 107,97 gemiddeld gooide. Het liet zien welk niveau Menzies kon bereiken op een dag waarop hij nadrukkelijk zijn stempel drukte binnen de PDC. In 2022 en 2023 kwam Menzies zelden verder dan de laatste zestien. In die twee jaren bereikte hij slechts één kwartfinale. In 2024 begon het halen van kwartfinales daarentegen bijna routine te worden. Menzies bereikte tweemaal de halve finales en stond daarnaast nog vier keer in de kwartfinales.

Toen het jaar ten einde liep, waren er desondanks twijfels over de vraag of hij dit niveau kon vasthouden. Met 144.500 pond aan prijzengeld had Menzies zijn totaal van 2023 in één jaar tijd bijna verdrievoudigd. Menzies leek zelf voorop te lopen bij het uitspreken van die twijfels. In december 2024 vertelde hij tegen OnlineDarts: "Ik weet niet of dit een eenmalig topjaar is. Ik hoop van niet."

Na een jaar op topniveau was zijn mentaliteit nog niet op hetzelfde niveau. Menzies was nog niet klaar om de volgende stap te zetten en op het WK werd dat pijnlijk duidelijk. Hij verloor met 3-1 van de Amerikaan Leonard Gates en noteerde een gemiddelde van slechts 83,77, liefst 12,08 punten onder zijn seizoensgemiddelde. Over zijn vorm bestonden eigenlijk geen twijfels meer. Met zijn prestaties had Menzies zich in 2024 immers ontwikkeld tot een van de interessantste spelers om te volgen. Bovendien leek zijn kwartfinaleplaats op de Grand Slam of Darts te bevestigen dat hij ook op het grote podium de volgende stap aan het zetten was. Menzies versloeg James Wade bij de laatste zestien met 10-9 en plaatste zich voor de knock-outfase vanuit een groep met Danny Noppert, Martin Schindler en Beau Greaves. Dat waren indrukwekkende resultaten.

Toch bleef er achter de successen van Menzies twijfel hangen. Zijn toernooigemiddelde van 91,02 op de Grand Slam liet zien dat hij weliswaar daadwerkelijk de laatste acht van een major had bereikt, maar dat het niveau van zijn spel niet volledig overeenkwam met dat resultaat. Hij had van Micky Mansell verloren en had een serieuze kans om de halve finales te bereiken als hij simpelweg zijn gebruikelijke niveau had gehaald. Dat verklaart mogelijk ook zijn emotionele uitbarstingen op televisie. Het zijn niet alleen uitingen van kortstondige emotie na het verliezen van een wedstrijd of het boeken van een grote overwinning. Ze lijken eerder een verlate explosie van alle twijfels die al langere tijd in het hoofd van Menzies rondspoken.

Menzies was zelf de enige die de mogelijkheid opperde dat zijn succesvolle jaar misschien een toevalstreffer was geweest. Vervolgens kwam de wedstrijd tegen Gates, waarin hij werd verslagen door een Amerikaan die zelf slechts 82,96 gemiddeld gooide. Op de vloer zou zo'n wedstrijd normaal gesproken een 6-0-overwinning zijn. Die uitbarstingen lijken het resultaat van opgekropte interne frustratie, iets wat Menzies zich richting 2025 en 2026 niet kon veroorloven.

In 2025 volgde opnieuw succes op de vloer. Menzies pakte met Players Championship 11 opnieuw een titel, bereikte daarnaast twee finales en stond ook eenmaal in de halve finales. Daarmee werd duidelijk dat 2024 geen eenmalige uitschieter was geweest, maar slechts het begin van de moderne Menzies. Toch ligt de echte aandacht altijd op de televisiemajors. Het zijn juist die grote televisietoernooien die de carrière van een darter kunnen maken of breken.

De 37-jarige Schot kende daar wisselvallige resultaten en helaas eindigde het uiteindelijk in een drama. Met een gemiddelde van 92,76 over 2025 waren er tekenen dat zijn niveau iets was teruggelopen, al lieten sommige prestaties op televisie juist een duidelijke vooruitgang zien. Op de UK Open kwam Menzies bijvoorbeeld een ronde verder dan voorheen. Hij bereikte de laatste 32 en verloor daar met 10-9 van James Wade, nadat hij op pijnlijke wijze vijf matchdarts had gemist. Dat zou gezien kunnen worden als een teken dat hij onder de druk bezweek, maar tegelijkertijd stond Menzies op televisie wel met 9-7 voor tegen Wade, die uiteindelijk de finale van het toernooi zou bereiken. Dat was zonder twijfel een duidelijk positief punt.

De World Matchplay betekende vervolgens een terugval. Menzies verloor met 10-2 en kon Danny Noppert nauwelijks bedreigen. Daar kwam nog een opmerkelijke misrekening bij, toen hij 178 overhield en voor een 180 ging. Richting de World Grand Prix leek zijn zelfvertrouwen daardoor een flinke knauw te hebben gekregen. Toch wist Menzies zich opnieuw op te richten. Hij bereikte de kwartfinales nadat hij in de eerste twee rondes Chris Dobey en Rob Cross had verslagen. Vervolgens verloor hij van Luke Humphries, die uiteindelijk de finale zou bereiken. Het laat zien dat Menzies weliswaar tegenslagen heeft gekend op televisie, maar dat zijn vermogen om terug te slaan en de kwartfinales te bereiken in het lastige format van de World Grand Prix bijzonder indrukwekkend was.

Daardoor werd zijn wedstrijd in de eerste ronde van het WK tegen het jonge talent Charlie Manby door velen gezien als een van de interessantste affiches van die ronde. Uiteindelijk werd het echter om volledig verkeerde redenen een wedstrijd die veel aandacht kreeg. Menzies verloor met 3-2 en kreeg een veelbesproken inzinking, waarbij hij op een tafel sloeg. Voor veel dartsfans bevestigde het precies het beeld dat zij al van Menzies hadden. Volgens hen was er niets veranderd. Ondanks alle positieve vooruitgang begon Menzies dat zelf ook te geloven.

Miljoenen mensen zagen hoe Menzies er mentaal en psychologisch doorheen zat, waarna hij de kritiek en verwensingen over zich heen kreeg waarvan hij uiteindelijk zelf begon te geloven dat hij die verdiende. Na het overlijden van zijn oom Gary en een relatiebreuk waarover veel naar buiten was gekomen, leek de wedstrijd in de eerste ronde tegen Manby juist het ideale moment voor Menzies om er als sterker persoon uit te komen.

Er kwamen reacties van analisten die de achterliggende redenen niet kenden. Simon Jordan zag hem als ziek, terwijl fans om een schorsing of boete vroegen. Menzies sprak vervolgens openlijk over zijn gevoelens. "Ik kreeg een beetje genoeg van de sport... toen ik de sport nodig had, werd ik zwartgemaakt", vertelde hij aan Assendelft Media BV.

Daar kwam bij dat een handblessure zijn vermogen om een dartpijl te gooien beïnvloedde. De nasleep maakte duidelijk dat er iets moest veranderen. Menzies had zijn baan opgezegd om zich volledig op darts te richten, maar slechts enkele maanden later werkte hij zijn cv alweer bij om opnieuw met darts te stoppen.

Dit verhaal gaat niet alleen over darts. Het is een verpersoonlijking van het impostersyndroom, ontstaan door een opeenstapeling van psychologische inzinkingen waarbij de juiste begeleiding ontbrak. Daarna zocht Menzies hulp bij een sportpsycholoog en begon hij te werken aan zowel zijn mentale als fysieke kracht. Hij viel 19 kilo af en na drie maanden was zijn worp weer terug. Ook dat proces verliep echter niet zonder problemen.

In de eerste vier maanden van 2026 noteerde Menzies met 90,68 een gemiddelde onder de standaard op de tour. Het was zijn laagste gemiddelde ooit op de PDC Tour. Tijdens zijn eerste zeven Players Championship-toernooien wist hij slechts drie wedstrijden te winnen. Ook andere statistieken bereikten een dieptepunt in zijn carrière, waaronder zijn gemiddelden in beslissende legs, zijn finishpercentage en zijn percentage op haalbare dubbels.

Er viel weinig positiefs uit die periode te halen. "Ik dacht dat het voorbij was", vertelde hij aan de PDC. De psychologische en mentale impact van wat hij voor de ogen van miljoenen mensen had meegemaakt, gecombineerd met de persoonlijke problemen op een cruciaal moment, werkte inmiddels door in ieder toernooi op de kalender. Darten op professioneel niveau is op zichzelf al moeilijk genoeg, maar met een gevoelloze hand had Menzies alle reden om te denken dat stoppen misschien de beste optie was. Ook maanden na het incident bleef de publieke kritiek aanhouden.

Hij verloor wedstrijden waarin hij gemiddelden noteerde van 71,36 tegen Weber, 79,20 tegen Kanik en 82,68 tegen Hood. Menzies was niet competitief. Hij was de speler die anderen graag wilden loten. Na april veranderde dat. Het gemiddelde van Menzies steeg in april met drie punten en ook de resultaten begonnen te komen. Hij plaatste zich voor European Tours en bereikte uiteindelijk de halve finales in Riesa. Hoewel de 7-0-nederlaag daar hard aankwam, had hij onderweg Josh Rock en James Wade verslagen. Alleen dat was al een resultaat van betekenis na de eerdergenoemde nederlagen aan het begin van 2026.

Uiteindelijk volgde het moment waarop zijn herstel definitief zichtbaar werd: Players Championship 23. Menzies veroverde daar zijn derde PDC-titel. Deze betekende voor hem het meest, omdat de titel eindelijk aantoonde dat hij zijn oude niveau weer had bereikt. "Ik dacht dat het voorbij was. Ik heb een fout gemaakt... Twee of drie maanden geleden zette ik mijn cv weer online, dat is echt waar... Ik dacht oprecht dat het met mijn darts steeds verder bergafwaarts ging. Ik had nooit gedacht dat ik nog een van deze toernooien zou winnen", vertelde hij aan de PDC.

Er wordt te weinig gesproken over het feit dat dit een van de grootste comebacks in het moderne darts is. Menzies kon nauwelijks een dart gooien. Hij had een van de belangrijkste mensen uit zijn familie verloren. Maar met behulp van sportpsychologie en mentale veerkracht keerde hij binnen zes maanden terug om Schotland te vertegenwoordigen op de World Cup of Darts.

Als de dartswereld een uithangbord nodig had om te laten zien hoe sportpsychologie effectief kan worden ingezet, zou Menzies een voor de hand liggende keuze zijn. Van een gemiddelde van 71 in februari naar 108 in mei: Menzies was terug.

Tijdens de World Cup vertelde hij aan Assendelft Media BV: "Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze samen met Gary Anderson op de World Cup hebben gespeeld... het is alsof ik een droom leef."

Luke Humphries begon als de op één na grootste favoriet aan de World Matchplay. Hij verdedigde de 200.000 pond aan prijzengeld die hij met zijn titel in 2024 had verdiend en arriveerde bovendien in uitstekende vorm in de Winter Gardens. Velen tipten de man uit Newbury dan ook als winnaar van het toernooi. Voorafgaand aan de World Matchplay noteerde Humphries een gemiddelde van 112,00 over zijn eerste negen pijlen en een wedstrijdgemiddelde van 101,83.

Menzies werd daarentegen nauwelijks als kanshebber gezien. De quotering voor een eindzege van de Schot in Blackpool stond op 35 tegen 1. Maar Menzies won niet alleen. Hij besliste de wedstrijd met een 170-finish en noteerde een degelijk gemiddelde van 97,83. Eindelijk slaagde hij erin om zijn prestaties op de tour ook naar het televisiepodium te vertalen, juist op het moment dat de camera's vol op hem gericht stonden.

Dit is niet alleen een comeback. Het is ook de oplossing voor het ene probleem dat zijn hele carrière heeft gekenmerkt sinds zijn optreden in Alexandra Palace in december 2022. Het verschil tussen zijn niveau op het podium en op de vloer, dat vanaf het allereerste begin zichtbaar was, is in ieder geval voor één avond verdwenen. Of dat verschil definitief verdwenen blijft, is de vraag die gedurende de rest van zijn carrière beantwoord zal worden.