DISCUSSIE | World Matchplay: Kan Luke Littler nóg beter worden? Toekomst van Gerwyn Price ter discussie en worstelingen van Michael van Gerwen geanalyseerd

De 32 beste darters ter wereld reisden af naar Blackpool voor de World Matchplay, maar uiteindelijk draaide het toernooi opnieuw vooral om één man. Luke Littler verdedigde met succes zijn titel door Gerwyn Price in de finale met 18-9 te verslaan en schreef daarmee opnieuw geschiedenis in de Winter Gardens.

Zoals na iedere editie van de World Matchplay waren er volop gespreksonderwerpen. Tal van vragen werden tijdens het toernooi beantwoord, terwijl er ook nieuwe discussies ontstonden. De meeste aandacht ging logischerwijs uit naar Littler, die met zijn historische prestaties wederom alle schijnwerpers op zich wist te richten.

Toch viel er in Blackpool meer te bespreken dan alleen de wereldkampioen. Deze nabeschouwing zoomt ook in op de aanhoudende vraagtekens rond de toekomst van Gerwyn Price en de wisselvallige prestaties van de Nederlandse deelnemers. Daarmee liet ook deze editie van de World Matchplay weer genoeg stof tot napraten achter.

Lucas Michael, hoofdredacteur van DartsNews.com, was een van de eersten die de historische prestatie van Luke Littler prees. Tegelijkertijd wierp hij vragen op over de toekomst van Gerwyn Price en de bredere verhoudingen aan de wereldtop.

Waar anders te beginnen dan bij Littler? Vrijwel iedere wedstrijd die hij speelde was indrukwekkend, maar de finale tegen Gerwyn Price stak daar nog bovenuit. Price moet zich op sommige momenten hebben afgevraagd of hij tegenover een onverslaanbare machine stond. In werkelijkheid was het een negentienjarige uit Warrington die opnieuw liet zien waarom hij momenteel de maatstaf is in de dartswereld.

Na afloop zei Littler veelzeggend: "Ik kan nog beter worden. Ik kan veel beter worden." Dat is misschien wel de meest angstaanjagende conclusie van allemaal. Want als er daadwerkelijk nog rek in zijn spel zit, wat betekent dat dan voor de rest van het circuit?

Natuurlijk valt daar niet met zekerheid iets over te zeggen, maar de uitspraak voelt als een duidelijke waarschuwing aan zijn concurrenten. Spelers als Luke Humphries en Michael van Gerwen, die op papier zijn grootste uitdagers zouden moeten zijn, strandden allebei al vroeg in het toernooi. De vraag is of zij nog een extra niveau kunnen aanboren om 'The Nuke' bij te houden, of dat Littler simpelweg een klasse apart is. Op basis van wat hij in Blackpool liet zien, lijkt het antwoord voorlopig eerder het laatste.

Toch draaide deze World Matchplay om meer dan alleen Littler. Ook de andere 31 deelnemers zorgden voor een toernooi vol verrassingen, meeslepende wedstrijden en onverwachte wendingen.

Neem Gian van Veen. Als iemand aan het begin van het toernooi had voorspeld dat hij de halve finales zou bereiken, hadden maar weinig mensen dat geloofd. Opvallend genoeg deed de Nederlander dat zonder zijn beste niveau te halen. Waar hij eerder dit seizoen op de vloer en de European Tour regelmatig moeite had om zijn vorm vast te houden, wist hij in Blackpool juist wedstrijden over de streep te trekken wanneer dat nodig was.

Dat is een positieve ontwikkeling, maar tegelijkertijd ligt de lat inmiddels hoger voor de huidige nummer drie van de wereld. Wie structureel wil meedoen om de grootste titels, zal vaker het niveau moeten halen dat daarbij hoort. Met het spel dat Van Veen deze week liet zien, bereik je niet ieder jaar een halve finale op een major.

Ook Gary Anderson kende een toernooi met twee gezichten. Zijn optreden tegen Jonny Clayton was van absolute wereldklasse en onderstreepte dat hij nog altijd tot de beste spelers ter wereld kan behoren. Vervolgens liep hij echter opnieuw tegen het probleem aan dat hem de laatste jaren vaker parten speelt: het gebrek aan constante topvorm.

Dirk van Duijvenbode schakelde de Schot uiteindelijk uit. Hoewel Anderson nog een gemiddelde van ruim 101 noteerde, geeft de eindstand van 16-13 een enigszins vertekend beeld van de wedstrijd. Bij een tussenstand van 14-6 en later 15-8 leek hij kansloos, voordat hij nog een late opleving kende. Was die comeback volledig geslaagd, dan had het duel een heel ander verhaal gekregen. Anderson zal ongetwijfeld nog regelmatig meestrijden om grote titels, maar de ongenaakbare dreiging die hij jarenlang vormde, lijkt inmiddels verleden tijd.

Tot slot verdient ook Gerwyn Price aandacht. De Welshman keerde dankzij zijn finaleplaats terug in de top vier van de wereldranglijst, waarmee hij uitstekende papieren heeft om zich opnieuw te plaatsen voor de Premier League Darts. Toch blijft zijn toekomst op de langere termijn onzeker.

Price heeft de afgelopen jaren meermaals aangegeven dat zijn leven niet uitsluitend om darts draait. Zijn familie staat op de eerste plaats en met het vooruitzicht dat hij binnenkort opa wordt, lijkt die prioriteit alleen maar sterker te worden. Vanuit dartsperspectief zou het jammer zijn als hij daardoor eerder afscheid neemt van de absolute top.

Juist deze World Matchplay bewees namelijk dat Price, zelfs met een beperkte voorbereiding, nog altijd kan meestrijden om de grootste titels. Dat roept onvermijdelijk de vraag op hoeveel hij nog had kunnen winnen als hij zich volledig op de sport had gericht.

Op dit moment lijkt er weinig twijfel over te bestaan dat Price, achter Luke Littler en Luke Humphries, nog altijd tot de drie beste darters ter wereld behoort. Bovendien beschikt hij nog steeds over het niveau om terug te keren naar zijn absolute topvorm. De dartswereld heeft spelers met karakter nodig, en Price is daar al jaren een van de beste voorbeelden van. Mocht zijn carrière de komende jaren langzaam uitdoven, dan zou dat voor de sport een groot gemis zijn.

Pieter Verbeek, redacteur van DartsNieuws.com, blikt terug op de World Matchplay en gaat in op de moeizame situatie van Michael van Gerwen. Volgens hem worden de komende maanden cruciaal voor de drievoudig wereldkampioen.

Indrukwekkend. Er zijn maar weinig woorden die beter omschrijven wat Luke Littler de afgelopen week op de World Matchplay heeft laten zien. 'The Nuke' begon het toernooi als de grote favoriet en maakte die status volledig waar. Vijf wedstrijden winnen in het loodzware format van de World Matchplay en daarbij een toernooigemiddelde van ruim 111 noteren is simpelweg buitenaards. Daarmee verpulverde Littler bovendien het record van dartslegende Phil Taylor, die in 2010 uitkwam op een toernooigemiddelde van 106.31.

Nathan Aspinall was vermoedelijk de enige speler die Littler gedurende langere tijd echt kon bijbenen. In de tweede ronde stond het na veertien legs nog 7-7, waarna Littler doordrukte naar een 11-8 overwinning. In dat duel noteerde hij met 113.68 ook zijn hoogste gemiddelde van het toernooi.

Het onderstreept hoe hoog het niveau inmiddels ligt. Tegenstanders moeten tegenwoordig vrijwel foutloos spelen om überhaupt een overwinning tegen de Engelse sensatie in zicht te houden. Gerwyn Price speelde in de finale eveneens een sterke partij, maar ondanks een gemiddelde van ruim 105 wist de Welshman slechts negen legs te winnen, tegenover de achttien van Littler.

Toch kan Price terugkijken op een uitstekend toernooi. Na een moeizame start met een zwaarbevochten 11-9 zege op Martin Schindler groeide hij steeds beter in het toernooi. Het leverde hem zijn eerste finale op een rankingmajor sinds 2023 op, evenals een terugkeer in de mondiale top vier. Op basis van zijn prestaties van de afgelopen anderhalf jaar is die positie volledig verdiend.

Ook Gian van Veen bewees in Blackpool opnieuw zijn klasse. De Nederlander kende de afgelopen maanden wisselende resultaten, maar bereikte desondanks de halve finales in de Winter Gardens. Daarmee maakte hij zijn status als nummer drie van de wereld opnieuw waar. Dirk van Duijvenbode haalde eveneens de laatste vier en is hard op weg naar een terugkeer in de mondiale top 20, een positie waar 'Aubergenius' thuishoort. Voor beide Nederlanders vormt deze World Matchplay een belangrijke opsteker richting het najaar.

Voor Michael van Gerwen gold dat allerminst. De Nederlander strandde in de tweede ronde na een nederlaag tegen Van Duijvenbode. Als gevolg daarvan zakte de drievoudig wereldkampioen drie plaatsen op de PDC Order of Merit en bezet hij nu de zevende plaats. Het is zijn laagste positie op de wereldranglijst sinds 2012.

Toch biedt de rest van het seizoen nog volop kansen. Van Gerwen heeft op de komende majors relatief weinig prijzengeld te verdedigen en kan dus terrein goedmaken. Die mogelijkheden zal hij moeten benutten, zeker met het oog op het prijzengeld van zijn WK-finaleplaats van twee jaar geleden dat later van de ranking verdwijnt. Blijven grote resultaten in het najaar uit, dan is het niet ondenkbaar dat Van Gerwen in 2027 buiten de mondiale top 16 belandt. De komende maanden worden daarom van groot belang voor de voormalig nummer één van de wereld.

Mats Leering, redacteur van DartsNieuws.com, vervolgt de lofzang op Luke Littler en blikt daarnaast terug op de sterke toernooien van Gian van Veen en Dirk van Duijvenbode.

Wauw, wat een World Matchplay! Hoewel vooraf al veel mensen verwachtten dat Luke Littler er met de titel vandoor zou gaan, was de manier waarop hij dat deed werkelijk van een buitencategorie. Een toernooigemiddelde van 111.04 over wedstrijden van dit formaat is simpelweg ongekend. Vooraf hoopte je telkens dat Littler een mindere dag zou hebben of dat een tegenstander zijn absolute topniveau zou halen, maar diep van binnen wist je eigenlijk al hoe laat het was. Dat maakte het toernooi misschien iets minder spannend, maar wat Littler liet zien was ronduit fenomenaal. Als hij zijn zinnen op een toernooi zet, lijkt hij momenteel simpelweg onverslaanbaar.

Ook Gerwyn Price speelde een uitstekende finale met een gemiddelde van rond de 105, maar maakte desondanks geen moment echt aanspraak op de overwinning. Tegen vrijwel iedere andere speler had dat niveau waarschijnlijk voldoende geweest om de titel te pakken. Hij had simpelweg de pech dat hij tegenover een ontketende Luke Littler stond. Toch kan Price met tevredenheid terugkijken op zijn toernooi. Na een moeizame openingswedstrijd tegen Martin Schindler, waarin hij eigenlijk aan uitschakeling ontsnapte, groeide hij gedurende het toernooi steeds beter in zijn spel. Zijn finaleplaats was dan ook verdiend en leverde hem bovendien een terugkeer op in de mondiale top vier, een positie waar hij wat mij betreft thuishoort.

Ook Dirk van Duijvenbode en Gian van Veen mogen terugkijken op een uitstekend toernooi. Van Duijvenbode werd vooraf door vrijwel niemand als outsider genoemd en eerlijk gezegd had ik deze halvefinaleplaats ook niet zien aankomen. Vooral in zijn overwinning op Gary Anderson liet hij zien dat hij langzaam weer het niveau van zijn beste jaren benadert. Helaas voor hem wachtte daarna opnieuw Luke Littler, die ook voor hem een maatje te groot bleek.

Van Veen kende op zijn beurt geen foutloos toernooi, maar bereikte desondanks de laatste vier. Vooral zijn sterke finishes hielpen hem door een aantal lastige wedstrijden heen. In de halve finale tegen Price leek 'The Giant' echter in de slotfase door zijn krachten heen te zitten.

De Nederlander om wie de zorgen juist toenemen, is Michael van Gerwen. In zijn partij tegen Van Duijvenbode miste hij de overtuiging die hem jarenlang zo gevaarlijk maakte. Door zijn vroege uitschakeling is hij bovendien teruggezakt naar de zevende plaats op de PDC Order of Merit. Als hij de komende maanden geen sterke resultaten neerzet, dreigt hij nog verder weg te zakken.

Tot slot wil ik nog Wessel Nijman benoemen. Vooraf werd hij door velen gezien als een van de weinige spelers die het Littler lastig zouden kunnen maken. Hoewel hij in de tweede ronde werd uitgeschakeld door Gian van Veen, denk ik niet dat het lang zal duren voordat hij ver komt op een major. Tegen zijn landgenoot speelde hij een sterke en volwassen wedstrijd, maar hij had de pech dat Van Veen juist op de beslissende momenten enkele prachtige finishes produceerde. Ik denk dat Nijman, als hij die wedstrijd had gewonnen, eveneens minimaal de halve finales had kunnen bereiken. Het zat hem deze keer simpelweg niet mee. Gezien zijn huidige vorm en de grote toernooien die later dit jaar nog op het programma staan, lijkt een diepe run op een major slechts een kwestie van tijd.

Nicolas Gayer, redacteur van DartsNews.DE, vraagt zich af of Gerwyn Price zijn sterke optreden een passend vervolg kan geven en de komende tijd weer kan meestrijden om grote titels. Daarnaast blikt hij terug op een teleurstellend toernooi voor de Duitse deelnemers.

Eerlijk gezegd weet ik niet precies waarom, maar nadat ik Luke Humphries vooraf had getipt als winnaar van de World Matchplay 2026, had ik dit toernooi blijkbaar nodig om te beseffen dat de grootste verrassing dit seizoen misschien juist zou zijn als Luke Littler níét iedere PDC-major wint.

Het negentienjarige fenomeen lijkt zijn concurrenten jaren, misschien zelfs decennia, vooruit te zijn. Zoals Littler na afloop zelf aangaf, had ook ik tijdens de hele week in Blackpool het gevoel dat we de beste versie van hem ooit hebben gezien. Een toernooigemiddelde van 111.04 is een prestatie waarvan we de ware waarde waarschijnlijk pas over jaren volledig zullen beseffen. We zijn inmiddels gewend geraakt aan de uitzonderlijke standaarden van Littler, maar gemiddeld 111.04 gooien over 107 legs op een van de grootste podia van de dartswereld is niet alleen een nieuw record in Blackpool, maar een prestatie die een plaats verdient in de sportgeschiedenis. Het verschil met wat we de afgelopen decennia hebben gezien is enorm.

Hoewel Littler de volledige World Matchplay 2026 overschaduwde, was er nog één speler die er voor mij uitsprong: Gerwyn Price. De Welshman bereikte de finale van het op één na grootste rankingtoernooi van het jaar, terwijl hij zelf meermaals heeft aangegeven dat hij tegenwoordig liever tijd doorbrengt op zijn boerderij dan uren aan het dartbord staat. Bovendien haalde hij de eindstrijd zonder voortdurend zijn absolute topniveau te halen.

Juist daarom ben ik benieuwd naar wat deze prestatie voor zijn toekomst betekent. We weten al jaren dat Price goed genoeg is om majorfinales te halen én te winnen. De interessante vraag is of deze finaleplaats het vuur weer volledig heeft aangewakkerd. Gaan we de komende maanden weer de oude Gerwyn Price zien, of voeren we over een paar maanden opnieuw dezelfde discussie over een speler die, om welke reden dan ook, niet het maximale uit zijn kwaliteiten haalt?

Tot slot nog een blik op het Duitse verhaal in Blackpool, al blijft dat opnieuw beperkt. Niko Springer strandde in de eerste ronde, ondanks een sterke prestatie tegen de latere toernooiwinnaar Luke Littler. Martin Schindler liet in zijn openingswedstrijd tegen Gerwyn Price opnieuw de wisselvalligheid zien die hem dit seizoen parten speelt. Daarmee moet Duitsland nog altijd wachten op pas de tweede overwinning ooit op de World Matchplay. Hopelijk komt daar volgend jaar verandering in.