"Het betekent eigenlijk helemaal niets voor mij" - Niko Springer hecht geen waarde aan eventuele status van 'beste Duitser'

Niko Springer heeft zich op indrukwekkende wijze hersteld na een teleurstellende dag eerder dit weekend op de European Darts Grand Prix. Waar hij na zijn vorige wedstrijd nog zichtbaar gefrustreerd was, stond er nu een compleet andere speler op het podium. Met een gemiddelde van 95 en opnieuw een solide percentage op de dubbels boekte de Duitser een knappe 6-3 overwinning op niemand minder dan de Schotse titelverdediger Gary Anderson.

Het contrast kon haast niet groter zijn. “Ja, het ziet er meteen heel anders uit,” gaf Springer na afloop toe in gesprek met Dartsnieuws.com. De opluchting was voelbaar, al bleef hij zoals vaker analytisch in zijn benadering.

Volgens Springer ligt een deel van de verklaring in de rol die hij vandaag had. Tegen een speler van het kaliber Anderson begint hij automatisch als underdog — en juist dat lijkt hem momenteel te helpen. “Ik zei gisteren al dat het voor mij op dit moment iets makkelijker is om tegen iemand te spelen die boven mij staat op de ranglijst,” legt hij uit. “Dan heb ik eigenlijk niets te verliezen. Dat maakt het spel vrijer.”

Die vrijheid vertaalde zich in een overtuigende prestatie, maar Springer benadrukt dat er meer nodig was dan alleen een andere mindset. “Als mijn scoring vandaag hetzelfde was geweest als gisteren, dan was het een stuk moeilijker geworden,” voegt hij eerlijk toe.

Wat ook een rol speelde, was de steun van het publiek. Springer speelde voor een zaal waarin veel bekenden aanwezig waren — familie, vrienden en supporters die niet ver van zijn woonplaats vandaan wonen. “Dat doet echt veel met je,” zegt hij. “Ik had veel mensen bij me vandaag. Familie, vrienden… ze hoefden niet ver te reizen, dus dat maakte het extra mooi. De steun die ik kreeg, was geweldig.”

Voor een speler die nog volop bezig is zich te vestigen aan de top, zijn dit soort momenten van onschatbare waarde. Het spelen op een groot podium, met een betrokken publiek achter je, kan net dat extra zetje geven. “Het voelt gewoon heel goed,” vat Springer het samen. “Dit zijn de momenten waar je het voor doet.”

De overwinning op Anderson volgt kort na een minder geslaagd optreden eerder deze maand, toen Springer in München onderuitging tegen Michael Smith. Die wedstrijd liet zien dat zijn niveau nog wisselvallig kan zijn — iets waar hij zelf ook kritisch op is.

Toch ziet Springer zulke momenten vooral als leermomenten. “Je probeert het simpelweg beter te doen,” zegt hij nuchter. “Het is niet altijd makkelijk, maar het gaat ook niet per se om de naam van je tegenstander.”

Wat hij vooral heeft meegenomen uit die nederlaag, is de manier waarop hij een wedstrijd benadert. “Ik heb daar veel van geleerd,” legt hij uit. “En ik ga proberen dat morgen beter te doen.”

Die focus op proces in plaats van resultaat is kenmerkend voor de jonge Duitser, die stap voor stap werkt aan zijn ontwikkeling.

Opvallend is dat Springer momenteel goede resultaten neerzet, terwijl hij zelf het gevoel heeft dat zijn spel nog niet op het gewenste niveau is. Een paradox die vaker voorkomt in topsport, maar die mentaal uitdagend kan zijn. “Het voelt een beetje vreemd,” geeft hij toe. “Onwennig ook. Ik leg de lat voor mezelf vrij hoog, en als ik dat niveau niet haal, dan is dat mentaal niet altijd makkelijk.”

Toch laat hij zich er niet door uit het veld slaan. Integendeel: het motiveert hem juist om verder te werken. “Ik ben constant bezig om mezelf te verbeteren. Ik probeer elke dag het beste uit mezelf te halen.”

Die combinatie van zelfkritiek en werkethiek vormt de basis onder zijn recente opmars.

Met zijn overwinning heeft Springer bovendien een mijlpaal bereikt: hij is Gabriel Clemens gepasseerd en is nu de nummer drie van Duitsland. Een prestatie die voor veel spelers een belangrijk moment zou zijn. Maar Springer zelf lijkt er nauwelijks waarde aan te hechten. “Het betekent eigenlijk niets voor mij,” zegt hij resoluut. “Ik kijk daar niet naar. Rankings of posities binnen Duitsland interesseren me niet echt.”

In plaats daarvan richt hij zich volledig op zijn eigen ontwikkeling. “Ik probeer gewoon het beste uit mezelf te halen. Dan zie je vanzelf wel waar dat toe leidt.”

Het is een houding die hem kan helpen om zich te blijven focussen op wat echt telt: zijn spel, zijn groei en zijn prestaties op het podium.

Met zijn overwinning op een grootheid als Gary Anderson heeft Niko Springer opnieuw laten zien dat hij over het talent beschikt om zich te meten met de wereldtop. Tegelijkertijd is hij zich er terdege van bewust dat er nog werk aan de winkel is.

Zijn openheid over zijn eigen twijfels en verbeterpunten maakt hem tot een interessante speler om te volgen. Hij balanceert momenteel tussen resultaat en gevoel — wint wedstrijden, maar weet dat er nog meer in zit.

Als hij erin slaagt om die twee samen te brengen, kan zijn plafond weleens een stuk hoger liggen dan waar hij nu staat.