"Dat soort woorden van iemand als hij… dat doet echt iets met je. Je wilt niemand teleurstellen" - Engels talent Tyler Thorpe dankt levende legende John Part na behalen van PDC Tour Card

Tyler Thorpe zit erbij met een glimlach die maar niet lijkt te verdwijnen. En eerlijk gezegd: niemand die het hem kwalijk neemt. De jonge Engelsman leeft sinds zijn succesvolle optreden op Q-School in een roes.

Thorpe eindigde begin deze maand als derde in de eindstand van de UK Q-School Order of Merit en veroverde zo voor het eerst in zijn carrière een PDC Tour Card. “Ik voel me echt geweldig,” opent de 20-jarige Engelsman. “Ik denk niet dat die glimlach ooit nog verdwijnt.” Het zijn de woorden van iemand bij wie een lang gekoesterde droom eindelijk werkelijkheid is geworden.

Het moment waarop het écht binnenkwam, staat bij Thorpe in het geheugen gegrift. Na een gewonnen partij was hij er in zijn hoofd nog niet. “Mijn brein zei dat ik er nog eentje moest winnen,” vertelt hij. “Dus toen iedereen mij begon te feliciteren en handen te schudden, dacht een deel van mij nog steeds: heb je het nu echt gedaan? Nee, je moet nog één wedstrijd winnen.” Pas toen hij terugliep naar de tafel en te horen kreeg dat hij ‘in het groen’ stond, viel alles op zijn plek. “En toen stond Dan Dawson (interviewer) ineens voor me. Het was zó overweldigend. Dat gevoel… ik denk niet dat iets dat ooit nog kan evenaren.”

Die surrealistische ontlading was de bekroning op een traject dat allesbehalve vanzelfsprekend was. Thorpe overwoog al eerder om naar Q-School te gaan, maar besloot dat in eerste instantie niet te doen. “Vorig jaar was ik er mentaal gewoon niet klaar voor, en mijn vorm was ook niet goed genoeg.” De ommekeer kwam geleidelijk. Eind 2023 begon het beter te lopen, met onder meer een halve finale op de Development Tour. Maar begin 2024 volgde opnieuw een lastige periode.

Hij verhuisde naar een eigen woning en werkte maandenlang zwaar in de bouw. “Vijf dagen per week vroeg op, laat thuis, een uurtje zitten en dan weer door naar darts,” schetst hij. Zeven dagen per week stond hij te gooien: lokale toernooien, competities, alles wat hij kon meepakken. “Het was keihard werken, maar op een gegeven moment begon het te lopen.”

De echte doorbraak kwam in een maand die Thorpe zelf nog nauwelijks kan verklaren. Hij won de ADC Tour in Leicester, pakte een week later de Modus-kwalificatie en schreef vervolgens ook een Development Tour-toernooi op zijn naam. “Ik weet niet wat het was,” zegt hij. “De kwaliteit was er altijd al, maar ineens voelde ik me onklopbaar zodra ik verder kwam in een toernooi.”

Met dat vertrouwen besloot hij: dit wordt mijn Q-School-jaar. Zijn eerste doel was bescheiden: het bereiken van de finalefase. “Ik wilde vooral ervaring opdoen.” Toen hij tijdens zijn werk een mail kreeg dat hij zich al geplaatst had voor de tweede fase, voelde dat als een bevrijding. “Alles daarna was een bonus. Minder druk, en dat past bij mij. Ik ben vrij relaxed en neem het zoals het komt.”

Die ontspannen houding kwam goed van pas, want op Q-School wachtte meteen een stevige uitdaging. In zijn eerste wedstrijd van de dag stond hij tegenover voormalig wereldkampioen John Part. “Je weet dat zo iemand bakken ervaring heeft, dat was mijn grootste zorg.” Part begon sterk, met zware scores, en Thorpe kon een lach niet onderdrukken. “Dan denk je: waarom altijd ik?” Uiteindelijk trok Thorpe de wedstrijd met 6-0 naar zich toe, al was de uitslag geflatteerd. “Hij miste zijn dubbels en zei na afloop dat het nooit 6-0 had mogen zijn.” Wat Part daarna zei, maakte indruk: Thorpe had het hele toernooi solide gespeeld en verdiende een PDC Tour Card. “Dat soort woorden van iemand als hij… dat doet echt iets met je. Je wilt niemand teleurstellen.”

Ook later op het toernooi kruiste hij de degens met gevestigde namen als Steve Beaton en Mervyn King. “En dan besef je ineens: je gaat straks op tour met de beste spelers ter wereld.” Die nieuwe realiteit vroeg ook om aanpassingen buiten de oche. Thorpe besloot van baan te wisselen en ging werken in een dartshop. “Dat was zó’n opluchting. Ik kon oefenen als het rustig was, had meer rust in mijn hoofd en hoefde niet elk toernooi te spelen.” Hij is stellig: hoe belangrijk darts ook is, het leven komt altijd eerst. “Als je niet lekker in je vel zit, ga je nooit je beste spel laten zien.”

In zijn ontwikkeling liet Thorpe zich adviseren door ervaren krachten. Namen als Darren Webster en Jack Main passeren de revue. “Mensen die het allemaal al hebben meegemaakt.” Ook Adam Link speelt een belangrijke rol. “We gaan samen zitten, werken en ervoor gaan de komende twee jaar.” Want Thorpe weet wat hij wil. In zijn eerste jaar mikt hij op deelname aan een groot podiumtoernooi, het iconische Alexandra Palace. “En in het tweede jaar wil ik richting die top 64.”

Zijn achtergrond in de sport is er een van vroege liefde, gevolgd door een lange onderbreking. Thorpe groeide op in de pub, met darterige ouders, en gooide al vanaf zijn vierde pijltjes. Een legendarische anekdote: bijna een 180 op zesjarige leeftijd, staand op een kruk. Twee keer triple 20, gevolgd door een triple 1. “Ik was zó chagrijnig.” In zijn tienerjaren speelde hij pubdarts en jeugdcompetities, maar stopte tijdens zijn examens en studie. Pas op de universiteit pakte hij de pijlen weer serieus op.

De echte klik kwam bij een Super League-team in Preston, waar het niveau hem wakker schudde. “Toen dacht ik: ik ga dit gewoon proberen.” Het was een gok, zeker als oudste van zeven kinderen. Zijn ouders lieten hem vrij, al fronsten ze wel even de wenkbrauwen. “En nu zit ik hier,” zegt Thorpe met een glimlach. “Als je het werk erin stopt, komen de beloningen vanzelf.”